Υπάρχει μια παράμετρος στις διαπραγματεύσεις ΗΠΑ – Ιράν που δεν ακούγεται όσο θα έπρεπε: το ποδόσφαιρο. Κι όμως, το Μουντιάλ του 2026, με αγώνες στις Ηνωμένες Πολιτείες, στο Μεξικό και στον Καναδά, μπορεί να εξελιχθεί σε έναν αθέατο αλλά καθοριστικό παράγοντα πίεσης.
Την ώρα που οι συζητήσεις περιστρέφονται γύρω από μια προσυμφωνία 60 ημερών, τα πυρηνικά του Ιράν, την ελεύθερη ναυσιπλοΐα, την ενέργεια, το κόστος για επιχειρήσεις, πολίτες και κράτη, υπάρχει κάτι ακόμη που βαραίνει: η παγκόσμια εικόνα μιας διοργάνωσης που δεν αντέχει σκιά τρόμου, έντασης ή διπλωματικής κατάρρευσης.
Το Παγκόσμιο Κύπελλο δεν είναι απλώς αθλητικό γεγονός. Είναι η μεγαλύτερη λαϊκή τελετουργία του πλανήτη. Μπροστά στη μπάλα, στην παραζάλη των γηπέδων, στις σημαίες, στα πλήθη και στα δισεκατομμύρια τηλεθεατές, όλα τα άλλα συχνά υποχωρούν. Η ακρίβεια, η ενέργεια, οι γεωπολιτικές αναλύσεις, ακόμη και η κόπωση από τους πολέμους, περνούν για λίγο στο φόντο.
Ακριβώς γι’ αυτό, ένα Μουντιάλ που θα διεξαχθεί υπό το βάρος ανοικτής σύγκρουσης ΗΠΑ – Ιράν θα ήταν εφιαλτικό σενάριο. Όχι μόνο για τη FIFA. Όχι μόνο για τις χώρες διοργανώτριες. Αλλά και για τον ίδιο τον Ντόναλντ Τραμπ, που ήδη βλέπει την υπόθεση του Ιράν να πιέζει τη δημοτικότητά του στο εσωτερικό των ΗΠΑ.
Η συμμετοχή της εθνικής Ιράν στο τουρνουά προσθέτει άλλη μια ευαίσθητη διάσταση. Ήδη η ιρανική ομοσπονδία μετέφερε τη βάση της ομάδας από την Αριζόνα στην Τιχουάνα του Μεξικού, επικαλούμενη ζητήματα ασφαλείας, θεωρήσεων και πρακτικής διευκόλυνσης, ενώ το Ιράν έχει αγώνες στις ΗΠΑ, μεταξύ άλλων στο Λος Άντζελες και στο Σιάτλ.
Αν τα πνεύματα δεν ηρεμήσουν εγκαίρως, τότε κάθε στάδιο, κάθε μετακίνηση αποστολής, κάθε μαζική συγκέντρωση φιλάθλων θα κουβαλά έναν πρόσθετο φόβο. Και στην εποχή μας, ένας φόβος αρκεί για να μετατρέψει μια γιορτή σε παγκόσμια κρίση.
Γι’ αυτό δεν είναι παράλογο να υποθέσει κανείς ότι το ποδόσφαιρο έχει μπει, έστω και παρασκηνιακά, στο τραπέζι. Διπλωματική πηγή από χώρα της Μέσης Ανατολής επιμένει ότι η παράμετρος του Μουντιάλ συζητείται στις άτυπες διαβουλεύσεις. Και αυτό μοιάζει απολύτως λογικό.
Οι μεγάλες συμφωνίες δεν κλείνουν μόνο με χάρτες, βαρέλια πετρελαίου και φυγοκεντρητές ουρανίου. Κλείνουν και με ημερολόγια. Με διοργανώσεις. Με φόβους εικόνας. Με το πολιτικό κόστος μιας αποτυχίας που θα τη δει όλος ο πλανήτης σε απευθείας μετάδοση.
Το μήνυμα, λοιπόν, είναι απλό: τελειώστε το πολύ πριν αρχίσει η μπάλα. Γιατί όταν ξεκινήσει το Μουντιάλ, δεν θα παίζεται μόνο ποδόσφαιρο. Θα παίζεται και η αξιοπιστία όσων σήμερα διαπραγματεύονται την ειρήνη.
