Μέσα σε λίγες λέξεις, ένας μαθητής της Α’ Γυμνασίου σε σχολείο της Κρήτης περιέγραψε τις δυσκολίες που βιώνουν τα παιδιά Ρομά στο σχολικό περιβάλλον, αποτυπώνοντας με αφοπλιστική ειλικρίνεια τον κοινωνικό αποκλεισμό, τις εκπαιδευτικές ανισότητες και το στίγμα που εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν.
«Το σχολείο μου αρέσει λίγο, γιατί μας λένε γύφτοι και μας βάζουν μαθήματα και εμείς δεν μπορούμε να τα κάνουμε και ντρεπόμαστε, αλλά είναι εντάξει». Το συγκεκριμένο απόσπασμα προέρχεται από σχολική εργασία μαθητή και δημοσιοποιήθηκε μέσω ανάρτησης στο Facebook από την εκπαιδευτικό Λίλα Τρουλινού.
Όπως αναφέρει η ίδια, είναι η πρώτη χρονιά που το σχολείο υποδέχεται μεγάλο αριθμό μαθητών Ρομά, ενώ έχει καταφέρει να δημιουργήσει και τάξη ΖΕΠ (Ζώνες Εκπαιδευτικής Προτεραιότητας), με στόχο την εκπαιδευτική υποστήριξή τους. «Μεγάλη χαρά που το καταφέραμε. Και τα παιδιά νομίζω είναι ευχαριστημένα», έγραψε χαρακτηριστικά.
Η περιγραφή της εκπαιδευτικού για τα παιδιά Ρομά
Στην ανάρτησή της, η κ. Τρουλινού περιγράφει τα παιδιά ως όμορφα, ζωηρά και αεικίνητα, υπογραμμίζοντας την ειλικρίνεια και την αμεσότητα με την οποία εκφράζονται.
«Είναι παιδιά όμορφα, ζωηρά, αεικίνητα, αφοπλιστικά μέσα στην ειλικρίνειά τους. “Γεια σου αφεντικό”, λένε στον διευθυντή. Δεν κάνουν σκέψεις δεύτερες. Η συμπεριφορά τους, ο λόγος τους είναι άμεσος και ευθύβολος. Ακολουθούνε τη μοίρα των γονιών τους, που μετακινούνται συνέχεια, σε χωριά, σε αγορές. Τα περισσότερα (σχεδόν όλα) δεν ξέρουν ανάγνωση, γραφή», σημειώνει.
Ιδιαίτερη αναφορά κάνει σε έναν μαθητή, τον Χ., τον οποίο περιγράφει ως ένα ήσυχο παιδί με μεγάλα μάτια και σοβαρότητα που παραπέμπει σε ενήλικα. Όπως αναφέρει, έχει ταλέντο στη ζωγραφική, κάτι που έχουν επισημάνει και οι εκπαιδευτικοί του από το δημοτικό, χαρακτηρίζοντάς τον χαρισματικό.
Ωστόσο, τώρα που φοιτά στην Α’ Γυμνασίου, φαίνεται να συναναστρέφεται κυρίως τον μικρόσωμο ξάδελφό του και να επικοινωνεί σε μικρό βαθμό με τα υπόλοιπα παιδιά Ρομά. «Έχει τόση θλίψη στα μάτια και τόση πίκρα. Πονάει η ψυχή μου. Μου έγραψε δυο λόγια σε μια εργασία στην τάξη», αναφέρει η εκπαιδευτικός, πριν παραθέσει το κείμενο του μαθητή.
Η σχολική έκθεση που αποτυπώνει τον κοινωνικό αποκλεισμό
Το θέμα της εργασίας ήταν: «Γράψτε ένα γράμμα σε ένα φιλικό πρόσωπο που ζει μακριά σας, όπου θα του περιγράφατε την τωρινή ζωή σας και τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει στο νέο σας σχολείο».
Ο μαθητής απευθύνθηκε σε έναν φίλο του, τον Γιάννη, και περιέγραψε την καθημερινότητά του στο Γυμνάσιο, αναφέροντας ότι περνά καλά με τον φίλο του, τον Τάσο, και ότι το σχολείο διαθέτει κυλικείο. Ωστόσο, στη συνέχεια μίλησε για τις προσβλητικές εκφράσεις που ακούει και τη δυσκολία του να ανταποκριθεί στα μαθήματα.
Το γράμμα του, όπως το έγραψε ο ίδιος, έχει ως εξής: «Αγαπιτέ μου φίλε Γιάννης, σου γράφο αυτό το μίνιμα για το γιμνάσιο για να σου πω πως περνάω. Περνάω καλά είμε με το φίλο μου τον Τάσος. Έχει κιλικίο μου αρέσι λίγο γιατί μας λέναι γίφτι. Μας βάζουν μαθίματα και μεις δεν μπορούμε να τα κάνουμε και ντρεπόμαστε αλά είναι εντάξι. Με πολί αγάπη».
