Την επικράτηση του AfD στο μικρό κρατίδιο της Σαξονίας Άνχαλτ ακολούθησε μια μετωπική σύγκρουση του κόμματός στην Βουλή με τον ίδιο τον καγκελάριο της χώρας, τον Φρίντριχ Μερτς.
Εκεί, μεταξύ άλλων είπε: “Ο όρος ‘επαναμετανάστευση’ δεν είναι τίποτα περισσότερο από συνώνυμο της εθνοκάθαρσης που βασίζεται στην καταγωγή και το χρώμα του δέρματος [ ] Εάν όσοι εργάζονται στη Γερμανία πρέπει να εγκαταλείψουν ξανά τη χώρα επειδή εσείς προωθείτε την “επαναμετανάστευση”, τότε τα εξειδικευμένα επαγγέλματα στη Γερμανία δεν θα μπορούν πλέον να λειτουργήσουν: κανένας οίκος φροντίδας δεν θα παραμείνει ανοιχτός, κανένα νοσοκομείο στη Γερμανία δεν θα μπορεί να λειτουργεί και κανένα εστιατόριο δεν θα είναι σε θέση να παραμείνει στην αγορά”.
Ο Μερτς επέλεξε την κατά μέτωπο επίθεση σε αυτήν την βάση για να ξυπνήσει τα μεταπολεμικά αντανακλαστικά της Γερμανίας, σε μια προσπάθεια να συγκρατήσει το περίφημο “τείχος προστασίας”, δηλαδή την πόλωση όλων των υπολοίπων εναντίον του AfD.
Ωστόσο τα αποτελέσματα της τακτικής του στην κοινωνία είναι μάλλον τα αντίστροφα.
Οι Γερμανοί δεν έχουν κουραστεί από την μετανάστευση αυτή καθαυτή. Εξ άλλου εκείνη έχει διαμορφώσει πραγματικότητες σε βάθος στην γερμανική κοινωνία. Πάνε 70 χρόνια αφότου κατεύθαναν τα πρώτα μεταναστευτικά κύματα από την Ελλάδα, την Γιουγκοσλαβία και την Τουρκία. Και 58 αφότου ο Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ γύρισε τον “Έλληνα γείτονα”.
Το αδιέξοδο το οποίο ζητεί λύση και στο οποίο πλειοδοτεί με ψεύτικες υποσχέσεις και παραμύθια το AfD, είναι εκείνο της πολυπολιτισμικής κοινωνίας. Των συμμοριών στις μεγάλες πόλεις της Γερμανίας (σημειωτέον περισσότερο της Δυτικής και όχι της Ανατολικής όπου αυτό το κόμμα απολαμβάνει μεγαλύτερης στήριξης), των επιθέσεων μοναχικών λύκων, του πολιτιστικού μίσους, της γκετοποίησης, της αυτολογοκρισίας των Χριστουγέννων, για να μην πούμε ολάκερου του ευρωπαϊκού και ιδίως του γερμανικού πολιτισμού.
Παρουσιάζοντας αυτό το καθ όλα υπαρκτό και από τα βαρύνοντα μάλιστα προβλήματα σαν δίλημμα ύπαρξης ή μη των εργατικών χεριών στα νοσοκομεία και τους οίκους φροντίδας, είναι σαν να παρουσιάζεις την σύγκρουση των πολιτισμών που σοβεί στις μητροπόλεις της Γερμανίας και της υπόλοιπης κεντρικής Ευρώπης ως αναγκαίο κακό για να μην ξεμείνει η οικονομία.
Θα ηχήσει περίεργα, επιπροσθέτως, αυτή η συζήτηση για την έλλειψη εργατικών χεριών στους εργαζόμενους της Volkswagen, οι οποίοι βρίσκονται σε αναταραχή καθώς συνεχίζεται η φημολογία για 50.000 απολύσεις και κλείσιμο πολλών εργοστασίων μέσα στη χώρα.
Από την άλλη, ο Μερτς δεν λέει ψέματα.
