Τα τελευταία επεισόδια στην αντιπαράθεση ΗΠΑ – Ιράν δείχνουν ότι το προσύμφωνο για αποκλιμάκωση υπάρχει, συζητείται, επανέρχεται, αλλά δεν κλείνει. Και όσο δεν υπογράφεται από τις δύο πλευρές, ολόκληρη η περιοχή παραμένει σε κατάσταση διαρκούς συναγερμού.
Η Μέση Ανατολή δεν λέει να ησυχάσει. Πριν προλάβει να στεγνώσει το μελάνι των διαρροών περί «προόδου» στις συνομιλίες ΗΠΑ – Ιράν, η ένταση επέστρεψε με τον πιο γνώριμο τρόπο: στρατιωτικό χτύπημα, αντίποινα, συναγερμός σε τρίτη χώρα και άμεση αντανάκλαση στις αγορές ενέργειας.
Το σκηνικό θυμίζει πλέον έναν πόλεμο χαμηλής και μεσαίας έντασης που κανείς δεν θέλει επισήμως να ονομάσει γενικευμένη σύρραξη, αλλά όλοι τον αντιμετωπίζουν ως τέτοιον. Χτυπήματα «περιορισμένα», απαντήσεις «μετρημένες», δηλώσεις «αποτροπής» και πίσω από όλα αυτά ένα διπλωματικό κείμενο που παραμένει στον αέρα.
Αυτό είναι και το μεγάλο πρόβλημα: το προσύμφωνο υπάρχει ως πολιτική ανάγκη, αλλά όχι ως δεσμευτική πραγματικότητα. Η Ουάσινγκτον θέλει εγγυήσεις για το πυρηνικό πρόγραμμα της Τεχεράνης, επαναλειτουργία της ναυσιπλοΐας στα Στενά του Ορμούζ και πτώση της πίεσης στις τιμές των καυσίμων. Το Ιράν ζητά άρση κυρώσεων, απελευθέρωση παγωμένων εσόδων από πετρέλαιο και σαφείς δεσμεύσεις ότι δεν θα βρεθεί ξανά υπό στρατιωτική πίεση την επομένη της υπογραφής.
Με απλά λόγια, όλοι μιλούν για συμφωνία, αλλά κανείς δεν θέλει να πληρώσει πρώτος το πολιτικό κόστος της υποχώρησης.
