Στα 92 της χρόνια, η Τζόαν Κόλινς δεν επιστρέφει απλώς στον κινηματογράφο. Επιστρέφει με έναν ρόλο που μοιάζει σχεδόν γραμμένος πάνω στη δική της διαδρομή: μια γυναίκα που έμαθε να επιβιώνει μέσα στη δημοσιότητα, να αντέχει την κριτική και να παραμένει σύμβολο, ακόμη κι όταν ο χρόνος μοιάζει να απαιτεί σιωπή. Στο «My Duchess», η Κόλινς γίνεται Γουάλις Σίμπσον, η Αμερικανίδα που άλλαξε τη βρετανική μοναρχία για πάντα.
Η Τζόαν Κόλινς υπήρξε για δεκαετίες η απόλυτη εικόνα της γοητευτικής εξουσίας. Η «Αλέξις» της «Δυναστείας» δεν ήταν απλώς ένας τηλεοπτικός ρόλος. Ήταν ο ορισμός της ντίβας με αιχμηρό βλέμμα, βελούδινη φωνή και την επικίνδυνη αυτοπεποίθηση μιας γυναίκας που ήξερε ότι η σκηνή της ανήκει.
Τώρα, όμως, η Κόλινς κάνει κάτι πολύ πιο απαιτητικό από μια ακόμη εντυπωσιακή εμφάνιση. Αφήνει πίσω της την εικόνα της αψεγάδιαστης σταρ και μπαίνει στο δωμάτιο μιας γυναίκας που κάποτε στάθηκε στο κέντρο του μεγαλύτερου βασιλικού σκανδάλου του 20ού αιώνα, αλλά στο τέλος βρέθηκε μόνη, εύθραυστη και σχεδόν φυλακισμένη στον ίδιο της τον μύθο.
Η νέα ταινία «My Duchess» φωτίζει τα τελευταία χρόνια της Γουάλις Σίμπσον στο Παρίσι, μετά τον θάνατο του συζύγου της, Εδουάρδου Η΄, το 1972. Δεν πρόκειται για μια ακόμη αναπαράσταση του περιβόητου ειδυλλίου που οδήγησε στην παραίτηση ενός βασιλιά. Το δράμα εδώ ξεκινά όταν πέφτει η αυλαία της μεγάλης ερωτικής ιστορίας.
Η Γουάλις Σίμπσον υπήρξε η γυναίκα για την οποία ο Εδουάρδος Η΄ εγκατέλειψε τον βρετανικό θρόνο το 1936, προκαλώντας συνταγματική κρίση και αλλάζοντας την πορεία της μοναρχίας. Αν εκείνος δεν είχε παραιτηθεί, δεν θα ανέβαινε στον θρόνο ο αδελφός του, Γεώργιος ΣΤ΄. Και χωρίς αυτόν, η Ελισάβετ Β΄ δεν θα γινόταν βασίλισσα με τον τρόπο που την έγραψε η Ιστορία.
Αυτή, όμως, είναι η γνωστή πλευρά. Η πλευρά των πρωτοσέλιδων, των ανακτόρων, των τίτλων και της εξορίας. Το «My Duchess» επιλέγει να κοιτάξει το μετά. Τη φθορά. Την απομόνωση. Το τίμημα μιας ζωής που πέρασε από την απόλυτη δημόσια έκθεση στην απόλυτη ιδιωτική εγκατάλειψη.
Στο πλευρό της Τζόαν Κόλινς βρίσκεται η Ιζαμπέλα Ροσελίνι, η οποία υποδύεται τη Σουζάν Μπλουμ, τη Γαλλίδα δικηγόρο που απέκτησε καθοριστική επιρροή στη ζωή της Δούκισσας του Γουίνδσορ μετά τον θάνατο του Εδουάρδου. Η Μπλουμ υπήρξε πρόσωπο αμφιλεγόμενο, καθώς κατηγορήθηκε ότι απομόνωσε τη Γουάλις από το περιβάλλον της και διαχειρίστηκε την περιουσία και τα προσωπικά της αντικείμενα με τρόπο που προκάλεσε έντονες αντιδράσεις.
Εδώ ακριβώς βρίσκεται και η πιο σκοτεινή δύναμη της ιστορίας. Η γυναίκα που κάποτε θεωρήθηκε ικανή να γονατίσει έναν βασιλιά, παρουσιάζεται στο τέλος της ζωής της ως ανήμπορη να ελέγξει ακόμη και την καθημερινότητά της. Η άλλοτε δαιμονοποιημένη ερωμένη του στέμματος μετατρέπεται σε θύμα εξουσίας, όχι βασιλικής αυτή τη φορά, αλλά προσωπικής, ψυχολογικής και οικονομικής.
Για την Κόλινς, ο ρόλος δεν μοιάζει με απλή επαγγελματική επιλογή. Η ίδια έχει μιλήσει για τη γοητεία που της ασκούσε πάντα η Γουάλις Σίμπσον και για την αίσθησή της ότι υπήρξε μια γυναίκα άδικα αντιμετωπισμένη. Δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς γιατί. Και οι δύο γυναίκες έζησαν για χρόνια κάτω από το βάρος μιας δημόσιας εικόνας που συχνά ήταν πιο ισχυρή από την αλήθεια τους.
