Διαβάζουμε ότι σύμφωνα με στοιχεία του Υπουργείου Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας [1], έχει καταγραφεί ότι στις 2 Σεπτεμβρίου 2026 φιλοξενούνταν 65 ανήλικοι σε 20 νοσοκομειακές μονάδες της Ελλάδας. Τα 26 είναι ως δύο ετών.
Όταν, όμως, διαβάζει κανείς «φιλοξενούνταν», δεν πρέπει να θεωρήσει ότι τα παιδιά έσπασαν το πόδι τους ή ότι χειρουργήθηκαν και έμειναν εκεί για κάποιο διάστημα, όπως εύλογα θα υπέθετε κανείς ότι συμβαίνει σε κάποιο νοσοκομείο.
Τα παιδιά αυτά εκεί διαμένουν, ακόμη κι όταν έχουν τελειώσει κάποιες ιατρικές εξετάσεις ή παρεμβάσεις που χρειάστηκαν.
Το θέμα εξηγείται καλύτερα στην ιστοσελίδα της «Ένωσης Αστυνομικών Υπαλλήλων Αθήνας» σε δημοσιευμένη επιστολή (04.07.2026) προς το Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη, το Υπουργείο Κοινωνικής Συνοχής και αρκετούς άλλους φορείς, η οποία γράφει πως
…αντί οι ανήλικοι να μεταφέρονται άμεσα σε κατάλληλες δομές παιδικής προστασίας, παραμένουν στα νοσοκομεία επί εβδομάδες ή ακόμη και επί μήνες, έως ότου βρεθεί διαθέσιμη θέση σε δομή φιλοξενίας. Οι διαθέσιμες δομές παιδικής προστασίας, είτε δημόσιες είτε εποπτευόμενες από το κράτος και λειτουργούσες μέσω φορέων, αδυνατούν συχνά να ανταποκριθούν άμεσα στις ανάγκες φιλοξενίας. Ως αποτέλεσμα, τα νοσοκομεία Παίδων μετατρέπονται στην πράξη σε χώρους μακροχρόνιας φιλοξενίας ανηλίκων, παρότι δεν έχουν σχεδιαστεί, ούτε προορίζονται για τον σκοπό αυτό.
Με έκπληξη πριν μερικές μέρες διαβάζαμε στα μέσα κοινωνική δικτύωσης για έφηβες που βρίσκονταν στη ΓΑΔΑ χωρίς να έχουν προβεί σε αδίκημα και αναρωτιόμασταν αν κάτι τέτοιο μπορεί να είναι αληθές. Στις 06.11.2026 η Ελληνική Αστυνομία εξέδωσε ανακοίνωση για τα τρία κορίτσια που κρατήθηκαν στη ΓΑΔΑ για «προστατευτική φύλαξη». Στις 09.11.2026 οι βουλευτές, Ευκλείδης Τσακαλώτος, Αθανασία Αναγνωστοπούλου, Θεόδωρος Δρίτσας, Θεοπίστη Πέρκα υπέβαλαν ερώτηση στη Βουλή με θέμα «Προστατευτική Φύλαξη Παιδιών στη ΓΑΔΑ» στα Υπουργεία Δικαιοσύνης, Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας, Υγείας και Προστασίας του Πολίτη.
Νομίζω πως παρατέθηκαν αρκετά στοιχεία για να είμαστε σε θέση να αναρωτιόμαστε αν συμβαίνουν στη χώρα μας πράγματα αδιανόητα.
Σε μια εποχή, στην οποία μας διαφημίζουν υπερβολικά και με τόσο χαμόγελο το κράτος πρόνοιας, βρέφη, παιδιά και έφηβοι, που θα έπρεπε να φροντίζονται από την πολιτεία, μεταφέρονται και διαμένουν σε περιβάλλοντα εντελώς άσχετα και ακατάλληλα, υπό τη φροντίδα ανθρώπων με εντελώς διαφορετικό αντικείμενο. Αυτό, πέραν των δυσμενών συνεπειών στον ψυχισμό και τη ζωή των ανηλίκων, έχει ως αποτέλεσμα προβλήματα στη λειτουργία των χώρων αυτών και επιβάρυνση σε επαγγελματίες που έχουν ήδη πολλές σοβαρές ευθύνες και καθήκοντα.
Θα παρότρυνα όποιον μου κάνει την τιμή να διαβάσει αυτό το κείμενο να προσπαθήσει να φανταστεί τον εαυτό του κλεισμένο σε ένα νοσοκομείο για μήνες χωρίς να χρειάζεται. Ύστερα, μπορεί να πολλαπλασιάσει σε τρομακτικό βαθμό αυτό που φαντάζεται πως θα νιώσει, αφού για τα παιδιά, αυτές οι εμπειρίες είναι πολύ πιθανό να είναι πολύ τραυματικές, μιας και χρειάζονται σταθερούς ενήλικες για υποστήριξη και καθοδήγηση, ως σημεία αναφοράς.
Και όσο πιο μικρό είναι το παιδί, τόσο μεγαλύτερος ο κίνδυνος για αναπτυξιακά προβλήματα, όταν ζει σε τέτοια κατάσταση. Πώς θα μάθει να μιλά ένα παιδί σε ένα νοσοκομείο υπό τη φροντίδα επαγγελματιών, που είναι ήδη εξουθενωμένοι από την πολύωρη και δύσκολη εργασία τους με τους ασθενείς του νοσοκομείου;
Δυστυχώς, η ευαισθητοποίηση ως προς το θέμα είναι πολύ μικρή και μέσα στο χάος της ανούσιας πληροφορίας που μας κατακλύζει, κινδυνεύει να χάνεται. Ποιος τελικά θα διεκδικήσει γι’ αυτά τα παιδιά, όταν τα ίδια δεν μπορούν να διεκδικήσουν για τον εαυτό τους;
Κι όμως, είναι ένα θέμα ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ένα ζήτημα βαθιά ηθικό. Πώς αντέχουμε να ζούμε σε μια χώρα, που στοιβάζει ευάλωτα παιδιά σε χώρους που δεν είναι κατάλληλοι; Και σε τι φαινόμενα μένει ακόμη να οδηγηθούμε, όταν κλείνουμε τα μάτια ή σφυρίζουμε αδιάφορα μπροστά στα τεράστια προβλήματα της παιδικής προστασίας;
[1] Τα στοιχεία τα παρείχε στην εφημερίδα «Καθημερινή»
