Δεν πρόκειται να μπω στη συζήτηση αν ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας χρειάζεται θωρακισμένη λιμουζίνα. Για μένα η απάντηση είναι αυτονόητη.
Η Κύπρος παραμένει μια ημικατεχόμενη χώρα, με τουρκικό στρατό στο έδαφός της, μια γραμμή κατάπαυσης του πυρός που χωρίζει το νησί και πραγματικές προκλήσεις ασφαλείας. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας οφείλει να προστατεύεται με τα μέσα που κρίνουν απαραίτητα οι αρμόδιες υπηρεσίες.
Αυτό που μου έκανε εντύπωση είναι κάτι άλλο.
Τα 595.000 ευρώ πέρασαν από τη Βουλή
Για την αγορά νέας θωρακισμένης λιμουζίνας του Νίκου Χριστοδουλίδη απαιτήθηκε αποδέσμευση κονδυλίου 595.000 ευρώ από την Κοινοβουλευτική Επιτροπή Οικονομικών. Η υπόθεση συζητήθηκε, ζητήθηκαν εξηγήσεις και τελικά το κονδύλι εγκρίθηκε. (Politis)
Αυτό λέγεται κοινοβουλευτικός έλεγχος.
Και εδώ γεννιέται η δική μου απορία: στην Ελλάδα τι ακριβώς συμβαίνει;
Πόσοι κορυφαίοι πολιτειακοί και πολιτικοί παράγοντες μετακινούνται με θωρακισμένα αυτοκίνητα; Ποιος αποφασίζει την αγορά τους; Πόσο κοστίζουν; Από ποιον κωδικό πληρώνονται; Ποια διαδικασία ακολουθείται και ποιος την ελέγχει;
Δεν υποστηρίζω ότι στην Ελλάδα δεν υπάρχουν διαδικασίες δημοσίων προμηθειών – ασφαλώς υπάρχουν και δημοσιοποιούνται διαγωνισμοί ακόμη και για οχήματα του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη. (Υπουργείο Εξωτερικών) Ρωτώ όμως εάν για τα συγκεκριμένα οχήματα προστασίας της πολιτειακής και πολιτικής ηγεσίας υπάρχει αντίστοιχη, ευδιάκριτη κοινοβουλευτική εικόνα για τον πολίτη.
Ο Μένιος Κουτσόγιωργας και ο «αστακός»
Θυμάμαι κάποτε τον Μένιο Κουτσόγιωργα. Το αυτοκίνητό του ήταν πραγματικός «αστακός». Τον είχα ρωτήσει γιατί χρειαζόταν τέτοια προστασία.
Η απάντησή του μου έμεινε: δεν είναι μόνο η ζωή του πολιτικού που προστατεύεται. Μια δολοφονική επίθεση εναντίον ενός κορυφαίου παράγοντα μπορεί να διαταράξει την ίδια τη λειτουργία της Δημοκρατίας και να επιβραβεύσει εκείνους που επιδιώκουν να την αποσταθεροποιήσουν.
Συμφωνώ απολύτως.
Προστασία, λοιπόν, χωρίς εκπτώσεις. Αλλά και διαφάνεια χωρίς εκπτώσεις.
Και η μικρή Κύπρος, με αυτή την ιστορία της προεδρικής λιμουζίνας, μας έδωσε τουλάχιστον μία καλή αφορμή να κοιταχτούμε στον καθρέφτη.
Γιατί στη Δημοκρατία ακόμη και η θωράκισή της πρέπει, όσο το επιτρέπουν οι κανόνες ασφαλείας, να είναι διαφανής.
