Η ρωσο-ουκρανική σύγκρουση διαρκεί περισσότερο από τον Μεγάλο Πόλεμο. Η ολοκλήρωσή της δεν διαφαίνεται ακόμη πουθενά.
Από μια σπίθα, η απέραντη φωτιά.
Είναι μια από εκείνες τις φράσεις που σου μένουν χαραγμένες στη μνήμη, από τότε που μελετούσες ιστορία σε εικονογραφημένες εγκυκλοπαίδειες για παιδιά.
Οι εικονογραφημένες εικόνες έδειχναν την απόπειρα δολοφονίας του Αρχιδούκα Φραγκίσκου Φερδινάνδου στο Σεράγεβο και στη συνέχεια τα βάσανα των στρατιωτών στα χαρακώματα του Α` Παγκοσμίου Πολέμου.
Η λεζάντα και το επίθετο «τεράστιο», υπογράμμιζαν το μέγεθος αυτό που είχε συμβεί, μια παράλογη σφαγή χωρίς καμία πραγματική αιτία παρά μόνο ένα πρόσχημα, κάτι που δεν έπρεπε να είχε ξανασυμβεί στην καρδιά της Ευρώπης.
Τώρα που ο πόλεμος στην Ουκρανία έχει ξεπεράσει σε διάρκεια τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, ήρθε η ώρα να εξετάσουμε την πραγματική σκέψη όσων εξαπέλυσαν αυτή τη νέα σφαγή.
Για να πάρουμε μια ιδέα για το τι μας περιμένει και τι επιφυλάσσει το μέλλον, σε μια εποχή που ο ρόλος της Ευρώπης στην υποστήριξη της Ουκρανίας ενισχύεται και ταυτόχρονα αμφισβητείται ολοένα και περισσότερο.
Η χλευαστική προσέγγιση που βασίζεται στην τεχνητή νοημοσύνη και κυκλοφορεί στα τηλέφωνα πολλών Μοσχοβιτών, παρουσιάζοντας τον Βλαντιμίρ Πούτιν ως στρουθοκάμηλο που βάζει το κεφάλι του στην άμμο, είναι ελάχιστα χρήσιμη.
Το κλειδί για την ομιλία του Ρώσου προέδρου στο Οικονομικό Φόρουμ της Αγίας Πετρούπολης ήταν η συνεχής και ολοένα και πιο έντονη άρνηση της πραγματικότητας.
Η οικονομία μας επιβραδύνεται οικειοθελώς, ανέφερε ο Πούτιν.
Ήταν η διαφωτιστική φράση σε μια ομιλία που δεν έκανε καμία αναφορά στις συνεχώς αυξανόμενες αυξήσεις φόρων και στο ολοένα και σοβαρότερο χρέος των οικογενειών και των επιχειρήσεων.
Στις μέρες μας είναι σημαντικό να κατανοήσουμε την τρέχουσα κατάσταση, ώστε να μην δημιουργήσουμε ψεύτικες ελπίδες.
Η κατάρρευση της ρωσικής οικονομίας είναι απλώς μια ψευδαίσθηση ή μια οφθαλμαπάτη.
Ο Ρώσος Πρόεδρος, προσποιούμενος ότι αγνοεί τον φόβο που κυριεύει ακόμη και τους Μοσχοβίτες, τους κατοίκους της ασφαλέστερης πόλης στον κόσμο κατά τον ίδιο, οι οποίοι δεν πηγαίνουν πλέον στις εξοχικές τους κατοικίες από φόβο για τα ουκρανικά drones.
Τίποτα από αυτά δεν υπάρχει για τον Πούτιν, όπως ακριβώς δεν υπάρχουν και οι δυσκολίες στρατολόγησης, οι οποίες, ενόψει των ολοένα και πιο αδύναμων οικονομικών κινήτρων, αποτελούν αποκαλυπτική ένδειξη της δυσπιστίας και της απογοήτευσης της ρωσικής ενδοχώρας.
Πριν από λίγα βράδια, όποιος περνούσε από την καρδιά της πρωτεύουσας, θα έβλεπε δεκάδες άνδρες με φρικτούς ακρωτηριασμούς, παραμορφωμένα πρόσωπα και άδεια βλέμματα, να περιμένουν στην πλατεία έξω για λεωφορεία που θα τους επέστρεφαν σε στρατιωτικά νοσοκομεία.
Ο πόλεμος είναι πλέον ορατός και αισθητός παντού.
Για τον Ρώσο πρόεδρο, ωστόσο, υπάρχει μόνο η πραγματικότητα του μετώπου, των χαρακωμάτων, όπως το 1914-1918 και της ειρήνης μέσω της δύναμης, μιας διφορούμενης φράσης με την οποία οι υποστηρικτές του μέσα από τα ρωσικά ΜΜΕ γιορτάζουν την ομιλία του.
Μιλάμε για νέες τεχνικές πολέμου.
Κάποιοι ονειρεύονται να εξαντλήσουν τη Ρωσία με ουκρανικά μη επανδρωμένα αεροσκάφη.
Ο Πούτιν ισχυρίζεται ότι είναι σίγουρος για τα αποτελέσματα της θερινής στρατιωτικής εκστρατείας, ενώ τα μέσα ενημέρωσης μιλούν για μια προφανή πολιτικοψυχολογική χειραγώγηση από μια Δύση, που έχει, για ακόμα μια φορά επεξεργαστεί μια θεωρία για την πιθανότητα να μας νικήσει.
Δεν ήταν ποτέ αλήθεια ότι όλοι οι Ρώσοι είναι υπέρ αυτού του πολέμου, αλλά είναι αλήθεια ότι πολλοί από αυτούς έχουν αναγκαστεί να πιστέψουν ότι εμπλέκονται σε έναν υπαρξιακό πόλεμο εναντίον της Ευρώπης, ακολουθώντας την αφήγηση που επιβάλλει ένας άνθρωπος που ζει στη δική του φούσκα, μακριά από την καθημερινή ζωή και κάθε αποδεκτή αναπαράστασή της.
Ντονμπάς ή πόλεμος για πάντα, αυτή είναι η μόνη ανταλλαγή που προτείνει ο Πούτιν με βάση ένα διαστρεβλωμένο όραμα, το οποίο ο Αμερικανός Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ υποστήριξε ανόητα, τον περασμένο Αύγουστο στο Άνκορατζ.
Αλλά είναι η μόνη λύση που έχει σημασία και είναι αυτή που καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε.
Ο Πούτιν, να είστε σίγουροι, δεν θα αλλάξει γνώμη.
Μετά την αποτυχία κατάληψης του Κιέβου σε τρεις ημέρες και την πιθανή εκδίωξη του Βολοντίμιρ Ζελένσκι, που κατέστη αδύνατη λόγω της έντονης αντίστασης των Ουκρανών, δεν υπήρξε ποτέ Σχέδιο Β.
Αυτό είναι σαφές σε όλους.
Σήμερα, το μόνο που απομένει, είναι το φετίχ του είκοσι τοις εκατό του εδάφους που εξακολουθεί να λείπει για να ανακηρυχθεί μια ψεύτικη νίκη του Πούτιν εναντίον του Κιέβου και της Δύσης.
Αλλά για να καταφέρει την νίκη ο Πούτιν είναι πρόθυμος να περιμένει ακόμα περισσότερα χρόνια, περισσότερο αίμα, περισσότερες σφαγές.
Η ουκρανική φωτιά απέχει πολύ από το να σβήσει.
