Τα ηλεκτρικά πατίνια έχουν πάψει προ πολλού να είναι απλώς ένα «εύκολο» μέσο μικρομετακίνησης. Για εκατοντάδες παιδιά έχουν γίνει αιτία τραυματισμού, νοσηλείας, χειρουργείων, ακόμη και θανάτου. Κι ενώ η Πολιτεία αναγνωρίζει πλέον δημόσια το πρόβλημα, η χώρα εξακολουθεί να περιμένει τις τελικές αποφάσεις: με υπουργική απόφαση, με προεδρικό διάταγμα ή με νόμο στη Βουλή. Μέχρι στιγμής, έχουμε πήξει στις δηλώσεις. Από δράση, ελάχιστα.
Σύμφωνα με στοιχεία που επικαλείται ο ορθοπαιδικός χειρουργός Αντώνης Αγγουλές, το 2025 καταγράφηκαν περίπου 400 ατυχήματα ανηλίκων με ηλεκτρικά πατίνια, με τους μισούς τραυματίες να χρειάζονται νοσηλεία. Οι συχνότερες κακώσεις αφορούν το κεφάλι, τους καρπούς, τους αγκώνες, τα γόνατα και τους αστραγάλους.
Το τελευταίο τρίμηνο, όμως, οι αριθμοί απέκτησαν πρόσωπα.
Στις 16 Μαρτίου, ένας 14χρονος από την Κέρκυρα μεταφέρθηκε διασωληνωμένος στο Παίδων «Αγία Σοφία», μετά από σοβαρό τραυματισμό στο κεφάλι σε ατύχημα με πατίνι. Στις 29 Απριλίου, ένας 13χρονος στα Μακρίσια Ηλείας έχασε τη ζωή του όταν το ηλεκτρικό πατίνι που οδηγούσε συγκρούστηκε με αυτοκίνητο. Στις αρχές Μαΐου, δύο παιδιά οδηγήθηκαν στο χειρουργείο στην Πάτρα, μετά από περιστατικά σε Κυπαρισσία και Ρίο. Στις 7 Μαΐου, 12χρονος στον Ασπρόπυργο τραυματίστηκε σοβαρά και χρειάστηκε πολύωρη χειρουργική επέμβαση.
Κι όμως, ενώ τα περιστατικά πληθαίνουν, το θεσμικό πλαίσιο παραμένει μετέωρο.
Η κυβέρνηση έχει προαναγγείλει πλήρη απαγόρευση χρήσης ηλεκτρικών πατινιών από ανηλίκους στον δρόμο, υποχρεωτική ασφάλιση για ενήλικες χρήστες και αυστηρά πρόστιμα σε εταιρείες ή καταστήματα που διαθέτουν πατίνια εκτός προδιαγραφών. Ωστόσο, άλλο η εξαγγελία και άλλο η εφαρμογή.
Το κρίσιμο ερώτημα παραμένει αναπάντητο: πότε και πώς θα θεσπιστούν οι κανόνες; Με υπουργική απόφαση; Με προεδρικό διάταγμα; Με νόμο που θα περάσει από τη Βουλή; Και κυρίως, ποιος θα ελέγχει την εφαρμογή τους;
Γιατί όσο το κράτος καθυστερεί, οι δρόμοι λειτουργούν ως άτυπο πεδίο δοκιμών. Παιδιά χωρίς εκπαίδευση, χωρίς κράνος, χωρίς αίσθηση κινδύνου, κινούνται δίπλα σε αυτοκίνητα, λεωφορεία και μηχανές. Οι γονείς συχνά δεν γνωρίζουν ή υποτιμούν το ρίσκο. Οι εταιρείες πωλούν. Οι δήμοι αδυνατούν να ελέγξουν. Η Τροχαία κάνει περιστασιακούς ελέγχους. Και η Πολιτεία, για ακόμη μία φορά, ακολουθεί τα γεγονότα αντί να τα προλαμβάνει.
Το πρόβλημα δεν είναι το πατίνι ως τεχνολογία. Είναι η ανεξέλεγκτη χρήση του, ειδικά από παιδιά, σε ένα οδικό περιβάλλον που ήδη δυσκολεύεται να προστατεύσει πεζούς, ποδηλάτες και οδηγούς.
Αν χρειάστηκε να χαθεί ένα παιδί και να τραυματιστούν δεκάδες άλλα για να ανοίξει η συζήτηση, τουλάχιστον ας μη χρειαστεί να θρηνήσουμε κι άλλα θύματα μέχρι να ληφθούν οι αποφάσεις.
Η ασφάλεια στους δρόμους δεν μπορεί να εξαντλείται σε δηλώσεις μετά από κάθε δυστύχημα. Θέλει κανόνες, ελέγχους και εφαρμογή. Όχι άλλες προαναγγελίες.
