Υπάρχει μια παλιά ελληνική ρήση που περιγράφει με απόλυτη ακρίβεια αυτό που ζούμε: «Δώσε θάρρος στο χωριάτη να σου ανέβει στο κρεβάτι». Στην περίπτωσή μας, ο «αέρας» δόθηκε απλόχερα στην Άγκυρα. Και η Άγκυρα, όπως πάντα, δεν αρκέστηκε στα καλά λόγια. Πέρασε αμέσως στο επόμενο στάδιο: στις απαιτήσεις.
Ο Χακάν Φιντάν δεν μιλά τυχαία. Εκφράζει τη γραμμή Ερντογάν. Και όταν βγαίνει να ενοχλείται από τον κανόνα της ομοφωνίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ουσιαστικά ζητά από την Ευρώπη να αφοπλίσει τα ίδια της τα κράτη-μέλη. Να αφαιρέσει από την Κύπρο, αλλά αύριο ενδεχομένως και από την Ελλάδα ή οποιαδήποτε άλλη χώρα, το δικαίωμα να λέει «όχι» όταν θίγονται ζωτικά εθνικά συμφέροντα.
Το θράσος γίνεται ακόμη μεγαλύτερο επειδή η συζήτηση ξεκινά από την Κύπρο. Από μια χώρα-μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης που παραμένει υπό κατοχή από τουρκικά στρατεύματα. Δηλαδή η κατοχική δύναμη ζητά από την ΕΕ να περιορίσει τη δυνατότητα αντίδρασης του θύματος. Αν αυτό δεν είναι πολιτικός κυνισμός, τότε τι είναι;
Αλλά δεν φταίει μόνο ο Φιντάν. Η Άγκυρα κάνει τη δουλειά της. Πιέζει, εκβιάζει, ζητά, απειλεί, παζαρεύει. Το ερώτημα είναι τι κάνουν οι Ευρωπαίοι. Όταν αξιωματούχοι της Ένωσης σπεύδουν στην Άγκυρα, με πρώτη και καλύτερη αυτές τις τελευταίες μέρες την επικεφαλής της Εξωτερικής Πολιτικής της Ευρωπαϊκής Ενωσης Κάγια Κάλας και μιλούν για την Τουρκία ως «χρήσιμο», «βασικό» και «αναγκαίο» εταίρο, χωρίς να βάζουν μπροστά και καθαρά το Κυπριακό, το Αιγαίο, την Ανατολική Μεσόγειο, τα ανθρώπινα δικαιώματα και το κράτος δικαίου, τότε φυσικά ο Φιντάν παίρνει θάρρος.
Και όταν ακούει ότι η Τουρκία μπορεί να χωρέσει σε ευρωπαϊκά αμυντικά σχήματα, ενώ δεν αναγνωρίζει την Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ αμφισβητεί κυριαρχικά δικαιώματα, ενώ κρατά στρατό κατοχής σε ευρωπαϊκό έδαφος, τότε γιατί να μην ζητήσει και αλλαγή των κανόνων;
Η ομοφωνία δεν είναι γραφειοκρατικό εμπόδιο. Είναι ασπίδα. Είναι η θεσμική εγγύηση ότι οι μικρές και μεσαίες χώρες της Ευρώπης δεν θα συνθλίβονται από τους «μεγάλους» και τους πρόθυμους. Αν η ΕΕ αρχίσει να την ξηλώνει για να βολέψει την Τουρκία, τότε δεν θα μιλάμε για ευρωπαϊκή στρατηγική. Θα μιλάμε για ευρωπαϊκή αυτοϋπονόμευση.
Ο Φιντάν πρέπει να πάρει καθαρή απάντηση. Και μαζί του όσοι στην Ευρώπη νομίζουν ότι η Άγκυρα εξευμενίζεται με φιλοφρονήσεις. Η Τουρκία καταλαβαίνει μόνο όρια. Και η Ευρώπη, αν θέλει να σέβεται τον εαυτό της, οφείλει πρώτα να σεβαστεί τα ίδια της τα κράτη-μέλη.
