Ai Key Takeaways

Σχετικά με αυτή την περίληψη

Η περίληψη δημιουργήθηκε αυτόματα με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης, ώστε να σας δώσει μια γρήγορη εικόνα των βασικών σημείων του άρθρου.

Οι περιλήψεις AI ενδέχεται να περιέχουν ανακρίβειες ή παραλείψεις. Για την πλήρη ενημέρωση, διαβάστε ολόκληρο το άρθρο.

  • Η Μαρία Καρυστιανού εξέφρασε τη συμπαράστασή της στις οικογένειες των θυμάτων του πρόσφατου σιδηροδρομικού δυστυχήματος κοντά στο Τολέδο της Ισπανίας.
  • Η ίδια υπογράμμισε ότι τέτοια τραγικά γεγονότα δεν οφείλονται αποκλειστικά σε ανθρώπινα λάθη, αλλά προκαλούνται από σοβαρές ελλείψεις στις υποδομές και τα συστήματα ασφαλείας.
  • Παράλληλα, τόνισε πως η απόδοση ποινικών και πολιτικών ευθυνών για την ασφάλεια των σιδηροδρόμων παραμένει μια επιβεβλημένη και μη διαπραγματευτική απαίτηση.
Για να μας βλέπεις πιο συχνά στα αποτελέσματα αναζήτησης Προσθήκη της huffingtonpost.gr στην Google

«Οι σκέψεις μας είναι με τις οικογένειες στην Ισπανία, επειδή ξέρουμε τι σημαίνει αυτό το άδειο δωμάτιο, το κενό στο τραπέζι, αυτή η αγκαλιά που έφυγε για πάντα», ανέφερε η Μαρία Καρυστιανού σε ανάρτησή της σχετικά με το πολύνεκρο σιδηροδρομικό δυστύχημα που σημειώθηκε χθες 28/10 κοντά στο Τολέδο, γεγονός που της θύμισε τον θάνατο και της δικής της κόρης, Μάρθης στην τραγωδία των Τεμπών.

Ανέφερε μάλιστα πως μία τέτοια τραγωδία δεν οφείλεται μόνο σε ανθρώπινο λάθος αλλά σε ελλείψεις των συστημάτων ασφαλείας.

Advertisement
Advertisement

Το μήνυμα της Μαρίας Καρυστιανού

«Οι εικόνες από το Τολέδο της Ισπανίας ξύπνησαν ξανά τις πιο σκοτεινές, ματωμένες μνήμες από την Τέμπη, αποδεικνύοντας αυτό που η κυβέρνηση προσπαθεί να κρύψει κάτω από το χαλί. Ότι το λεγόμενο ανθρώπινο λάθος ποτέ δε δρα σε κενό αέρος.

Χτίζεται μέρα με τη μέρα πάνω στα δόλια κενά των ελλιπών υποδομών, στα κουφάρια των ανενεργών συστημάτων τηλεδιοίκησης και βέβαια στην εγκληματική αδιαφορία εκείνων που δεν λογαριάζουν τις ζωές μας. Στην Ελλάδα το αίμα αποδείχθηκε φθηνότερο από τα εισιτήρια και η ασφάλεια στις ράγες έγινε θυσία στο βωμό της διαφθοράς και των ρουσφετιών.

Και τώρα ποιος γονιός μπορεί να αντέξει τον πόνο και τον φόβο για αυτή την επαναλαμβανόμενη τραγωδία; Η σκέψη μας είναι στις οικογένειες στην Ισπανία, γιατί ξέρουμε καλύτερα από τον καθένα τι σημαίνει το άδειο δωμάτιο, η κενή καρέκλα στο τραπέζι και αυτή η αγκαλιά που έφυγε για πάντα. Όμως η θλίψη μας δεν είναι αδυναμία. Είναι η φλόγα μιας ελπίδας που δε σβήνει.

Όπως στην Τέμπη, έτσι και παντού, η απαίτηση για απόδοση πραγματικών, ποινικών και πολιτικών ευθυνών είναι μη διαπραγματευτική. Τα τρένα δεν είναι κινητά για τα παιδιά μας. Είναι και πρέπει να είναι δημόσιο αγαθό που η κυβέρνηση όφειλε και εν γνώσει της απέτυχε οικτρά να προστατεύσει».