Ο φόβος ότι η Τεχεράνη θα συνεχίσει την πυρηνική της πορεία παραμένει, έχοντας αποτύχει να μεταβάλει την ισορροπία δυνάμεων στη Μέση Ανατολή.
Τι χειρότερο είναι για τον Ντόναλντ Τραμπ από το να μην κερδίσει τον πόλεμο στο Ιράν; Έχασε την ευκαιρία να βάλει την τελική σφραγίδα στον ριζικό μετασχηματισμό που ήδη βρίσκεται σε εξέλιξη στη Μέση Ανατολή.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες κινδυνεύουν να κουβαλήσουν αυτό το βάρος για μεγάλο χρονικό διάστημα.
Ο πόλεμος κατά του καθεστώτος των Αγιατολάχ θεωρείται γενικά ως ένας μεμονωμένος πόλεμος.
Στην πραγματικότητα, ήταν μια συνέχεια της σύγκρουσης που ξεκίνησε στις 7 Οκτωβρίου 2023, την ημέρα του βάναυσου πογκρόμ της Χαμάς εναντίον των Ισραηλινών.
Έκτοτε, κυρίως λόγω των ενεργειών του στρατού του Τελ Αβίβ, ο χάρτης της περιοχής έχει αλλάξει εντελώς, το δίκτυο συμμάχων της Τεχεράνης έχει καταστραφεί και το Ιράν παραπαίει.
Η επίθεση του Ντόναλντ Τραμπ και του Μπενιαμίν Νετανιάχου στο σκοταδιστικό, πυρηνικά οπλισμένο καθεστώς των Αγιατολάχ, υποτίθεται, ότι ήταν η τελική πράξη μιας νέας, πιο σταθερής, απαλλαγμένης από την τρομοκρατία πραγματικότητας στη Μέση Ανατολή.
Ανεξάρτητα από το πώς εξελίσσονται οι συμφωνίες μεταξύ Ουάσινγκτον και Τεχεράνης, προφανώς δεν υπήρξε επιστροφή στην κατάσταση πριν από λίγα χρόνια.
Την επόμενη μέρα της σφαγής, η Χεζμπολάχ εξαπέλυσε πυραύλους εναντίον του Ισραήλ.
Σταδιακά, η τρομοκρατική ομάδα του Λιβάνου και η Χαμάς ενώθηκαν με επιθέσεις από τους Χούθι, τις φιλοϊρανικές πολιτοφυλακές στο Ιράκ και τη Συρία αλλά και από το ίδιο το Ιράν.
Ένα δίκτυο που οργανώθηκε και υποστηρίχθηκε από τους Αγιατολάχ με στόχο την απόκτηση περιφερειακής κυριαρχίας.
Αυτό το μέτωπο συμμάχων, σήμερα έχει μειωθεί σημαντικά από την ισραηλινή στρατιωτική δράση, ακόμη και μέχρι το σημείο της κατάρρευσης του καθεστώτος Άσαντ στη Συρία.
Αυτή η προοπτική έγινε επίσης ευπρόσδεκτη από τις αραβικές χώρες του Κόλπου που ασχολούνται με έναν μετασχηματισμό από την εξάρτηση από το πετρέλαιο ως στην οικοδόμηση πιο σύγχρονων οικονομιών.
Ήταν δικαιολογημένη η έναρξη πολέμου κατά του Ιράν;
Οποιαδήποτε απόφαση για έναρξη ένοπλης σύγκρουσης, ακόμη και εναντίον ενός τυραννικού κράτους που αποσταθεροποιεί την περιοχή, είναι αμφισβητήσιμη, ηθικά και στρατηγικά.
Είναι θέμα ισχύος.
Το Ισραήλ επέλεξε την ένοπλη σύγκρουση με στόχο την οριστική απελευθέρωση από ένα καθεστώς που απειλεί ρητά την ύπαρξή του εδώ και δεκαετίες και το οποίο, μαζί με τους συμμάχους του, θέλει να εξαλείψει το εβραϊκό κράτος από προσώπου γης.
Ο Αμερικανός Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ πιθανότατα σκόπευε να διαφοροποιηθεί θριαμβευτικά από τους προκατόχους του.
