Δεν ήταν μια ακόμη παρουσίαση βιβλίου.
Ήταν μια βραδιά μνήμης, αναγνώρισης και βαθιάς αγάπης. Μια συνάντηση ανθρώπων που ήρθαν όχι μόνο για να ξεφυλλίσουν τις σελίδες ενός σπουδαίου λευκώματος, με τίτλο «Ίχνη Ανθρώπων», αλλά για να αγκαλιάσουν με την παρουσία τους τον άνθρωπο που αφιέρωσε τη ζωή του στο να αποτυπώνει την ανθρώπινη ύπαρξη με ευαισθησία, σεβασμό και αλήθεια.
Το κατάμεστο αμφιθέατρο του Μουσείου Μπενάκη είχε πλημμυρίσει από αγάπη. Το πιο εντυπωσιακό όμως δεν ήταν ο κόσμος που κατέκλυσε τον χώρο. Ήταν η σιωπή με την οποία άκουγε, όσα είπαν για τον Γιάννη Ψιλάκη, η Ιστορικός Τέχνης- επιμελήτρια της έκδοσης Ελένη Αθανασίου, ο ποιητής Βαγγέλης Χρόνης, ο δημοσιογράφος Αλέξης Παπαχελάς και ο επιστημονικός διευθυντής του Μουσείου Γιώργης Μαγγίνης. Η συγκίνηση ήταν ζωγραφισμένη στα πρόσωπα όλων και στα βλέμματα που αντάλλασσαν όσοι γνώριζαν τον Γιάννη Ψιλάκη.
Το λεύκωμα «Ίχνη Ανθρώπων», που κυκλοφορεί από το Μουσείο Μπενάκη με τη στήριξη του Κοινωφελούς Ιδρύματος Ιωάννη Λάτση και της οικογένειας Τίτη Ψιλάκη, δεν αποτελεί απλώς μια σημαντική εκδοτική εργασία. Είναι μια κατάθεση ζωής. Μια πολύτιμη μαρτυρία ενός δημιουργού που μέσα από τον φακό του αναζήτησε πάντοτε τον άνθρωπο πίσω από την εικόνα, το συναίσθημα πίσω από την έκφραση, την αλήθεια πίσω από τη στιγμή.
Γι΄αυτό κι οι ομιλίες δεν περιορίστηκαν στην παρουσίαση της έκδοσης. Ήταν προσωπικές εξομολογήσεις, γεμάτες μνήμες και ευγνωμοσύνη.
Η αδελφή του, Νίνα Ψιλάκη, με λόγο βαθιά ανθρώπινο, μίλησε για τον αγαπημένο της αδελφό, συγκινώντας το κοινό. Ο Αλέξης Παπαχελάς σκιαγράφησε τον σπάνιο χαρακτήρα και το ήθος ενός ανθρώπου που κέρδιζε τον σεβασμό χωρίς ποτέ να τον διεκδικεί. Ο ποιητής και στιχουργός Βαγγέλης Χρόνης απέδωσε με ποιητική ευαισθησία την ουσία του έργου του, ενώ η επιμελήτρια της έκδοσης Ελένη Αθανασιάδου μίλησε για το δύσκολο αλλά βαθιά συγκινητικό ταξίδι της δημιουργίας του λευκώματος, αποκαλύπτοντας τις ιστορίες που κρύβονται πίσω από τις εικόνες και τις σελίδες του.
Κάθε ομιλία πρόσθετε ακόμη ένα κομμάτι στο ψηφιδωτό μιας προσωπικότητας που άγγιξε τόσους πολλούς ανθρώπους. Και όσο περνούσε η ώρα, γινόταν ολοένα πιο ξεκάθαρο πως η βραδιά αυτή δεν αφορούσε μόνο ένα βιβλίο. Αφορούσε στη δύναμη της μνήμης. Στη σημασία του αποτυπώματος που αφήνει ένας άνθρωπος στις ζωές των άλλων.
Ιδιαίτερα συγκινητική ήταν η παρουσία της οικογένειάς του, που δεχόταν διαρκώς αγκαλιές, λόγια αγάπης και ευγνωμοσύνης. Ήταν σαν όλη η αίθουσα να είχε μετατραπεί σε μια μεγάλη οικογένεια, ενωμένη από την κοινή ανάγκη να τιμήσει έναν άνθρωπο που υπηρέτησε με σεμνότητα την τέχνη, αλλά κυρίως τον άνθρωπο.
Το παρατεταμένο χειροκρότημα με το οποίο έκλεισε η βραδιά δεν ήταν το τέλος μιας παρουσίασης. Ήταν μια υπόκλιση. Στον άνθρωπο. Στον καλλιτέχνη. Στον Γιάννη Ψιλάκη. Γιατί υπάρχουν άνθρωποι που αφήνουν πίσω τους έργα. Και υπάρχουν κι εκείνοι που αφήνουν πίσω τους ανθρώπους καλύτερους επειδή τους γνώρισαν. Ο Γιάννης Ψιλάκης ανήκει αναμφίβολα στη δεύτερη κατηγορία.
Η βραδιά ολοκληρώθηκε με μια ζεστή συνάντηση των προσκεκλημένων, υπό τη φροντίδα των χορηγών φιλοξενίας, του «Δειπνοσοφιστήριον» και της εταιρείας EVOR.