Η Τζόαν Κόλινς ξέρει καλά τι σημαίνει να σε ταυτίζουν με έναν ρόλο. Ξέρει τι σημαίνει να είσαι γυναίκα, σταρ, αντικείμενο θαυμασμού και κριτικής, μέσα σε μια βιομηχανία που λατρεύει τις ντίβες όσο είναι νέες και συχνά δεν ξέρει τι να τις κάνει όταν μεγαλώνουν. Στα 92 της, απαντά με τον πιο καθαρό τρόπο: όχι με αναμνήσεις, αλλά με νέα δουλειά.
Η σκηνοθεσία είναι του Μάικ Νιούελ, γνωστού από το «Τέσσερις γάμοι και μια κηδεία», ενώ το σενάριο υπογράφει η Λουίζ Φένελ. Η ταινία αναμένεται να λειτουργήσει όχι μόνο ως βιογραφικό δράμα, αλλά και ως ψυχολογικό πορτρέτο μιας γυναίκας που η Ιστορία συνήθισε να αντιμετωπίζει είτε ως μοιραία είτε ως καταστροφική.
Το ενδιαφέρον, όμως, είναι ότι το «My Duchess» φαίνεται να μην ενδιαφέρεται να αθωώσει εύκολα τη Γουάλις Σίμπσον ούτε να την ξαναδικάσει. Αντίθετα, επιχειρεί να την αποσπάσει από το στερεότυπο της «γυναίκας που έκλεψε έναν βασιλιά» και να τη δει ως άνθρωπο: με φιλοδοξίες, λάθη, μοναξιά, φόβους και ένα τέλος πολύ λιγότερο λαμπερό από τη μυθολογία που τη συνόδευσε.
Σε μια εποχή που το κοινό εξακολουθεί να γοητεύεται από τις σκοτεινές γωνιές της βρετανικής μοναρχίας, η ιστορία της Γουάλις Σίμπσον αποκτά ξανά νόημα. Όχι επειδή αφορά μόνο το παλάτι, αλλά επειδή αφορά κάτι πολύ πιο ανθρώπινο: τη στιγμή που η φήμη παύει να προστατεύει και γίνεται φυλακή.
Και ίσως γι’ αυτό η επιλογή της Τζόαν Κόλινς είναι τόσο εύστοχη. Ποια άλλη θα μπορούσε να υποδυθεί μια γυναίκα που έζησε ανάμεσα στη γοητεία και την καταδίκη, ανάμεσα στην επιθυμία και την ιστορική ενοχή, ανάμεσα στο χειροκρότημα και την απομόνωση;
Η Κόλινς δεν επιστρέφει για να αποδείξει ότι παραμένει λαμπερή. Αυτό το έχει αποδείξει προ πολλού. Επιστρέφει για να δείξει ότι πίσω από κάθε μύθο υπάρχει πάντα μια δεύτερη πράξη. Και μερικές φορές, αυτή είναι η πιο αληθινή.
Η Τζόαν Κόλινς και η Αλέξις της Δυναστείας
Η Τζόαν Κόλινς δεν υπήρξε ποτέ μια απλή τηλεοπτική σταρ. Για εκατομμύρια θεατές σε όλο τον κόσμο παραμένει η Αλέξις Κόλμπι της «Δυναστείας», η γυναίκα που μπήκε στη σειρά σαν ηλεκτρικό ρεύμα και άλλαξε για πάντα τον τρόπο με τον οποίο η τηλεόραση έγραφε τις «κακές» ηρωίδες.
Με τα καπέλα, τα κοσμήματα, τα ταγιέρ με τις βάτες, το παγωμένο βλέμμα και τις ατάκες που έκοβαν σαν ξυράφι, η Αλέξις έγινε κάτι πολύ περισσότερο από χαρακτήρας σαπουνόπερας. Έγινε σύμβολο μιας ολόκληρης δεκαετίας. Της δεκαετίας του ’80, της υπερβολής, του πλούτου, της ίντριγκας, της τηλεοπτικής χλιδής και της γυναίκας που δεν ζητούσε άδεια για να μπει στο δωμάτιο: απλώς άνοιγε την πόρτα και το κατακτούσε.
Η «Δυναστεία» υπήρξε ένα από τα πιο εμβληματικά τηλεοπτικά φαινόμενα της εποχής της. Οι Κάρινγκτον, οι Κόλμπι, οι έρωτες, οι προδοσίες, οι επιχειρηματικοί πόλεμοι και οι οικογενειακές συγκρούσεις κράτησαν καθηλωμένο το κοινό, αλλά η άφιξη της Κόλινς στον ρόλο της Αλέξις έδωσε στη σειρά την πραγματική της μυθολογία.
Η Αλέξις ήταν αδίστακτη, γοητευτική, ευφυής, εκδικητική και απολαυστικά θεατρική. Ήταν ο χαρακτήρας που το κοινό λάτρευε να μισεί και μισούσε να αποχωρίζεται. Χωρίς εκείνη, η «Δυναστεία» θα ήταν μια επιτυχημένη σειρά. Με εκείνη, έγινε τηλεοπτική αυτοκρατορία.
Και ίσως αυτός είναι ο λόγος που η νέα κινηματογραφική επιστροφή της Τζόαν Κόλινς έχει ξεχωριστό βάρος. Γιατί η γυναίκα που ενσάρκωσε κάποτε την πιο λαμπερή, επικίνδυνη και ακαταμάχητη μορφή της τηλεοπτικής εξουσίας, καλείται τώρα να υποδυθεί μια άλλη γυναίκα που έζησε μέσα στην εξουσία, τη λάμψη και το σκάνδαλο: τη Γουάλις Σίμπσον.