Συγκεκριμένα,ο Αμερικανός Πρόεδρος ήθελε να εμποδίσει την Τεχεράνη να ακολουθήσει το σχέδιο που ακολούθησε το καθεστώς Κιμ στη Βόρεια Κορέα μεταξύ της δεκαετίας του 1980 και των αρχών της δεκαετίας του 2000 για την ανάπτυξη πυρηνικής βόμβας, χλευάζοντας τη διεθνή κοινότητα και τους διάφορους κατοίκους του Λευκού Οίκου, προσποιούμενος ότι διαπραγματεύεται, ενώ την ίδια ώρα εργάζεται στο πρόγραμμα διεξάγοντας την πρώτη πυρηνική δοκιμή το 2006.
Δημιούργησε μια de facto κατάσταση πραγμάτων για την οποία ο υπόλοιπος κόσμος δεν μπορούσε να κάνει τίποτα, σε σημείο που σήμερα σχεδόν κανείς δεν ζητά σοβαρά την αποπυρηνικοποίηση της Βόρειας Κορέας.
Η Τεχεράνη ακολουθούσε παρόμοια πορεία.
Ένα πυρηνικό Ιράν θα είχε μεταμορφώσει τη Μέση Ανατολή.
Η επιθετικότητα της Τεχεράνης θα είχε πολλαπλασιαστεί.
Η απειλή από τους Αγιατολάχ θα είχε ωθήσει τη Σαουδική Αραβία να αποκτήσει τα δικά της πυρηνικά όπλα, πιθανώς και την Τουρκία, ίσως και την Αίγυπτο.
Μια καταστροφική εξάπλωση.
Αυτό δεν είναι δεδομένο.
Τα χτυπήματα που υπέστη το καθεστώς και οι σύμμαχοί του αφήνουν ανοιχτά όλες τις πιθανές εξελίξεις στην περιοχή, αλλά το γεγονώς πως οι Αγιατολάχ θα συνεχίσουν να ακολουθούν το βορειοκορεατικό μοντέλο είναι κάτι παραπάνω από πιθανό, ειδικά με την εισροή αμερικανικών δολαρίων.
Τα εκατομμύρια Ιρανών διαδηλωτών που κινητοποιήθηκαν κατά του καθεστώτος στις αρχές του έτους φαίνονται τώρα συντετριμμένα από την καταστολή και την προπαγάνδα ενός καθεστώτος που πιστεύει ότι κέρδισε επειδή δεν έχασε εναντίον της υπερδύναμης.
Το Ισραήλ, το οποίο δεν υπογράφει το μνημόνιο μεταξύ Ουάσινγκτον και Τεχεράνης, αισθάνεται προδομένο από τον Ντόναλντ Τραμπ, αντιμέτωπο με ένα Ιράν που εξακολουθεί να επαναλαμβάνει την επιθυμία του να το καταστρέψει.
Τα αραβικά κράτη του Κόλπου, τα οποία ήλπιζαν να απαλλαγούν από την πίεση των Αγιατολάχ, πρέπει τώρα να αξιολογήσουν την αξιοπιστία της σχεδόν συμμαχικής τους εγγύτητας με την Ουάσινγκτον.
Το Στενό του Ορμούζ θα παραμείνει ένα προβληματικό σημείο συμπλοκής, αλλά όχι τόσο καταστροφικό για την παγκόσμια οικονομία.
Η ίδια η Αμερική, θα πρέπει να αντιμετωπίσει τις επιπτώσεις στην αξιοπιστία ενός πολέμου που ξεκίνησε, για καλούς ή κακούς λόγους, όπως θα περίμενε κανείς, και δεν κερδήθηκε. Φυσικά, τίποτα δεν είναι σίγουρο.
Μετά από τόσες αναταραχές, συχνά προκύπτουν εκπλήξεις με την πάροδο του χρόνου, ίσως ακόμη και στο ίδιο το Ιράν, που πλέον έχει αποδυναμωθεί εσωτερικά και εξωτερικά.
Όταν μιλάμε, πλέον, για χαμένες ευκαιρίες στο Ιράν σίγουρα δεν μιλάμε για νικητές ή ηττημένους.
