Η βάναυση προειδοποίηση του Τραμπ προς τον Ζελένσκι να αποχωρήσει -, μια κίνηση που στην πραγματικότητα έχει δύο άλλους στόχους, να σταματήσει η Ουκρανία να αμύνεται από τη ρωσική εισβολή υποχωρώντας στις φιλοδοξίες της Μόσχας και να σταματήσει η Ευρώπη να τη βοηθά -, αυτή η προειδοποίηση χτυπάει την Ευρώπη σαν να είναι το τελευταίο σφύριγμα σε ένα στάδιο.
Μετά την de facto συμφωνία μεταξύ Τραμπ και Πούτιν, αλλά και τις διαδηλώσεις στο Παρίσι και στο Μιλάνο, τι στα αλήθεια υπάρχει για τη σημερινή Ευρώπη, αν όχι το τέλος;
Εν ολίγοις, κάθε στοιχείο της παγκόσμιας σκηνής μας λέει ότι ο χρόνος τελειώνει.
Είτε η ευρωπαϊκή οικοδόμηση καταφέρει να ξεκινήσει γρήγορα την πορεία μιας πραγματικής ένωσης, να γίνει μια πολιτική οντότητα ικανή να υπάρχει και να αντιστέκεται στην παγκόσμια σκηνή, είτε για τους κατοίκους της η σημερινή μορφή της Ευρώπης θα έχει τελειώσει.
Βρισκόμαστε στοv δρόμο να γίνουμε de facto υποκείμενα μιας ή περισσότερων από τις δυνάμεις που αυτή τη στιγμή διεκδικούν την παγκόσμια ηγεμονία.
Ό,τι εξακολουθεί να επιβιώνει, και ευτυχώς υπάρχει ακόμα πολύ, από τον πλούτο και την ευημερία μας, τις ελευθερίες μας, τον τρόπο ζωής μας, σταδιακά θα διαβρωθεί και αργά ή γρήγορα θα εξαφανιστεί.
Η πλειοψηφία από εμάς, η πλειοψηφία των Ευρωπαίων, εξακολουθεί να αρνείται να δει την αλήθεια, χάρη στις πολιτικές δυνάμεις που μέχρι στιγμής έχουν καθοδηγήσει την ευρωπαϊκή οικοδόμηση, οι οποίες προσέχουν να μην σημάνουν συναγερμό με την απαραίτητη αποφασιστικότητα και επείγουσα ανάγκη.
Μπορεί κανείς να καταλάβει γιατί.
Κανείς δεν θέλει να παραδεχτεί την αποτυχία του.
Γιατί αυτό ακριβώς είναι.
Η κεντροαριστερά, στην Ευρώπη, αντιμετωπίζει μια κρίση εδώ και αρκετό καιρό με την λαϊκή και νεοφιλελεύθερη δεξιά να ηγείται σε αυτές τις δύσκολες εποχές.
Το ευρωπαϊκό εγχείρημα είναι ουσιαστικά σε κατάρρευση, παρά τα ιδεολογικά του θεμέλια του ειρηνικού προοδευτισμού, της καθολικής ένταξης και της βεβαιότητας της οικονομικής ανάπτυξης.
Το γεγονός ότι ένα τέτοιο εγχείρημα θα μπορούσε να οδηγήσει στο επιθυμητό πολιτικό αποτέλεσμα είναι ολοένα και περισσότερο μια οφθαλμαπάτη.
Το εγχείρημα αυτό απέτυχε κυρίως επειδή, βυθισμένο σε μια αλαζονική προκατάληψη κατά της εθνικής διάστασης.
Σίγουρα υπάρχει κάτι παράδοξο σε όλα αυτά.
Δεν πρόκειται να ενεργούμε σαν άλογο, ορμώντας σε άμεσους στόχους, αλλά πάνω απ’ όλα για να προτείνουμε στην κοινή γνώμη της ηπείρου μια πιθανή διέξοδο από την τρέχουσα εξαντλητική παράλυση.
Τα υπόλοιπα μπορεί τελικά να ακολουθήσουν.
Χωρίς την Ευρωπαϊκή Ένωση σήμερα θα ήμασταν ένα τίποτα.
Και αυτό πρέπει να το καταλάβουμε.
