Την άλωση της Τριπολιτσάς θυμήθηκαν οι Τούρκοι και η αλήθεια είναι ότι το έχουν πράξει ξανά στο παρελθόν, αλλά είναι ενδιαφέρον ότι αυτή τη φορά επιλέγουν το υψηλότερο επίπεδο. Σύμφωνα με το τουρκικό Υπουργείο Εξωτερικών: «Ο μουσουλμανικός τουρκικός πληθυσμός της χερσονήσου του Μοριά (Πελοποννήσου) υπέστη συστηματικές σφαγές κατά την περίοδο 1821-1830. Μια εσκεμμένη εκστρατεία καταστροφής και ερήμωσης συνόδευσε αυτή την πολιτική εξόντωσης, πλήττοντας τα πάντα, από χώρους λατρείας και μεντρεσέδες μέχρι νεκροταφεία και άλλα μνημεία πολιτιστικής κληρονομιάς. Με την ευκαιρία της 205ης επετείου της Σφαγής της Τριπολιτσάς, τιμούμε με προσευχές και βαθύ σεβασμό τους μουσουλμάνους Τούρκους αμάχους που δολοφονήθηκαν με βίαιο τρόπο».
Πέραν της φαιδρότητας, η οποία εμπεριέχεται στη συγκεκριμένη ανακοίνωση, καθώς και της διαστρέβλωσης της Ιστορίας, ιδιαίτερη σημασία έχει η αναφορά σε «μουσουλμανικό τουρκικό πληθυσμό» και «μουσουλμάνους Τούρκους». Η αναφορά σε «Τούρκο» ή «τουρκικό» θεωρείτο περίπου ύβρις το 1821 ή τουλάχιστον υποτίμηση, ακόμη και από τους μουσουλμάνους αξιωματούχους, οι οποίοι αυτοπροσδιόριζονταν αποκλειστικά με βάση την οθωμανική (αυτοκρατορική) ταυτότητα και το θρήσκευμα. Οι εθνικές αναφορές άρχισαν να εμφανίζονται μετά τα μέσα του 19ου αιώνα και τον Ναμίκ Κεμάλ και σίγουρα η ουσιαστική εμπέδωσή τους από το μουσουλμανικό πληθυσμό της Ανατολίας έφθασε να πραγματοποιείται μέσω της άνωθεν καλλιέργειας «τουρκικής ταυτότητας» κατά την Α΄ Τουρκική Δημοκρατία (1923-1950).
Σε αυτό, μεταξύ άλλων, έγκειται και ο «Κεμαλισμός», δηλαδή στην εμφύσηση τουρκικής εθνικής συνείδησης με τη χρήση μεθόδων επιβολής (αλφαβητάριο, ενδυμασία, γλώσσα προσευχής κλπ.), ακριβώς επειδή η ιστορική συγκυρία του τέλους του 19ου αιώνα έως τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο επίτασσε τη διάλυση των αυτοκρατοριών και την ανάδυση εθνοκρατών. Ο κατά τα λοιπά ευφυέστατος Μουσταφά Κεμάλ διείδε την εν λόγω διεθνή πραγματικότητα και μεθόδευσε τη διάσωση του μουσουλμανικού πληθυσμού της μικρασιατικής χερσονήσου μέσω της «εθνικοποίησής» του. Με άλλα λόγια, η Τουρκία υπήρξε το πολιτειακό κέλυφος διαφύλαξης της αυτοδιάθεσης του μουσουλμανικού πληθυσμού.
Η αναφορά του τουρκικού Υπουργείου Εξωτερικών σε «Τούρκους μουσουλμάνους» το 1821 εντάσσεται στη συνολική απόπειρα όξυνσης της διαφορετικότητας (εσείς και εμείς), καθώς ο τονισμός των διαχωριστικών γραμμών νομιμοποιεί την προειλημμένη αναθεωρητική στρατηγική της. Όμως, αφορά και την προσπάθεια ταύτισης της σύγχρονης Τουρκίας με την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Η Τουρκία του Ερντογάν θεωρεί εαυτόν «κληρονόμο» της αυτοκρατορίας και άρα, ιδιοκτήτη των αυτοκρατορικών κεκτημένων. Σύμφωνα με τη συγκεκριμένη αντίληψη, η σύγχρονη Τουρκία είναι «ιδιοκτήτης» της «οθωμανικής γεωγραφίας» με ό,τι αυτή περιελάμβανε, της ανθρωπολογίας μη εξαιρουμένης. Γι’ αυτό, εξάλλου, η Τουρκία αδυνατεί να αντιληφθεί τις σχέσεις της με τα εθνοκράτη της περιοχής ως «ίσος προς ίσο», ενώ παρουσιάζει διαρκώς την ανάγκη υπενθύμισης ότι το «τουρκικό έθνος» έχει βαθιές καταβολές συνδεδεμένες με τη γεωγραφία και την ιστορία της περιοχής. Πρόκειται για τον πυρήνα του «νεοοθωμανισμού».
Προφανώς το εγχείρημα διαθέτει σαθρές βάσεις, ακριβώς επειδή είναι επίπλαστο. Ωστόσο, εξυπηρετεί την εθνικιστική ανάταση εντός της Τουρκίας και τη συσπείρωση της ετερόκλητης ανθρωπολογίας γύρω από το αφήγημα Ερντογάν, καθώς και τη ρητορική «νομιμοποίηση» των αναθεωρητικών αξιώσεων της Τουρκίας. Έτσι, για τους θιασώτες του νεοοθωμανισμού, ο τουρκικός εθνικισμός δεν κατέστη αποδεκτός μόλις τον τελευταίο αιώνα, αλλά έχει βαθιές ρίζες στην ιστορία και έχει υπάρξει «θύμα» και γι’ αυτό, κατ’ αυτούς, δικαιολογείται που υπήρξε και θύτης…
Υ.Γ.: Ευτυχώς που θεωρούν την Πελοπόννησο «χερσόνησο»! Πριν μερικά χρόνια, χάριν της Λιβύης αλλά και των ιδίων, επιχείρησαν να την κατατάξουν ως «νησί» επισημαίνοντας ότι ούτε αυτή διαθέτει δικαιώματα στα 12 ν.μ., Α.Ο.Ζ. και υφαλοκρηπίδα όπως, σύμφωνα με την αντίληψή τους, συμβαίνει με τα υπόλοιπα νησιά!
