Η «Οδύσσεια» του Κρίστοφερ Νόλαν αποδεικνύεται κάτι περισσότερο από κινηματογραφικό γεγονός. Η έρευνα της Κάπα Research καταγράφει ισχυρό θετικό αποτύπωμα για την Ελλάδα, τον τουρισμό και την πολιτιστική κληρονομιά, ενώ αναδεικνύει το ενδιαφέρον των νεότερων γενεών για τον Όμηρο και την αρχαία ελληνική γραμματεία.
Ποιο συγκεκριμένα, αυτά είναι τα βασικά συμπεράσματα από την έρευνα κοινής γνώμης της Κάπα Research για την «Οδύσσεια» του Κρίστοφερ Νόλαν, η οποία αποτυπώνει και συγκριτικά τις στάσεις θεατών και μη θεατών της στην Ελλάδα, η ταινία αποτελεί ένα σημαντικό πολιτιστικό γεγονός για τη χώρα μας τη χρονιά που διανύουμε. Το έργο γίνεται αντιληπτό ως κάτι που υπερβαίνει τα όρια του κινηματογράφου, εγείροντας ζητήματα εθνικής ταυτότητας, εθνικού branding αλλά και διαχείρισης της πολιτιστικής μας κληρονομιάς.
Για την ταινία «Οδύσσεια» γνωρίζει αρκετά ή κάτι έχει ακούσει το 90% των Ελλήνων, ενώ οι μισοί (48%) έχουν ήδη συμμετάσχει σε συζητήσεις γύρω από αυτήν. Σε αυτό φαίνεται να συνέβαλε και η υπογραφή της σκηνοθεσίας από τον Κρίστοφερ Νόλαν του οποίου η δημοτικότητα αγγίζει το 64% στο σύνολο της κοινής γνώμης και αυξάνεται στο 90% ανάμεσα σε όσους έχουν ήδη δει την ταινία (εύρημα αναμενόμενο καθώς συνηθίζεται τις ταινίες του Κρίστοφερ Νόλαν να σπεύδουν να τις παρακολουθήσουν πρώτοι οι «φανς» του σκηνοθέτη).
Επτά στους δέκα θεατές (71%) την αξιολογούν πολύ ή αρκετά θετικά, με κυρίαρχα συναισθήματα την ικανοποίηση (45%) και τον ενθουσιασμό (18%) κατά την έξοδο από τις κινηματογραφικές αίθουσες.
Το ισχυρότερο εύρημα της έρευνας, ωστόσο, αφορά τον
θετικό αντίκτυπο της ταινίας στη διεθνή εικόνα της χώρας.
Το 79% των θεατών θεωρεί ότι η κινηματογραφική παραγωγή αποτελεί σημαντική προβολή της Ελλάδας στο εξωτερικό και το 75% ότι ενισχύει τον τουρισμό. Παράλληλα, σύμφωνα με το 72% των θεατών, η ταινία έφερε τις νέες γενιές πιο κοντά στην αρχαία ελληνική γραμματεία, ενώ λειτούργησε και ως έναυσμα πολιτιστικής αναζήτησης, κάνοντας τον Όμηρο θέμα οικογενειακής συζήτησης για το 36% και οδηγώντας το 31% σε συγκρίσεις της ταινίας με τα πρωτότυπα κείμενα.
Στην αποτίμηση των επιμέρους στοιχείων του έργου, τα οπτικά εφέ (86%), οι ερμηνείες των Ματ Ντέιμον και Αν Χάθαγουεϊ (85%) και η σκηνοθεσία (81%) κέρδισαν τις εντυπώσεις, με τη μεταφορά του ομηρικού έπους (48%) να συγκεντρώνει τη χαμηλότερη αξιολόγηση, υποδεικνύοντας ότι οι Έλληνες παραμένουν αυστηροί και απαιτητικοί απέναντι στη διαχείριση της πολιτιστικής τους παράδοσης.
Το ελληνικό κοινό δεν αποδεσμεύει τον σκηνοθέτη από την υποχρέωση σεβασμού της ομηρικής κληρονομιάς, του παρέχει όμως το περιθώριο για δημιουργικές αποκλίσεις. Η επιλογή της Λουπίτα Νιόνγκο για τον ρόλο της Ωραίας Ελένης μπορεί να διχάζει την κοινή γνώμη (46% θετικές/ουδέτερες απόψεις έναντι 46% αρνητικών), αλλά κερδίζει σημαντικό έδαφος μεταξύ των θεατών (62%).
Συνολικά, η πλειοψηφία εμφανίζεται σχετικά δεκτική (57%) απέναντι στις πιο ελεύθερες διασκευές της αρχαίας ιστορίας και μυθολογίας, ενώ οι απόψεις για την υπεροχή της καλλιτεχνικής ελευθερίας έναντι της πιστής τήρησης του κειμένου παραμένουν μοιρασμένες (40%-39%), διατηρώντας την επιφύλαξη απέναντι στην πλήρη χειραφέτηση του δημιουργού
