Υπάρχουν συνεργασίες που τις λες «όνειρο» και υπάρχουν κι αυτές που, μέχρι να συμβούν, δεν τις πιστεύεις ούτε εσύ ο ίδιος. Η Έλενα Τοπαλίδου ανήκει ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία. Συμμετέχει στην ταινία «The Carpenter’s Son», μια ανορθόδοξη εκδοχή της ιστορίας του Ιησού, όπου – όπως λέει η ίδια – εκείνη υποδύεται τον Σατανά και ο Νίκολας Κέιτζ τον Ιωσήφ.
Η Τοπαλίδου περιέγραψε πως τα γυρίσματα έγιναν το καλοκαίρι και ότι, όσο κι αν το άκουγε, δυσκολευόταν να το «χωνέψει» μέχρι να τον δει μπροστά της στο πλατό. Και κάπου εκεί έρχεται το πιο ανθρώπινο κομμάτι της ιστορίας. Η στιγμή που ο χολιγουντιανός σταρ αποδεικνύεται… ακριβώς όπως τον φαντάζεσαι. Τον χαρακτήρισε «συμπαθέστατο» και «πολύ γοητευτικό», «αυτόν που ξέρουμε».
Στην αφήγησή της υπάρχει και μια μικρή λεπτομέρεια που μοιάζει βγαλμένη από κινηματογραφική κομεντί. Στην πρώτη τους κοινή στιγμή, εκείνος της έκανε από μακριά ενθαρρυντικά «σήματα» του τύπου «τι ωραία τα κάνεις», μόνο που η ίδια νόμιζε πως δεν ήταν ο Κέιτζ αλλά κάποιος… σωσίας ή ντουμπλέρ. Και, σαν να μην έφτανε αυτό, η ίδια αποκάλυψε ότι πέρασε και από casting για να πάρει τον ρόλο.
Τι είναι το «The Carpenter’s Son» και γιατί συζητιέται
Το «The Carpenter’s Son» είναι μια ταινία που πατά πάνω σε μια πιο σκοτεινή, «απρόβλεπτη» αφήγηση για τα παιδικά/εφηβικά χρόνια του Ιησού, με έμπνευση από το Infancy Gospel of Thomas (απόκρυφο κείμενο). Τη σκηνοθετεί ο Lotfy Nathan και στον βασικό κορμό του καστ βρίσκονται, μεταξύ άλλων, ο Nicolas Cage, ο Noah Jupe και η FKA twigs.
Και επειδή κάθε «αιρετική» ιδέα στον κινηματογράφο έρχεται με έξτρα θόρυβο, η ταινία ήδη έχει προκαλέσει συζητήσεις και ανάμεικτες αντιδράσεις διεθνώς. Άλλοι την αντιμετωπίζουν ως concept-ρίσκο που σε τραβά από περιέργεια, άλλοι ως μια προσπάθεια που δεν απογειώνεται όσο υπόσχεται.
Γιατί αυτό το νέο έχει ειδικό ενδιαφέρον (και για εμάς εδώ)
Πέρα από το «wow, έπαιξε με τον Νίκολας Κέιτζ», υπάρχει κάτι ακόμη πιο ενδιαφέρον: Το πώς μια Ελληνίδα καλλιτέχνιδα με έντονο προσωπικό ύφος και θεατρική/σωματική γλώσσα βρίσκεται σε ένα διεθνές πρότζεκτ που βασίζεται στην ατμόσφαιρα, στην ένταση και στο “κάτι δεν πάει καλά” συναίσθημα.
Και κάπως έτσι, μια φράση τύπου «έκανα τον σατανά και εκείνος τον Ιωσήφ» δεν ακούγεται απλώς σαν trivia για κουίζ. Ακούγεται σαν η πιο σύντομη περίληψη μιας συνεργασίας που αν μη τι άλλο, δεν γίνεται να περάσει απαρατήρητη.
