Με αφορμή την περιοδεία της παράστασης Caveman, όπου πρωταγωνιστεί, ο Σωτήρης Καλυβάτσης φωτογραφήθηκε για το περιοδικό ΟΚ! και μίλησε τον Μιχάλη Ροδόπουλο για τη ζωή του πριν και μετά τη διασημότητα.
«Δεν ήταν απλό πράγμα το Comfuzio και μετά οι Α.Μ.Α.Ν., 10-12 χρόνια. Ήταν πολύ έντονο για εμάς που το βιώναμε, αλλά και για τον κόσμο που το παρακολουθούσε. Χαρακτηριστήκαμε από όλη αυτή την ιστορία, γίναμε αναγνωρισμένοι και αναγνωρίσιμοι» εξομολογείται ο Σωτήρης Καλυβάτσης για την εκπομπή που τον καθιέρωσε.
Τι συνέβη όμως τελικά με τον Αντώνη Κανάκη; «Θέλαμε να κάνουμε άλλα πράγματα ο καθένας και πήραμε διαφορετικούς δρόμους. Αυτή είναι η αλήθεια, και το λέω κάθε φορά που με ρωτάνε» απαντάει διπλωματικά ο Σωτήρης Καλυβάτσης μη θέλοντας να επεκταθεί περισσότερο.
Συμφωνείς ότι η πολιτική ορθότητα έχει περιορίσει τα όρια της σάτιρας;
Εντάξει, και σε επανάληψη να έδειχναν αυτά που λέγαμε τότε στους Α.Μ.Α.Ν., θα μας έκλειναν μέσα σήμερα (γελάει). Νομίζω τα όρια τα βάζει ο καθένας σατιρικός καλλιτέχνης μόνος του. Ποτέ δεν είχα την πρόθεση να μειώσω κάποιον. Σιχαίνομαι να φέρνω σε αμήχανη θέση το κοινό. Για μένα δεν έχουν σημασία οι λέξεις, αλλά ο τρόπος που τις λες.
Η σάτιρα πρέπει να είναι αιχμηρή και να στηλιτεύει την εξουσία σε όποιο επίπεδο, σίγουρα στο πολιτικό, στις διαπροσωπικές σχέσεις, με τον προϊστάμενό σου, οπουδήποτε. Όμως δεν γίνεται σάτιρα με
τον αδύναμο. Μπορεί να κάνεις πλάκα, αλλά εμένα δεν με ενδιαφέρει να κάνω πλάκα με αυτόν ας πούμε που έχει μεγάλα αυτιά. Γιατί τελικά ακούει καλύτερα.
Έχω την εντύπωση ότι η φωνή σου έχει γίνει λίγο περισσότερο βραχνή τα τελευταία χρόνια. Ισχύει;
Η φωνή μου είχε πάντα αυτό το γρέζι, αλλά κάπως τη στραμπούληξα τότε που έκανα τον Ευάγγελο Γιαννόπουλο στους Α.Μ.Α.Ν. Ήταν για πολύ καιρό και «άρπαξε» λίγο παραπάνω. Οι φωνητικές μου χορδές είναι λίγο πιο χοντρές από αυτές του φυσιολογικού ανθρώπου και η εξωτερική στιβάδα τους δεν είναι τόσο ρευστή. Όμως πηγαίνω τακτικά και τις παρακολουθώ στο Ιπποκράτειο. Αλλά τι να κάνω; Η φωνή μου ήταν
πάντα έτσι, σαν του Έρος Ραματσότι. Ακόμη και σήμερα, στα 57 μου, έχω αυτή την ιταλική βραχνάδα (γελάει).
Σωτήρης Καλυβάτσης: Ο διάλογος με τον Μάρκο Σεφερλή
«Θα μου άρεσε να παίξω Αριστοφάνη, αλλά δεν ξέρω πώς να το επιδιώξω» ομολογεί με ειλικρίνεια ο Σωτήρης Καλυβάτσης. «Εγώ αυτό που ξέρω, είναι να κάνω κάθε φορά με την ψυχή μου και όσο καλύτερα μπορώ αυτό που αναλαμβάνω. Ίσως δεν είμαι τόσο δημοσιοσχετίστας, ούτε μέσα από το κύκλωμα. Δεν τελείωσα για παράδειγμα τη σχολή του Θεάτρου Τέχνης. Εμφανίστηκα από την τηλεόραση, μπήκα μέσα σε αυτό το χωράφι του θεάτρου και καλλιεργώ μια γωνίτσα, έτσι σιγά σιγά, και δουλεύω».
Μάλλον δικαιούσαι περισσότερο από μια γωνίτσα.
Ναι, το πιστεύω κι εγώ. Έχω την αίσθηση ότι με θεωρούν καλό συνεργάτη και στρατιώτη. Δεν νιώθω ότι έχω αντιπάθειες. Μπορεί όμως να φταίω κι εγώ, λόγω της συστολής που έχω. Αλλά τι να κάνω; Να βγω έξω να λέω «με έφαγαν τα κυκλώματα»; Δεν τραβάω τέτοια ζόρια. Πιστεύω ότι εκεί που είναι να πας, θα πας. Σίγουρα προτιμώ την κωμωδία και δεν έχω καμία όρεξη να αυτοσχεδιάζω πάνω σε ένα ολοκληρωμένο κείμενο, κάτι που μπορεί να το κάνω πάρα πολύ εύκολα. Έχω θεατρική αντίληψη, και όταν δεν χρειάζεται, δεν βάζω ούτε κόμμα.
Σου αρέσει ο Μάρκος Σεφερλής;
Είναι ταλαντούχος, έχουμε γνωριστεί, έχουμε ψιλοσυνεργαστεί σε μία εκπομπή του στο Mega και μου είχε προτείνει να είμαι στο Δελφινάριο. Την πρώτη φορά που με είδε στο θέατρο, στη φαρσοκωμωδία του Γιώργου Βάλαρη «Αμάρτησα για το παιδί μου», στο Κιβωτός, ήρθε μετά και μου είπε: «Συγχαρητήρια. Για σχεδόν δύο ώρες δεν βγήκες από τον ρόλο για να μιλήσεις στο κοινό. Πώς το έκανες αυτό;».
