Να το ξεκαθαρίσουμε από την πρώτη γραμμή: πολύ καλά έκανε η κυβέρνηση και προχώρησε στα μη κρατικά πανεπιστήμια και στην εγκατάσταση παραρτημάτων ξένων πανεπιστημίων στην Ελλάδα.
Ήταν μια αλλαγή που έπρεπε να είχε γίνει εδώ και χρόνια. Αρκεί να κοιτάξει κανείς την Κύπρο, όπου η ανάπτυξη ιδιωτικών πανεπιστημίων προσέλκυσε φοιτητές από το εξωτερικό και δημιούργησε μια σημαντική εκπαιδευτική δραστηριότητα. Και οικονομική για το νησί.
Ακριβώς όμως επειδή πρόκειται για μια τόσο σοβαρή μεταρρύθμιση, προκύπτει ένα τεράστιο ερώτημα:
Όταν σχεδιάζονταν ο νόμος, οι υπουργικές αποφάσεις και ολόκληρος ο μηχανισμός αδειοδότησης, γιατί δεν εξετάστηκε μέχρι και η τελευταία νομική και διοικητική χαραμάδα;
Το Συμβούλιο της Επικρατείας δεν ακύρωσε τον θεσμό των μη κρατικών πανεπιστημίων. Ακύρωσε συγκεκριμένες διοικητικές πράξεις για τρία από τα πρώτα παραρτήματα, εντοπίζοντας προβλήματα που αφορούν, μεταξύ άλλων, τις κτιριακές προϋποθέσεις και την επαρκή εξειδίκευση των κριτηρίων πιστοποίησης των προγραμμάτων σπουδών.
Και τώρα ποιος πληρώνει την προχειρότητα;
Τα παιδιά και οι οικογένειές τους.
Φοιτητές που επέλεξαν σχολή, κατέβαλαν δίδακτρα, έκαναν τον προγραμματισμό τους και ξεκίνησαν σπουδές βρίσκονται ξαφνικά μπροστά σε ερωτήματα για το τι θα γίνει με τα μαθήματα, τις εξετάσεις, τις πιστωτικές μονάδες και τελικά τους τίτλους σπουδών τους. Το ίδιο το υπουργείο διαβεβαιώνει ότι «το ακαδημαϊκό έτος δεν θα χαθεί για κανέναν φοιτητή».
Συγγνώμη, αλλά δεν αρκεί.
Δεν μπορείς να νομοθετείς μια ιστορική αλλαγή με όρους επικοινωνιακής ταχύτητας και μετά να ψάχνεις νομικές λύσεις όταν έρχονται οι αποφάσεις του ΣτΕ.
Και υπάρχει πλέον ακόμη μεγαλύτερη ευθύνη, καθώς έχουν αδειοδοτηθεί άλλα επτά παραρτήματα για το 2026-27 και εναντίον των αδειών τους έχουν ήδη κατατεθεί αιτήσεις ακύρωσης. Δεν έχουν ακυρωθεί, αλλά η δικαστική εκκρεμότητα υπάρχει.
Αυτό που περιμένω από το υπουργείο Παιδείας και πόσο μάλλον από την ίδια την Υπουργό, είναι μία καθαρή κουβέντα.
«Έγιναν λάθη. Τα διορθώνουμε αμέσως. Κανένα παιδί και καμία οικογένεια δεν θα πληρώσει το τίμημα».
Και από αύριο κιόλας, για να μη πω από σήμερα, να γίνουν όλες οι αναγκαίες θεσμικές και διοικητικές ρυθμίσεις.
Γιατί η μεταρρύθμιση ήταν σωστή.
Αλλά όχι έτσι. Όχι πρόχειρα. Και κυρίως, όχι παίζοντας με τις σπουδές και την αγωνία των παιδιών μας.
