Κάποιες αλλαγές δεν τις καταλαβαίνεις όταν συμβαίνουν. Τις αναγνωρίζεις αργότερα, σε έναν τρόπο που άρχισε να γίνεται διαφορετικός χωρίς να θυμάσαι ακριβώς πότε άλλαξε.
Κάπως έτσι μπορεί να αλλάξει και η σχέση σου με τη ζωή. Για μεγάλο διάστημα μπορεί να έχεις συνηθίσει να κοιτάς τον εαυτό σου από απόσταση. Να παρατηρείς πώς είσαι, πώς τα πας, αν βρίσκεσαι στο σωστό σημείο, αν η καθημερινότητά σου μοιάζει με αυτή που κάποτε φανταζόσουν.
Χωρίς να το καταλάβεις, μπορεί να αρχίσεις να ζεις με έναν αόρατο παρατηρητή μέσα σου. Ένα κομμάτι που δεν συμμετέχει ακριβώς στη στιγμή, αλλά την αξιολογεί καθώς συμβαίνει.
Περνάς καλά και ταυτόχρονα σκέφτεσαι αν πραγματικά περνάς καλά. Βρίσκεσαι σε μια όμορφη στιγμή και ένα μέρος σου προσπαθεί να την καταγράψει. Κάνεις κάτι και αναρωτιέσαι αν είναι αυτό που πραγματικά θέλεις. Βρίσκεσαι σε μια περίοδο αλλαγής και σκέφτεσαι αν την αξιοποιείς σωστά.
Και κάπου εκεί η ζωή αρχίζει να αποκτά έναν παράξενο διπλό ρόλο.
Είναι αυτό που ζεις, αλλά είναι και κάτι που παρακολουθείς.
Ίσως όμως υπάρχουν στιγμές που δεν χρειάζεται να συμβαίνουν και τα δύο.
Ένα τραπέζι με ανθρώπους που αγαπάς μπορεί να είναι απλώς ένα τραπέζι με ανθρώπους που αγαπάς. Δεν χρειάζεται να σκέφτεσαι πόσο σημαντική είναι η στιγμή ή να προσπαθείς να την αποθηκεύσεις κάπου μέσα σου.
Μια βόλτα μπορεί να είναι απλώς μια βόλτα. Ένα απόγευμα μπορεί να περάσει χωρίς να γίνει «χρήσιμο». Μια συζήτηση μπορεί να τελειώσει χωρίς να αναρωτηθείς αν είπες όλα όσα έπρεπε.
Υπάρχει κάτι απελευθερωτικό στο να μη χρειάζεται κάθε στιγμή να αποδείξει την αξία της.
Γιατί ίσως έχουμε μάθει να ζητάμε πολλά από τη ζωή. Να μας εξελίσσει, να μας εμπνέει, να μας γεμίζει, να μας οδηγεί κάπου. Ακόμη και η ξεκούραση πρέπει να είναι ποιοτική. Ακόμη και ο ελεύθερος χρόνος πρέπει να αξιοποιείται. Ακόμη και μια απλή ημέρα μοιάζει να χρειάζεται έναν λόγο για τον οποίο άξιζε.
Κι όμως, μια ζωή δεν αποτελείται μόνο από σημαντικές στιγμές.
Αποτελείται και από τα ενδιάμεσα.
Από τα πρωινά που δεν θυμάσαι. Από τις διαδρομές που κάνεις μηχανικά. Από μια κουβέντα στην κουζίνα. Από ένα τραγούδι που ακούστηκε τυχαία. Από ένα απόγευμα που δεν συνέβη τίποτα ιδιαίτερο.
Και αυτά δεν χρειάζεται να γίνουν κάτι περισσότερο για να έχουν θέση στη ζωή σου.
Ίσως μάλιστα ένα από τα σημάδια ότι αρχίζεις να κατοικείς πραγματικά τη ζωή σου είναι ότι δεν αισθάνεσαι την ανάγκη να κάνεις κάθε στιγμή αξιομνημόνευτη.
Μπορείς να αφήσεις μια μέρα να περάσει.
Χωρίς να αισθανθείς ότι την έχασες.
