Το Υπουργικό Συμβούλιο της Γαλλίας κλείδωσε και επίσημα το πρόγραμμα για το απόλυτο πολιτικό ριάλιτι: 18 Απριλίου ο πρώτος γύρος, 2 Μαΐου ο δεύτερος. Ο Εμανουέλ Μακρόν, ύστερα από μια δεκαετία γεμάτη κομψά κοστούμια και ατέλειωτα διαγγέλματα, ετοιμάζει τις βαλίτσες του για να αποχωρήσει από το Μέγαρο των Ηλυσίων, αφήνοντας πίσω του ένα πολιτικό τοπίο που μοιάζει με πεδίο μάχης μετά από έκρηξη σε εργοστάσιο παραγωγής κρουασάν.
Το μεγάλο αστείο της υπόθεσης είναι ότι, αν και οι επίσημες και ανεπίσημες υποψηφιότητες αγγίζουν ήδη τις 35, μια προσεκτική ματιά στα πρόσωπα και τις πρόσφατες δημοσκοπήσεις των Ipsos, Ifop και Odoxa αποκαλύπτει μια θλιβερή αλήθεια. Η Γαλλία κατεβαίνει στις εκλογές με μια αμέτρητη στρατιά από πολιτικούς νάνους, μια συλλογή από «γατάκια» που προσπαθούν απεγνωσμένα να βρυχηθούν, αλλά το μόνο που καταφέρνουν είναι να νιαουρίζουν ρυθμικά, επιβεβαιώνοντας ότι οι υποψήφιοι είναι πολλοί, αλλά οι πραγματικοί ηγέτες είναι είδος υπό εξαφάνιση.
Ακροδεξιά σαπουνόπερα: TikTok, Εφετεία και σκληρό μπαγιάτικο ψωμί
Στην ακροδεξιά πτέρυγα, η κατάσταση θυμίζει οικογενειακό καυγά σε μεσημεριανή εκπομπή. Ο 30χρονος Ζορντάν Μπαρντελά, πρόεδρος του Εθνικού Συναγερμού, καλπάζει στις δημοσκοπήσεις του πρώτου γύρου αγγίζοντας ποσοστά άνω του 35%, έχοντας μετατρέψει την πολιτική του καμπάνια σε μια ατέλειωτη πασαρέλα στο TikTok. Είναι νέος, έχει ωραίο μαλλί και ξέρει να κοιτάζει την κάμερα, πράγμα που φαίνεται αρκετό για να μαγέψει τους οργισμένους Γάλλους.
Από κοντά ακολουθεί η πολιτική του ανάδοχος, Μαρίν Λεπέν, η οποία ονειρεύεται μια τέταρτη υποψηφιότητα, αλλά έχει μια μικρή δικαστική εκκρεμότητα. Στις 7 Ιουλίου το Εφετείο ανακοινώνει την απόφασή του για την καταδίκη της για υπεξαίρεση ευρωπαϊκών κονδυλίων.
Αν το δικαστήριο της στερήσει το δικαίωμα του εκλέγεσθαι, η Μαρίν θα βλέπει τα Ηλύσια μόνο σε καρτ ποστάλ και ο Μπαρντελά θα γίνει ο απόλυτος μονάρχης της παράταξης, αφήνοντας στα κρύα του λουτρού τον Ερίκ Ζεμούρ, ο οποίος με το ζόρι πιάνει ένα 4% στις μετρήσεις και προσπαθεί να θυμίσει στους πάντες ότι είναι πιο σκληρός και από το γαλλικό μπαγιάτικο ψωμί.
Το Ορφανοτροφείο της «Μακρονίας»: Πρώην Πρωθυπουργοί σε τρικυμία
Στο κεντρώο στρατόπεδο, το οποίο έχει μείνει εντελώς ορφανό και σε κατάσταση πανικού, οι «κληρονόμοι» του Μακρόν έχουν βγάλει τα μαχαίρια. Ο πρώην πρωθυπουργός Εντουάρ Φιλίπ, με τη χαρακτηριστική δίχρωμη γενειάδα του, έχει ανακοινώσει επίσημα την υποψηφιότητά του και προηγείται στις δημοσκοπήσεις της αρχικής δεξαμενής των Μακρονιστών.
