Αν στην χώρα υπήρχαν διανοούμενοι υψηλού διαμετρήματος και πολιτικοί ταγοί που διαπνέονται από όραμα, η ομιλία Ρούμπιο την Πνύκα θ’ αποτελούσε το έναυσμα για ένα βαθύτερο δημόσιο διάλογο σε Ελλάδα και Κύπρο με την συμβολή του οικουμενικού Ελληνισμού.
Έναν διάλογο με ερωτήματα όπως: είναι ο Δυτικός πολιτισμός σε βαθιά κρίση με την τύχη του να παίζεται σε τούτες τις δεκαετίες και ποιες είναι οι μεγάλες απειλές του, εξωτερικά και εσωτερικά; Τι θα άξιζε να υπερασπιστούμε και τι να απορρίψουμε από αυτόν τον Πολιτισμό που μας έδωσε την Πνύκα αλλά και το Άουσβιτς, τον Ελληνικό Λόγο αλλά και δυτικό εργαλειακό ορθολογισμό; Μπορεί η Ελλάδα να καταστεί πράγματι ο καταλύτης στην διάσωση ενός καταρρέοντας Πολιτισμού, του οποίου υπήρξε η κοιτίδα;
Το αρχαιοελληνικό πνεύμα κι ο χριστιανισμός μπορούν ν αποτελέσουν την πολιτιστική βάση για έναν μετασχηματισμό ισχύος των Δυτικών κοινωνιών σε πεδία όπως η βιομηχανική παραγωγή, η ενεργειακή αυτοδυναμία, η άμυνα, η εξισορρόπηση Ανθρώπου -Φύσης ή ακόμα για τον προσδιορισμό των ανθρωπολογικών ορίων της Υπερ-νοημοσύνης;
Πώς θα μπορούσαν σήμερα οι μαζικές καταναλωτικές κοινωνίες του θεάματος και των μέσων κοινωνικής δικτύωσης να συμμετάσχουν σ ένα κοινό πεπρωμένο κατά το πρότυπο του αρχαίου Έλληνα πολίτη-οπλίτη ή των μετέπειτα κοινοτήτων;
Οι απαντήσεις σ αυτά τα ερωτήματα θα αποτελούσαν την βάση για τον επανακαθορισμό της εκπαιδευτικής πολιτικής, της πολιτιστικής διπλωματίας, της άμυνας και των γεωπολιτικών συμμαχιών στον αιώνα μας. Θα καταστούσαν τους πολίτες ενήμερους για τα μεγάλα διακυβεύματα των καιρών, τις προσωπικές και συλλογικές ευθύνες, τον αξιακό κώδικα της καθημερινότητας, δίνοντας ένα ελπιδοφόρο υπαρξιακό νόημα στις ζωές μας.
Δυστυχώς οι διανοούμενοι αποστάτησαν και οι πολιτικοί περιορίζονται στους εκλογικούς χρόνους και στα στενά τους ακροατήρια. Κι έτσι κάθε φορά επιστρέφουμε στην πεπατημένη του εγχώριου εμφυλίου, εκθειασμός ή δαιμονοποίηση, μετάθεση ευθυνών για όσα δεν κάνουν οι άλλοι για εμάς, μικρο-ελλαδισμός και μιζέρια.
