Οι υβριδικές επιθέσεις είναι πλέον καθημερινό φαινόμενο.
Ο όρος υβριδικός δεν είναι υποκοριστικό.
Ακόμα περισσότερο όταν το επίθετο αναφέρεται σε πόλεμο.
Ένας υβριδικός πόλεμος δεν είναι λιγότερο πόλεμος από οποιαδήποτε άλλη μορφή πολέμου.
Τυχαίνει να βρισκόμαστε τώρα σε έναν υβριδικό πόλεμο.
Προφανώς, η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν κήρυξαν τον υβριδικό πόλεμο που διεξάγεται στις μέρες μας.
Τυπικά ούτε η Ρωσία, του Βλάντιμιρ Πούτιν, τον έχει κηρύξει, απλώς τον διεξάγει.
Αν χρειάζονται δύο για να γίνει ειρήνη, για να ξεκινήσει μια σύγκρουση, το μόνο που χρειάζεται είναι ο επιτιθέμενος, ο οποίος αναγκάζει τον επιτιθέμενο να αμυνθεί.
Κανείς δεν θέλει να το παραδεχτεί, συμπεριλαμβανομένων των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων, αλλά ίσως θα έπρεπε να πούμε στον εαυτό μας χωρίς προσχήματα, ότι βρισκόμαστε σε πόλεμο.
Η αύξηση των σχεδόν καθημερινών επιθέσεων σε ορισμένες χώρες της ηπείρου μας, που σαφώς αποφασίστηκε στη Μόσχα, έχει οδηγήσει σε ένα ποιοτικό άλμα στις ρωσικές ενέργειες.
Οι αναλυτές εξηγούν ότι ο Βλαντιμίρ Πούτιν εντείνει τη δραστηριότητά του για να δοκιμάσει το όριο που μπορεί να φτάσει πριν το ΝΑΤΟ.
Δεν μπορεί επομένως να αποκλειστεί, πράγματι, ότι θα φτάσει σε αυτό το όριο.
Είναι κατανοητό ότι οι χώρες του ΝΑΤΟ έχουν μέχρι στιγμής αρνηθεί να πέσουν στη ρωσική παγίδα, προσφέροντας απαντήσεις επί τόπου που θα αυξήσουν τις εντάσεις και ενδεχομένως θα οδηγήσουν σε κλιμάκωση.
Αλλά, πριν η σπίθα ανάψει το λιβάδι, είναι ίσως καλή ιδέα να ενημερώσουμε τον Πούτιν ότι αναλαμβάνει σοβαρό ρίσκο.
Διαφορετικά, εάν αισθανθεί αδυναμία, θα συνεχίσει να αυξάνει τις επιθετικές του ενέργειες μέχρι να φτάσει στο όριο.
Εάν επιτραπεί η λειτουργία του, ο υβριδικός πόλεμος θα συνοδεύεται από ολοένα και πιο επικίνδυνες ενέργειες.
Το 2025 και το 2026, οι ρωσικές επιχειρήσεις εναντίον χωρών του ΝΑΤΟ στη λεγόμενη «γκρίζα ζώνη», όπου η Συμμαχία δεν μπορεί να αντιδράσει, έχουν σταδιακά ενταθεί.
Οι παραβιάσεις του εναέριου χώρου αναγκάζουν τα αεροσκάφη του ΝΑΤΟ, να απογειώνονται και να εκδιώκουν ρωσικά αεροσκάφη ή να καταρρίπτουν οπλισμένα μη επανδρωμένα αεροσκάφη.
Από την αρχή του έτους, έχουν πραγματοποιηθεί 570 αποστολές.
Ειδικά στις χώρες της Βαλτικής, τη Ρουμανία και την Πολωνία, στα σύνορα με την Ουκρανία.
Κυβερνοεπιθέσεις σε υποδομές, δίκτυα ηλεκτρικής ενέργειας και τηλεπικοινωνιών και υποθαλάσσια καλώδια.
