Οι δύο απόπειρες κατά του Ντόναλντ Τραμπ το 2024, η αιματηρή επίθεση στο Μπάτλερ της Πενσιλβάνια και το επεισόδιο στο γήπεδο γκολφ του στη Φλόριντα, επανέφεραν στο προσκήνιο ένα σκοτεινό μοτίβο της αμερικανικής πολιτικής ζωής: την πολιτική βία κατά προέδρων, υποψηφίων και πρώην προέδρων.
Στις 13 Ιουλίου 2024, ο Τόμας Μάθιου Κρουκς άνοιξε πυρ από ταράτσα κοντά σε προεκλογική συγκέντρωση του Τραμπ στο Μπάτλερ. Μία σφαίρα τραυμάτισε τον Τραμπ στο αυτί, ένας θεατής σκοτώθηκε και δύο ακόμη τραυματίστηκαν σοβαρά, πριν ο δράστης πέσει νεκρός από πυρά ελεύθερου σκοπευτή της Secret Service. Το FBI δήλωνε τότε ότι δεν είχε εντοπίσει σαφές κίνητρο.
Ο Τραμπ, στην πρώτη του δημόσια αντίδραση, περιέγραψε ότι άκουσε «σφύριγμα» και πυροβολισμούς και ένιωσε τη σφαίρα να σκίζει το δέρμα του. Ευχαρίστησε τη Secret Service και τις αρχές, ενώ πολιτικά μετέτρεψε την επιβίωσή του σε κεντρικό στοιχείο της προεκλογικής του αφήγησης.
Δύο μήνες αργότερα, στις 15 Σεπτεμβρίου 2024, ο Ράιαν Γουέσλι Ράουθ εντοπίστηκε κοντά στο Trump International Golf Club στη Φλόριντα, όπου βρισκόταν ο Τραμπ. Σύμφωνα με τις αρχές, είχε περάσει ώρες κοντά στο σημείο με τουφέκι και εξοπλισμό· δεν πρόλαβε να πυροβολήσει. Το 2025 καταδικάστηκε και τον Φεβρουάριο του 2026 καταδικάστηκε σε ισόβια συν 84 μήνες φυλάκιση.
Για τη δεύτερη υπόθεση, ο Τραμπ κατηγόρησε τη ρητορική των Τζο Μπάιντεν και Κάμαλα Χάρις, υποστηρίζοντας ότι ο τρόπος με τον οποίο τον παρουσίαζαν ως «απειλή για τη δημοκρατία» τροφοδοτούσε το κλίμα βίας. Το AP σημείωσε ότι ο Τραμπ δεν παρουσίασε αποδείξεις για άμεση σύνδεση αυτής της ρητορικής με την απόπειρα.
Η αμερικανική ιστορία έχει ήδη τέσσερις δολοφονημένους προέδρους: τον Αβραάμ Λίνκολν το 1865, τον Τζέιμς Γκάρφιλντ το 1881, τον Γουίλιαμ ΜακΚίνλεϊ το 1901 και τον Τζον Φ. Κένεντι το 1963. Στις απόπειρες περιλαμβάνονται η επίθεση κατά του Άντριου Τζάκσον το 1835, η απόπειρα κατά του Χάρι Τρούμαν το 1950, οι δύο απόπειρες κατά του Τζέραλντ Φορντ το 1975 και ο σοβαρός τραυματισμός του Ρόναλντ Ρίγκαν το 1981.
Οι υποθέσεις Τραμπ, πέρα από το ποινικό τους σκέλος, δείχνουν πόσο εύθραυστη παραμένει η ασφάλεια των πολιτικών προσώπων σε μια χώρα όπου η οπλοκατοχή, η πόλωση και η προσωποποίηση της πολιτικής σύγκρουσης δημιουργούν εκρηκτικό μείγμα. Στην περίπτωση του Κρουκς, το κίνητρο έμεινε ασαφές. Στην περίπτωση του Ράουθ, η Δικαιοσύνη κατέληξε σε καταδίκη για απόπειρα δολοφονίας. Και στις δύο, ο Τραμπ επιχείρησε να τις εντάξει σε ένα ευρύτερο αφήγημα πολιτικής στοχοποίησής του.
