Είναι μια από τις πιο απίθανες ιστορίες παγκοσμίως και συνέβη στη Νότια Κορέα το 1998, όταν η χώρα είχε βουλιάξει στην οικονομική κρίση και είχε μόλις υπογράψει συμφωνία με το ΔΝΤ.
Τότε, περισσότεροι από 3,5 εκατομμύρια πολίτες δέχθηκαν να παραδώσουν όλα τα χρυσά κοσμήματά τους, βέρες, μετάλλια και οικογενειακά κειμήλια, για να βοηθήσουν τη χώρα να ανακάμψει και να βγει από την κρίση.
Στις στις 5 Ιανουαρίου 1998, λίγες εβδομάδες μετά τη συμφωνία για πακέτο διάσωσης ύψους 58 δισεκατομμυρίων δολαρίων οι πολίτες ξεκίνησαν μια εκστρατεία συγκέντρωσης χρημάτων για να πληρώσουν μέρος του εξωτερικού χρέους.
Εκατομμύρια πολίτες ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα της εκστρατείας, που οργανώθηκε με τη στήριξη του δημόσιου τηλεοπτικού δικτύου KBS και των τραπεζών της χώρας.
Αρχικά ο στόχος ήταν να διαρκέσει λίγες ημέρες, ωστόσο, η πρωτοφανής συμμετοχή των πολιτών οδήγησε στην παράτασή της έως τις 30 Απριλίου 1998.
Μέσα στις δύο πρώτες ημέρες συμμετείχαν περίπου 500.000 άνθρωποι, ενώ μέχρι τα μέσα Ιανουαρίου ο αριθμός είχε ξεπεράσει το ένα εκατομμύριο. Πριν από το τέλος του μήνα, περισσότεροι από 1,67 εκατομμύρια πολίτες είχαν ήδη προσφέρει χρυσά αντικείμενα.
Με την ολοκλήρωση της εκστρατείας, είχαν συγκεντρωθεί περίπου 227 τόνοι χρυσού, αξίας περίπου 2,13 δισεκατομμυρίων δολαρίων της εποχής.
Συνολικά, συμμετείχαν 3,51 εκατομμύρια πολίτες, αριθμός που αντιστοιχούσε σχεδόν στο 23% των νοικοκυριών της Νότιας Κορέας.
Απλοί πολίτες παρέδωσαν πολύτιμα αντικείμενα με μεγάλη συναισθηματική αξία
Οι δωρεές δεν προήλθαν από μεγάλες επιχειρήσεις, αλλά από απλούς πολίτες που παρέδωσαν αντικείμενα με ιδιαίτερη προσωπική σημασία.
Νεόνυμφοι προσέφεραν τις βέρες τους, γονείς παρέδωσαν τα παραδοσιακά χρυσά δαχτυλίδια που χαρίζονται στα παιδιά κατά τα πρώτα τους γενέθλια ως σύμβολα ευημερίας, ενώ στη συλλογή περιλαμβάνονταν στρατιωτικά παράσημα, ολυμπιακά μετάλλια και οικογενειακά κειμήλια.
Μεταξύ εκείνων που συμμετείχαν ήταν και ο καρδινάλιος Στίβεν Κιμ Σου-Χουάν, από τις πιο σεβαστές προσωπικότητες της χώρας, ο οποίος προσέφερε τον χρυσό σταυρό που είχε λάβει όταν ανακηρύχθηκε καρδινάλιος το 1969.
Η κινητοποίηση του 1998 δεν ήταν πρωτοφανής για τη Νότια Κορέα. Αντλούσε έμπνευση από μια αντίστοιχη προσπάθεια του 1907, όταν πολίτες της τότε Κορεατικής Αυτοκρατορίας συγκέντρωσαν χρήματα και πολύτιμα αντικείμενα για την αποπληρωμή χρέους προς την Ιαπωνία.
Λίγες εβδομάδες πριν από τη συμφωνία με το ΔΝΤ, γυναικεία οργάνωση της χώρας είχε ήδη ξεκινήσει εκστρατεία συγκέντρωσης χρυσών δαχτυλιδιών, η οποία αποτέλεσε τη βάση για τη μετέπειτα πανεθνική κινητοποίηση.
Τα αποτελέσματα της πρωτοβουλίας με την τεράστια συμβολική σημασία
Ο χρυσός που συγκεντρώθηκε έλιωσε, μετατράπηκε σε ράβδους και πουλήθηκε στις διεθνείς αγορές, με τα έσοδα να χρησιμοποιούνται για την εξυπηρέτηση μέρους των εξωτερικών οικονομικών υποχρεώσεων της Νότιας Κορέας.
Αν και τα περίπου 2,13 δισεκατομμύρια δολάρια αντιστοιχούσαν μόλις στο 3,7% του πακέτου διάσωσης του ΔΝΤ, η πρωτοβουλία είχε τεράστια συμβολική σημασία. Έστειλε το μήνυμα ότι εκατομμύρια πολίτες ήταν διατεθειμένοι να συμβάλουν προσωπικά στην ανάκαμψη της οικονομίας.
Παράλληλα με τη συλλογή χρυσού, η κυβέρνηση προχώρησε σε εκτεταμένες οικονομικές μεταρρυθμίσεις, αναδιαρθρώσεις επιχειρήσεων, άνοιγμα στις ξένες επενδύσεις και αλλαγές στην αγορά εργασίας, όπως προέβλεπε το πρόγραμμα του ΔΝΤ.
Η προσπάθεια απέδωσε καρπούς, καθώς η Νότια Κορέα κατάφερε να αποπληρώσει το δάνειο του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου τον Αύγουστο του 2001, σχεδόν τρία χρόνια νωρίτερα από το προβλεπόμενο χρονοδιάγραμμα, καταγράφοντας μία από τις ταχύτερες οικονομικές ανακάμψεις στη σύγχρονη ιστορία.
