Στα δικαστήρια βρέθηκε εκ νέου ο Μάρκος Σεφερλής, με αφορμή την υπόθεση υπεξαίρεσης μεγάλου χρηματικού ποσού από τον κουμπάρο του, για την οποία ο ίδιος υποστηρίζει ότι υπήρξε θύμα εκμετάλλευσης από άνθρωπο που, όπως είπε, «εκμεταλλεύτηκε τον κόπο και τον ιδρώτα» του.
Ο ηθοποιός έχει καταθέσει μήνυση και έχει ασκήσει και αγωγή εις βάρος του κουμπάρου του, ο οποίος σε πρώτο βαθμό είχε καταδικαστεί σε πέντε χρόνια κάθειρξη. Ωστόσο, ο κατηγορούμενος άσκησε έφεση και η υπόθεση εξετάστηκε εκ νέου την Παρασκευή 26 Ιουνίου.
Λίγο πριν εισέλθει στη δικαστική αίθουσα, ο Μάρκος Σεφερλής μίλησε στην εκπομπή «Super Κατερίνα», εκφράζοντας τη συναισθηματική φόρτιση που του έχει προκαλέσει η συγκεκριμένη υπόθεση. Όπως τόνισε, αυτό που τον έχει πληγώσει περισσότερο δεν είναι η οικονομική ζημία, αλλά η προδοσία μιας σχέσης εμπιστοσύνης που, όπως είπε, κράτησε 45 χρόνια.
Σε ερώτηση για το τι θα έλεγε στον πρώην συνεργάτη του αν τον έβλεπε, απάντησε χαρακτηριστικά:
«Θα ήθελα πολύ να μάθω τι θα μου έλεγε αυτός. Εγώ δεν έχω να πω τίποτα, ξέρει ποιος είμαι όλα αυτά τα χρόνια. Το ότι εκμεταλλεύτηκε τον κόπο, τον ιδρώτα αυτού του ανθρώπου και υπεξαίρεσε τόσα χρήματα, αυτά τα λέει όλα. Από εκεί και πέρα όλα θα κριθούν εδώ στο δικαστήριο και ο ίδιος θα πάρει νομίζω και το μάθημά του, και ο κόσμος, ο περίγυρός μας θα καταλάβει ποιος είναι ποιος. Για μένα ξέρει ποιος είμαι, το έχω αποδείξει όλα αυτά τα χρόνια με την πορεία μου γενικά στη ζωή, αλλά ήρθε η στιγμή να μάθουν και ποιος είναι ο άνθρωπος αυτός, τον οποίο είχα εμπιστευτεί, είχα στηριχτεί πάνω του, του είχα τυφλή εμπιστοσύνη, και όλο αυτό το εκμεταλλεύτηκε αντί να δείξει ευγνωμοσύνη για την εμπιστοσύνη που του είχα και για το πώς τον είχα γενικά στην εταιρεία μου».
Ο ίδιος συνέχισε λέγοντας ότι τέτοιες καταστάσεις συμβαίνουν στη ζωή και πως, παρά τον πόνο, ο άνθρωπος συνεχίζει και προχωρά.
Παράλληλα αναφέρθηκε και στην προηγούμενη συνεδρίαση της δίκης, αποκαλύπτοντας τη συναισθηματική του κατάρρευση εκείνη τη στιγμή: «Αλλά τι να κάνουμε, δεν είμαστε όλοι οι άνθρωποι ίδιοι, για αυτό και τα δικαστήρια είναι γεμάτα, συμβαίνουν στη ζωή μας πολλά πράγματα. Πληγωνόμαστε, στεναχωριόμαστε, συνεχίζουμε, προχωράμε, πορευόμαστε με αυτούς τους ανθρώπους γύρω μας. Την προηγούμενη φορά στο δικαστήριο που κατέθετα, με έπιασαν τα κλάματα. Δηλαδή δεν μπορούσα εκείνη τη στιγμή να συνειδητοποιήσω τι ακριβώς έχει συμβεί με τον άνθρωπο αυτό που καθόταν πίσω μου και όλα αυτά τα χρόνια τον είχα μπροστά μου, στη ζωή μου μέσα».
