Υπάρχουν στιγμές που η δημοσιογραφική ψυχραιμία δοκιμάζεται. Που οι λέξεις δεν αρκούν για να περιγράψουν το μέγεθος της ανθρώπινης αναλγησίας.
Κοιτάζω τις φωτογραφίες με τα πούρα, τις σαμπάνιες, τα πολυτελή ταξίδια, τις διασκεδάσεις. Και σκέφτομαι τα παιδιά που πάλευαν να κρατηθούν στη ζωή.
Την ώρα που εκείνος τραβούσε μια ρουφηξιά από το ακριβό του πούρο, κάποιο παιδί μπορεί να τραβούσε την τελευταία του ανάσα.
Την ώρα που ρουφούσε τη σαμπάνια του, ήταν σαν να ρουφούσε το αίμα των παιδιών στο όνομα των οποίων συγκεντρώνονταν δωρεές.
Σκληρές εκφράσεις; Ναι. Αλλά πόσο ήπιες λέξεις μπορείς να χρησιμοποιήσεις μπροστά σε τέτοιες καταγγελίες;
Ούτε ίχνος ανθρωπιάς;
Ένας πατέρας παρακαλούσε για χρήματα θεραπείας. Μια μάνα αγωνιούσε για το αύριο. Ένα παιδί μετρούσε τις ημέρες του μέσα σε νοσοκομειακούς θαλάμους.
Και την ίδια στιγμή, σύμφωνα με τη δικογραφία, εκατομμύρια ευρώ από την ανθρώπινη προσφορά φέρονται να μετατρέπονταν σε προσωπική χλιδή.
Αν αποδειχθούν όλα αυτά, δεν θα μιλάμε απλώς για οικονομικούς απατεώνες. Θα μιλάμε για ανθρώπους που εμπορεύτηκαν την ελπίδα και την απόγνωση.
Δεν προδικάζω δικαστικές αποφάσεις. Απαιτώ όμως να μη χαθεί ούτε ένα ευρώ, ούτε μία ευθύνη, ούτε μία αλήθεια.
Γιατί τα παιδιά που χάθηκαν δεν μπορούν να μιλήσουν.
Και όσοι ενδεχομένως πλούτισαν πάνω στον πόνο τους οφείλουν να λογοδοτήσουν.
Τον λόγο τώρα έχει η Δικαιοσύνη. Ολόκληρο τον λόγο. Χωρίς εκπτώσεις.