Αυτές οι 7 δεκαετίες μεταναστευτικής κοινωνίας έχουν αφήσει βαθύτατα το αποτύπωμά τους μέσα στην γερμανική κοινωνία. Που μπορεί να παρίστανε μέχρι χτες, στις εποχές της Μέρκελ, την μεγάθυμη στο μεταναστευτικό και την πολιτική του καλωσορίσματος. Αλλά που την ίδια στιγμή είχε καταφέρει να χτίσει μια παράδοξη εθνοπολιτισμική ιεραρχία, με τους Γερμανούς να αναδιπλώνονται στις διευθυντικές θέσεις και ως υφισταμένους τους να έχουν Έλληνες, Ιταλούς, Ισπανούς, Ιρανούς ή Απωασιάτες. Σε μια προσέγγιση για την συμπερίληψη τύπου “γαλέρας”.
Αυτή η πραγματικότητα δεν αλλάζει από την μια μέρα στην άλλη. Ούτε η Γερμανία θα πάψει τις επόμενες δεκαετίες να είναι μεταναστευτική κοινωνία.
Η πολιτική του AfD ως προς το μεταναστευτικό το μόνο που θα καταφέρει είναι να επιδεινώσει αυτούς τους κλάδους της οικονομίας, όπως συνέβη με το Εθνικό Σύστημα Υγείας της Αγγλίας (NHS) που κατέρρευσε μετά το Brexit. Και ενδεχομένως να… αυξήσει την μετανάστευση από την Τουρκία. Ακριβώς γιατί η πολιτική του AfD θα ανακόψει τις υπάρχουσες ροές, οπότε η χώρα θα στραφεί σε συμφωνίες με χώρες που η Γερμανία έχει ισχυρή σχέση και μεταναστευτική παράδοση για να καλύψει τα κενά.
Οπότε τι μπορεί να γίνει; Κατ΄ αρχάς μια διάκριση ανάμεσα στα ανοιχτά σύνορα, την ανεξέλεγκτη μετανάστευση, και τον πολυπολιτισμό, με την οργανωμένη πρόσκληση εργαζόμενων, την φύλαξη των συνόρων και την προάσπιση του ευρωπαϊκού τρόπου ζωής, του πολιτισμού κλπ.
Διότι είναι ούτε η καταγωγή, ούτε το χρώμα του δέρματος το πρόβλημα. Αλλά το Ισλάμ και οι δυαδικές κοινωνίες του, η αντίληψη που έχει της μετανάστευσης ως επέκτασης.
Έπειτα θα πρέπει να ξεμπερδεύουμε με τους επικίνδυνους απατεώνες που υπόσχονται μαγικές λύσεις, και ολικές επαναφορές. Δεν είναι τυχαίο ότι το AfD έχει καταστεί σημείο αναφοράς για τις δυνάμεις εκείνες που απεργάζονται την διάλυση της Ενωμένης Ευρώπης, από τον Ντούγκιν μέχρι τον Έλον Μάσκ.
Το μεταναστευτικό, το δημογραφικό ακόμα, είναι προβλήματα που κυοφορούνται και λειτουργούν επί πολλές δεκαετίες. Σημασία εδώ έχει η αλλαγή της φοράς του βέλους, και φυσικά, ο εξευρωπαϊσμός της Ευρώπης. Νοούμενος σαν επαναφορά της οικείας πολιτικής τάξης και κοινωνίας σε μια τροχιά που τον υπερασπίζεται και τον καλλιεργεί, στην κάθε του εθνική έκφανση.
Διότι ό,τι και να γίνει οι κοινωνίες θα συνεχίσουν να γερνούν τα επόμενα χρόνια και δεκαετίες. Και οι μεταναστευτικές πιέσεις θα ενταθούν, ιδίως από την Υποσαχάρια Αφρική. Το ζήτημα, επομένως, είναι να υποστηρίξουμε τις γεννήσεις, τα σύνορα, την οικεία κουλτούρα και πολιτισμό. Προκειμένου να τις διαχεριστούμε, όμως, αφομοιώντας το κομμάτι της μετανάστευσης όπου αυτή η αφομοίωση είναι εφικτή.