Αποτυχημένες απόπειρες επίθεσης από τις δυτικές υπηρεσίες πληροφοριών.
Επιθετική παρέμβαση σε προεκλογικές εκστρατείες που πραγματοποιούνται από πράκτορες παραπληροφόρησης που συνδέονται με τη Μόσχα, με στόχο την υποστήριξη φιλορωσικών ευρωπαϊκών κομμάτων.
Οι ενέργειες αυτές σημαίνουν πως ότι ο Πούτιν προετοιμάζει το έδαφος για να εισβάλει σε μια ευρωπαϊκή χώρα του ΝΑΤΟ;
Όχι ακόμα.
Ο Ρώσος Πρόεδρος θέλει να κερδίσει τον πόλεμο εναντίον της Ευρώπης με υβριδικά εργαλεία, χωρίς στρατεύματα και τανκς επί τόπου, ειδικά δεδομένης της κακής απόδοσης του ρωσικού στρατού στην Ουκρανία.
Εντείνει την επιθετικότητά του για να ασκήσει πίεση και ένταση στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Με την άνοδο του φιλορωσικού AfD στη Γερμανία, την πιθανή νίκη της Μαρίν ΛεΠέν , που είναι ευαίσθητη στις θέσεις της Μόσχας, με τις γαλλικές προεδρικές εκλογές τον να διεξάγονται το Απρίλιο και τις εκλογές του επόμενου έτους στην Ισπανία, στην Πολωνία, στην Ιταλία, στην Ελλάδα, στην Φινλανδία και τις χώρες της Βαλτικής, ο Πούτιν βασίζεται στην επίδειξη υποστήριξης από μέρος του εκλογικού σώματος των χωρών αυτών.
Να διευκρινιστεί ότι ο Πούτιν μας οδήγησε σε πόλεμο, έναν επιθετικό πόλεμο που μπορεί προς το παρόν να φαίνεται χαμηλής έντασης, αλλά σταδιακά αυξάνεται σε ένταση.
Οι πιο εκτεθειμένες χώρες της Βόρειας και Ανατολικής Ευρώπης το λένε αυτό εδώ και καιρό.
Θα ήταν καλό όσοι έχουν φιλορωσική φάλαγγα στο εσωτερικό τους, είτε δεξιά είτε αριστερά σε χώρες σαν την Γαλλία, την Γερμανία, την Ιταλία και την Ισπανία να διευκρινίσουν την πραγματικότητα της κατάστασης χωρίς δισταγμό.
Η κρίση πλέον φαίνεται σε σούπερ μάρκετ, σε σχολεία, σε γραφεία, σε εστιατόρια, την ώρα που στην τηλεόραση πολλοί Ευρωπαίοι λένε, με αυξανόμενη συχνότητα, πως υπάρχουν πολλές άλλες έκτακτες ανάγκες που πρέπει να αντιμετωπιστούν, πέρα από την ευρωπαϊκή άμυνα, οι οποίες κάνουν την διαβίωση των Ευρωπαίων πολιτών δύσκολη.
Η εξήγηση, με κύρος και χωρίς δισταγμό, ότι η πραγματική έκτακτη ανάγκη είναι ο υβριδικός πόλεμος που μας έχει επιβληθεί από τον Πούτιν, είναι η βάση πάνω στην οποία οι Ευρωπαίοι μπορούν να εδραιώσουν την κοινή γνώμη γύρω από μια υπαρξιακή πρόκληση.
Μόνο με αυτόν τον τρόπο μπορούμε να σκεφτούμε πως να απαντήσουμε στον υβριδικό αλλά και θανατηφόρο πόλεμο του Πούτιν.
Διαφορετικά, τίποτα δεν μπορεί να γίνει.
Σήμερα κανένας Ευρωπαίος δημοκράτης δεν θα μπορεί να κυβερνήσει χωρίς εντολή ενάντια στον πολεμοκάπηλο του Κρεμλίνου.
