Μια πόλη αποφάσισε να κινηθεί αντίθετα από τη διεθνή πρακτική, απομακρύνοντας τις κάμερες ελέγχου ταχύτητας από το οδικό της δίκτυο, προκειμένου να διαπιστώσει στην πράξη αν η παρουσία τους συμβάλλει ουσιαστικά στη βελτίωση της οδικής ασφάλειας.
Τα τελευταία χρόνια, η χρήση καμερών για την επιτήρηση της κυκλοφορίας έχει καθιερωθεί ως ένα από τα σημαντικότερα μέσα περιορισμού των τροχαίων παραβάσεων και ατυχημάτων. Πολλές χώρες επενδύουν σε αυτοματοποιημένα συστήματα καταγραφής της υπερβολικής ταχύτητας, επιδιώκοντας να αποτρέψουν επικίνδυνες οδηγικές συμπεριφορές.
Ανάλογη πολιτική εφαρμόζεται και στην Ελλάδα, όπου το δίκτυο καμερών διευρύνεται συνεχώς, τόσο σε πολυσύχναστες διασταυρώσεις της Αθήνας όσο και σε περιοχές με αυξημένη συχνότητα παραβάσεων. Ωστόσο, δεν ακολουθούν όλες οι πόλεις την ίδια στρατηγική.
Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η πόλη του Τορόντο στον Καναδά, η οποία αριθμεί περισσότερους από 3,2 εκατομμύρια κατοίκους. Από το 2022 είχε εγκαταστήσει μεγάλο αριθμό καμερών ταχύτητας σε κεντρικούς δρόμους και κομβικά σημεία, με στόχο την ενίσχυση της οδικής ασφάλειας.
Τον Σεπτέμβριο του 2025, περίπου τριάμισι χρόνια αργότερα, το δημοτικό συμβούλιο επέλεξε να αλλάξει κατεύθυνση, αφαιρώντας τις περισσότερες από τις κάμερες. Στη συνέχεια δημοσιοποίησε τα πρώτα αποτελέσματα της απόφασης αυτής. Σύμφωνα με τα στοιχεία, στα 101 από τα 104 σημεία όπου απομακρύνθηκαν οι κάμερες καταγράφηκε αύξηση των παραβάσεων υπερβολικής ταχύτητας, ενώ σε ορισμένες περιπτώσεις οι αυξήσεις έφτασαν από 380% έως και 480%.
Παρότι τα ποσοστά αυτά φαίνονται ιδιαίτερα υψηλά, η ανάλυση των δεδομένων δείχνει ότι η πραγματική εικόνα είναι πιο σύνθετη. Οι μεγαλύτερες αυξήσεις αφορούσαν οδηγούς που ξεπερνούσαν το όριο ταχύτητας κατά τουλάχιστον 16 χλμ./ώρα σε δρόμους όπου το ανώτατο επιτρεπόμενο όριο ήταν 50 χλμ./ώρα ή μεγαλύτερο.
Όσο λειτουργούσαν οι κάμερες, οι συγκεκριμένες παραβάσεις αντιστοιχούσαν μόλις στο 0,5% των διερχόμενων οχημάτων. Μετά την απομάκρυνσή τους, το ποσοστό αυτό αυξήθηκε στο 2,9%. Οι ειδικοί επισημαίνουν ότι οι μεγάλες ποσοστιαίες μεταβολές οφείλονται κυρίως στο πολύ χαμηλό αρχικό ποσοστό και δεν σημαίνουν απαραίτητα ότι η οδηγική συμπεριφορά άλλαξε δραματικά. Επιπλέον, οι οδηγοί φαίνεται πως κινούνταν με ελαφρώς υψηλότερες, αλλά πιο φυσιολογικές ταχύτητες, κυρίως κατά τις νυχτερινές ώρες, όταν η κυκλοφορία είναι περιορισμένη.
Ενδιαφέρον παρουσιάζει και το στοιχείο της μέσης ταχύτητας, η οποία αυξήθηκε κατά μόλις 4,8 χλμ./ώρα μετά την αφαίρεση των καμερών. Παρότι μια τέτοια αύξηση δεν μπορεί να θεωρηθεί ασήμαντη, καθώς ακόμη και μικρές μεταβολές στην ταχύτητα επηρεάζουν την απόσταση πέδησης και τη σοβαρότητα των τροχαίων συγκρούσεων, τα στοιχεία δεν επιβεβαιώνουν την εικόνα που δημιουργούν τα εντυπωσιακά ποσοστά αύξησης των παραβάσεων.
Το σημαντικότερο εύρημα της έρευνας αφορά τα τροχαία δυστυχήματα. Κατά το πρώτο εξάμηνο μετά την απομάκρυνση των καμερών καταγράφηκαν συνολικά 25 δυστυχήματα στους συγκεκριμένους δρόμους, αριθμός ακριβώς ίδιος με εκείνον που είχε σημειωθεί κατά το πρώτο εξάμηνο λειτουργίας των καμερών, όταν οι οδηγοί ήταν ιδιαίτερα προσεκτικοί λόγω της αυξημένης επιτήρησης.
Το γεγονός αυτό αναζωπύρωσε τη συζήτηση σχετικά με το κατά πόσο οι κάμερες συμβάλλουν ουσιαστικά στη μείωση των σοβαρών τροχαίων ατυχημάτων ή αν επηρεάζουν μόνο προσωρινά τη συμπεριφορά των οδηγών στα σημεία όπου υπάρχουν, με αποτέλεσμα εκείνοι να επιταχύνουν ξανά μόλις περάσουν τις ζώνες επιτήρησης.
Παρά τα πρώτα συμπεράσματα, οι ειδικοί τονίζουν ότι το χρονικό διάστημα παρακολούθησης παραμένει περιορισμένο και δεν επιτρέπει ασφαλείς εκτιμήσεις. Για τον λόγο αυτό θεωρούν απαραίτητη τη συνέχιση της συλλογής και της αξιολόγησης δεδομένων, ώστε να διαπιστωθεί με μεγαλύτερη βεβαιότητα ο πραγματικός αντίκτυπος των καμερών στην οδική ασφάλεια.