Όμως, ο έτερος πρώην πρωθυπουργός, ο νεαρός Γκαμπριέλ Ατάλ, τον κυνηγάει κατά πόδας, δηλώνοντας σε ιδιωτικές συζητήσεις ότι «είναι πολύ καλύτερος στην καμπάνια», ενώ ο Φιλίπ του απαντά μέσω κύκλων ρωτώντας ειρωνικά αν έχει εκλεγεί ποτέ δήμαρχος σε πραγματική πόλη. Οι δυο τους προσπαθούν να πείσουν ότι διαθέτουν προεδρικό ανάστημα, όμως το κοινό τούς βλέπει μάλλον σαν πωλητές ασφαλειών ζωής. Δίπλα τους, η παραδοσιακή συντηρητική δεξιά των Ρεπουμπλικάνων δίνει τη δική της μάχη για την επιβίωση.
Ο επίσημος υποψήφιος του κόμματος, Μπρουνό Ρεταγιό, έχοντας κερδίσει την εσωκομματική στήριξη, προσπαθεί να επιβάλει μια σκληρή ατζέντα, αλλά οι δημοσκοπήσεις τον καθηλώνουν σε ένα ταπεινωτικό 7%. Την ίδια ώρα, ο Νταβίντ Λινάρ, ο Ξαβιέ Μπερντράν, ο Ζεράρ Νταρμανάν και ο Μπρουνό Λε Μερ σπρώχνονται στο προσκήνιο, με τον καθένα να ζητάει μια εσωκομματική πρωτοβάθμια διαδικασία, μετατρέποντας το ιστορικό κόμμα του Σαρκοζί και του Σιράκ σε έναν θίασο που παλεύει για να μην χάσει την επιδότηση.
Αριστερή συμφωνία διάσπασης: Φαντάσματα, λάτε βρώμης και υστερία
Στην αριστερά, το σκηνικό γίνεται ακόμα πιο διασκεδαστικό, καθώς οι υποψήφιοι εφαρμόζουν πιστά το δόγμα «διαίρει και βασιλεύου από τον εαυτό σου». Ο Ζαν-Λικ Μελανσόν, ο οποίος κοντεύει τα 75 και μοιάζει να βρίσκεται σε μόνιμη κατάσταση υστερίας με το σύμπαν, κατάφερε σύμφωνα με το τελευταίο βαρόμετρο της Odoxa να ξαναπάρει τα ηνία της δημοτικότητας ανάμεσα στους ψηφοφόρους της αριστεράς, αφήνοντας πίσω του τον Φρανσουά Ρουφέν και τη Μαρίν Τοντελιέ των Πρασίνων.
Παρόλα αυτά, οι εθνικές δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι ο Μελανσόν είναι κολλημένος στο 12%, αδυνατώντας να πείσει την πλειοψηφία των Γάλλους, που τον απορρίπτουν μαζικά. Στο ίδιο ακριβώς τέλμα, μεταξύ 11% και 13%, βρίσκεται και ο Ραφαέλ Γκλικσμάν, ο αγαπημένος διανοούμενος των αριστερών των βορείων προαστίων του Παρισιού, ο οποίος όμως στην επαρχία θεωρείται απλώς ένας κομψός τουρίστας.
Μέσα σε αυτή τη σύγχυση, η Κλεμαντίν Οτέν και ο Μπενζαμέν Λουκάς-Λουντί προσπαθούν να στήσουν μια «κοινή πρωτοβάθμια διαδικασία της ενωμένης αριστεράς» για τον Οκτώβριο, την οποία όμως το Κομμουνιστικό Κόμμα του Φαμπιέν Ρουσέλ και το Σοσιαλιστικό Κόμμα του Ολιβιέ Φορ μποϊκοτάρουν με πάθος.
Και σαν να μην έφταναν όλοι αυτοί, στο κάδρο εμφανίζονται ως πιθανοί σωτήρες ο Μπερνάρ Καζνέβ, ο Φιλίπ Μπρεν, η Σεγκολέν Ρουαγιάλ, ακόμα και ο Ντομινίκ Ντε Βιλπέν, δημιουργώντας ένα συνωστισμό από πολιτικά φαντάσματα του παρελθόντος.
Το κερασάκι στην τούρτα είναι ο πρώην πρόεδρος Φρανσουά Ολάντ, ο οποίος κυκλοφορεί χαμογελαστός και αινιγματικός, προφανώς ξεχνώντας ότι όταν έφυγε από την εξουσία το 2017, η δημοτικότητά του ήταν χαμηλότερη και από τη θερμοκρασία στην Αρκτική.