Μπορείς να κάνεις κάτι μόνο επειδή το απόλαυσες. Όχι επειδή σε ωφέλησε. Όχι επειδή σε εξέλιξε. Όχι επειδή θα μπορείς αργότερα να πεις ότι άξιζε τον χρόνο σου.
Απλώς επειδή σου άρεσε.
Και αυτή η απλότητα μπορεί να χρειάζεται περισσότερη εσωτερική ελευθερία από όσο φανταζόμαστε.
Γιατί όταν σταματάς να παρακολουθείς συνεχώς τον εαυτό σου, εμφανίζεται χώρος για κάτι που δεν μπορεί να προγραμματιστεί.
Ο αυθορμητισμός.
Να αλλάξεις σχέδιο επειδή έτσι θέλησες. Να πεις ναι χωρίς να έχεις εξετάσει όλες τις πιθανότητες. Να γελάσεις δυνατά. Να βαρεθείς. Να αλλάξεις γνώμη. Να κάνεις κάτι που δεν ταιριάζει απόλυτα στην εικόνα που έχεις για τον εαυτό σου.
Όχι επειδή έχασες την κατεύθυνσή σου.
Αλλά επειδή δεν χρειάζεται κάθε κίνηση να έχει στρατηγική.
Κάποιες φορές η ζωή γίνεται πιο ζωντανή όταν αφήνεις λίγο χώρο στο απρόβλεπτο.
Όταν δεν προσπαθείς να γνωρίζεις από πριν πώς θα νιώσεις, τι θα αποκομίσεις ή πού θα οδηγήσει κάτι.
Γιατί δεν είναι κάθε εμπειρία προετοιμασία για την επόμενη.
Μερικές εμπειρίες δεν οδηγούν πουθενά.
Και αυτό δεν τις κάνει λιγότερο σημαντικές.
Ένα μέρος της ζωής είναι ακριβώς αυτή η δυνατότητα να βρίσκεσαι κάπου χωρίς να χρειάζεται να ξέρεις τι σημαίνει για τη συνολική σου πορεία.
Να μην κοιτάς συνεχώς το επόμενο βήμα.
Να μην προσπαθείς να καταλάβεις αν αυτή η περίοδος είναι «η σωστή».
Να μην αισθάνεσαι ότι πρέπει να βγάλεις ένα συμπέρασμα από κάθε εποχή της ζωής σου.
Ίσως γιατί η ζωή δεν είναι μια ιστορία που χρειάζεται να την καταλαβαίνεις καθώς τη γράφεις.
Είναι κάτι που συμβαίνει ενώ βρίσκεσαι μέσα της.
Και όταν είσαι πραγματικά μέσα σε μια στιγμή, δεν υπάρχει πάντα χώρος για τον παρατηρητή.
Υπάρχει μόνο η εμπειρία.
Το πρόσωπο απέναντί σου.
Ο δρόμος που περπατάς.
Το φως στο δωμάτιο.
Η φωνή κάποιου που αγαπάς.
Η αίσθηση ότι, για λίγο, δεν χρειάζεται να βρίσκεσαι πουθενά αλλού.
Ίσως τελικά αυτό να είναι ένα διαφορετικό είδος παρουσίας.
Όχι να θυμάσαι συνεχώς να είσαι παρών.
Αλλά να ξεχνάς για λίγο ότι πρέπει να το προσπαθείς.
Να μην κοιτάς τη ζωή σου σαν θεατής.
Να μη σκέφτεσαι συνεχώς πώς φαίνεται, πού πηγαίνει ή αν τη ζεις σωστά.
Να είσαι απλώς εκεί.
Γιατί υπάρχουν στιγμές που η ζωή δεν χρειάζεται να γίνει καλύτερη, βαθύτερη ή πιο σημαντική.
Χρειάζεται μόνο να συμβεί.
Και ίσως η πιο όμορφη μετακίνηση να είναι αυτή:
Να σταματήσεις να κοιτάς τον εαυτό σου να ζει.
Και να αρχίσεις, επιτέλους, να ζεις χωρίς να κοιτάς.
