Το 2025 δολοφονήθηκαν στην Ελλάδα 23 γυναίκες. Οι 16 από αυτές ήταν θύματα ενδοοικογενειακής βίας, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της ΕΛ.ΑΣ. Το 2024 ήταν 17, το 2022 έφτασαν τις 24. Από το 2020 μέχρι και το 2025, συνολικά 99 γυναίκες δολοφονήθηκαν από πρόσωπα του οικογενειακού τους περιβάλλοντος.
Πόσες ακόμη πρέπει να πεθάνουν για να αποκτήσει η γυναικοκτονία τη δική της θέση στον ελληνικό Ποινικό Κώδικα;
Η Ελλάδα και οι χώρες που προχώρησαν
Στην Ευρωπαϊκή Ένωση, τέσσερις χώρες έχουν εισαγάγει ειδική ποινική αναγνώριση: Κύπρος και Μάλτα το 2022, Κροατία το 2024 και Ιταλία το 2025. Το Βέλγιο διαθέτει ειδικό νομοθετικό πλαίσιο, ενώ Ισπανία, Γαλλία και Πορτογαλία αναγνωρίζουν την έμφυλη διάσταση ως επιβαρυντικό στοιχείο.
Στη Λατινική Αμερική, μεταξύ των χωρών με ειδική νομοθεσία βρίσκονται η Βραζιλία, το Μεξικό, η Κόστα Ρίκα, η Γουατεμάλα, η Χιλή, το Ελ Σαλβαδόρ, το Περού, η Νικαράγουα και η Βολιβία.
Η άρνηση της κυβέρνησης
Ο υπουργός Δικαιοσύνης Γιώργος Φλωρίδης υποστηρίζει ότι η ανθρωποκτονία τιμωρείται ήδη με ισόβια κάθειρξη και ότι το υφιστάμενο πλαίσιο καλύπτει τις γυναίκες.
Η αντίθετη νομική προσέγγιση επισημαίνει ότι η ειδική αναγνώριση δεν αφορά μόνο την ποινή, αλλά και την καταγραφή, την πρόληψη και την αναγνώριση του έμφυλου κινήτρου.
Η Ζωή Κωνσταντοπούλου επαναφέρει συστηματικά το ζήτημα στη Βουλή. Τον Ιούλιο του 2025 κατατέθηκε και πρόταση νόμου για την πρόληψη και καταστολή της γυναικοκτονίας.
Δεν είναι μόνο η Κωνσταντοπούλου
Τη θεσμική αναγνώριση ζητούν επίσης το ΠΑΣΟΚ, με την Ευαγγελία Λιακούλη και τον Παύλο Χρηστίδη, και ο ΣΥΡΙΖΑ, με την Έλενα Ακρίτα.
Είναι θεμιτό να τίθεται το ερώτημα εάν η πολιτική αντιπαράθεση επηρεάζει τη στάση της κυβέρνησης. Επειδή το θέμα κρατάει συνεχώς ψηλά η Ζωή Κωνσταντοπούλου.
Και οι γυναίκες της Νέας Δημοκρατίας; Οι υπουργοί, οι βουλεύτριες, οι γυναίκες που διαθέτουν δημόσιο λόγο;
Το ουσιαστικό ερώτημα προς όλες είναι ποια νομοθετική λύση υποστηρίζουν και ποιες πρωτοβουλίες αναλαμβάνουν.
Η αναγνώριση της γυναικοκτονίας δεν υποκαθιστά την προστασία της ζωής. Η συζήτηση οφείλει να αφορά και τα δύο: την ποινική αντιμετώπιση και την αποτροπή της επόμενης δολοφονίας.