Υπάρχουν στιγμές που η πρόκληση ξεπερνά ακόμη και τα όρια του κυνισμού. Και υπάρχει ο Ερχάν Αρικλί.
Ο άνθρωπος που συγκαταλέγεται στους καταζητούμενους για τη δολοφονία του Τάσου Ισαάκ τον Αύγουστο του 1996 εμφανίζεται τρεις δεκαετίες αργότερα όχι για να απολογηθεί, όχι για να ζητήσει συγγνώμη, όχι για να συμβάλει στην απονομή Δικαιοσύνης, αλλά για να μας παραδώσει και μαθήματα περί… τιμής.
Με αφορμή τη δολοφονία του Σολωμού Σολωμού και την τουρκική σημαία, ο Αρικλί υποστηρίζει ότι «η σημαία δεν πρέπει να κατεβαίνει, το λάβαρο δεν πρέπει να πέφτει», παρουσιάζοντας το θέμα ως ζήτημα τιμής για κράτος και στρατό.
Ποιος μιλάει για τιμή;
Ας συνεννοηθούμε λοιπόν για τη σημασία των λέξεων.
Τιμή δεν είναι να ξυλοκοπείται μέχρι θανάτου ένας άοπλος άνθρωπος.
Τιμή δεν είναι ένας 24χρονος να εγκλωβίζεται στα συρματοπλέγματα και να δέχεται δολοφονικά χτυπήματα μπροστά στις τηλεοπτικές κάμερες.
Τιμή δεν είναι να σημαδεύεις έναν άνθρωπο που ανεβαίνει σε έναν ιστό και να τον σκοτώνεις.
Και ασφαλώς τιμή δεν είναι να παραμένουν επί δεκαετίες ατιμώρητοι άνθρωποι που καταζητούνται για εκείνα τα εγκλήματα και ύστερα να εμφανίζονται ως πολιτικοί παράγοντες και τιμητές των πάντων.
Για τη δολοφονία του Τάσου Ισαάκ εκδόθηκαν εντάλματα εναντίον πέντε προσώπων, μεταξύ των οποίων και ο Αρικλί. Το 2012 συνελήφθη στο Κιργιστάν, αλλά τελικά αφέθηκε ελεύθερος.
Αυτή είναι η πραγματικότητα που δεν μπορεί να σβήσει καμία ανάρτηση.
Ο Τάσος δεν ήταν «εχθρός». Ήταν άοπλος άνθρωπος
Ακόμη πιο αποκρουστική είναι η προσπάθεια να τυλιχθούν τα γεγονότα του 1996 με το περιτύλιγμα μιας δήθεν στρατιωτικής ή πατριωτικής ηθικής.
Ο Αρικλί χρησιμοποιεί τη λέξη «εχθρός» όταν αναφέρεται σε εκείνον που επιχειρεί να κατεβάσει μια σημαία και υποστηρίζει ότι η προστασία της αποτελεί «ζήτημα τιμής».
Όχι, κύριε Αρικλί.
Ο Τάσος Ισαάκ δεν ήταν στρατιώτης σε πεδίο μάχης. Ήταν άοπλος διαδηλωτής. Και οι εικόνες της δολοφονίας του υπάρχουν. Δεν διαγράφονται, δεν ξαναγράφονται και δεν προσαρμόζονται τριάντα χρόνια αργότερα στις ανάγκες οποιασδήποτε προπαγάνδας.
Και λίγες ημέρες μετά, στις 14 Αυγούστου 1996, ο Σολωμός Σολωμού έπεφτε νεκρός από πυρά ενώ επιχειρούσε να ανέβει στον ιστό της τουρκικής σημαίας στη Δερύνεια.
Αυτά δεν είναι αφηγήσεις. Είναι γεγονότα που έχουν καταγραφεί μπροστά στις κάμερες.
Η πραγματική «τιμή» θα ήταν να εμφανιστείς ενώπιον της Δικαιοσύνης
Θέλει λοιπόν ο Ερχάν Αρικλί να συζητήσουμε για τιμή;
Πολύ ωραία.
Υπάρχει ένας απλός τρόπος να αποδείξει πόσο πιστεύει στην τιμή, στην ευθύνη και στο θάρρος: να τεθεί στη διάθεση της Δικαιοσύνης και να αντιμετωπίσει όσα του αποδίδονται.
Εκεί κρίνονται οι κατηγορίες. Όχι στις αναρτήσεις στα κοινωνικά δίκτυα.
Γιατί είναι εύκολο, προστατευμένος πίσω από την κατοχική πραγματικότητα, να υψώνεις το δάχτυλο και να μιλάς για λάβαρα, κράτη, στρατούς και πατριωτισμό.
Το δύσκολο είναι να σταθείς απέναντι στους δικαστές.
Και απέναντι στην Αναστασία Ισαάκ.
Την κόρη που ο Τάσος δεν πρόλαβε ποτέ να γνωρίσει, καθώς γεννήθηκε μετά τη δολοφονία του.
Η ίδια έδωσε αυτές τις ημέρες την ουσία της υπόθεσης απαντώντας στη συγγνώμη του Τουρκοκύπριου πρώην ευρωβουλευτή Νιαζί Κιζίλγιουρεκ: οι συγγνώμες έχουν αξία, αλλά χωρίς λογοδοσία και τιμωρία των δραστών η πληγή παραμένει ανοικτή.
Τριάντα χρόνια μετά, η ατιμωρησία προκαλεί περισσότερο
Ο Αρικλί μπορεί να λέει ό,τι θέλει. Δεν μπορεί όμως να αλλάξει εκείνο που είδαμε. Έναν νέο άνθρωπο πεσμένο στα συρματοπλέγματα. Ένα πλήθος να τον χτυπά.
Έναν δεύτερο νέο, λίγες ημέρες αργότερα, να σωριάζεται από τις σφαίρες.
Και τριάντα χρόνια αργότερα, ανθρώπους που συνδέθηκαν δικαστικά με εκείνα τα γεγονότα να παραμένουν εκτός της εμβέλειας της κυπριακής Δικαιοσύνης.
Αν λοιπόν υπάρχει μία λέξη που περισσεύει σε αυτή την ιστορία, είναι η λέξη «τιμή» όταν εκφέρεται από τα συγκεκριμένα χείλη. Και αν υπάρχει μία λέξη που λείπει εδώ και τριάντα χρόνια, είναι η λέξη:
Δικαιοσύνη.
