Το λεγόμενο road rage δεν είναι απλώς νεύρα πίσω από το τιμόνι. Είναι μια μορφή βίας στον δρόμο. Και όταν ένας οδηγός φρενάρει επίτηδες μπροστά σου, για πλάκα, για μαγκιά, τσαντισμένος από κάτι, μεθυσμένος, χαπακωμένος, για να σε τρομάξει, να σε εκδικηθεί και κινδυνεύεις να πέσεις πάνω του, δεν κάνει «μαγκιά». Παίζει με ανθρώπινες ζωές.
Το βίντεο από την Εθνική Οδό Αθηνών-Κορίνθου δεν είναι απλώς ακόμη ένα περιστατικό επικίνδυνης οδήγησης. Είναι μια εικόνα από αυτά που συμβαίνουν καθημερινά στους δρόμους και πολλές φορές δεν καταγράφονται ποτέ.
Σύμφωνα με το βίντεο
Ο οδηγός κινείται κανονικά στη μεσαία λωρίδα κυκλοφορίας, όταν ένα άλλο αυτοκίνητο έρχεται από πίσω, μετακινείται από την αριστερή λωρίδα στη μεσαία, μπαίνει εσκεμμένα μπροστά του και φρενάρει απότομα σε πολύ μικρή απόσταση. Ο οδηγός που ακολουθεί αναγκάζεται να αντιδράσει αμέσως για να αποφύγει τη σύγκρουση και να κινηθεί προς τη δεξιά λωρίδα.
Και σαν να μην έφτανε αυτό, λίγα δευτερόλεπτα αργότερα, το ίδιο αυτοκίνητο φέρεται να επαναλαμβάνει την ίδια κίνηση, αυτή τη φορά προς τη δεξιά λωρίδα, επιχειρώντας ξανά να επιβραδύνει απότομα μπροστά του.
Αυτό δεν είναι απλή αγένεια στον δρόμο. Δεν είναι «νεύρα». Δεν είναι μια κακιά στιγμή. Είναι road rage. Είναι επιθετική οδήγηση. Είναι μια επικίνδυνη πρακτική που διεθνώς είναι γνωστή ως brake check: το εσκεμμένο, απότομο φρενάρισμα μπροστά από άλλο όχημα, συνήθως για εκφοβισμό, πρόκληση ή τιμωρία του οδηγού που ακολουθεί.Και αυτή η συμπεριφορά μπορεί να σκοτώσει.
Ειδικά σε αυτοκινητόδρομο, όπου οι ταχύτητες είναι μεγάλες, ένα τέτοιο απότομο φρενάρισμα δεν αφορά μόνο δύο οδηγούς. Μπορεί να προκαλέσει αλυσιδωτές αντιδράσεις. Μπορεί να εμπλέξει αυτοκίνητα που έρχονται από πίσω. Μπορεί να οδηγήσει σε καραμπόλα. Μπορεί να σκοτώσει ανθρώπους που δεν είχαν καμία σχέση με τον «τσαμπουκά» του ενός.
Αυτό είναι που με εξοργίζει περισσότερο.
Ότι κάποιος, επειδή θύμωσε, επειδή θέλει να επιβληθεί, επειδή θεωρεί τον δρόμο προέκταση του εγωισμού του, αποφασίζει να μετατρέψει το αυτοκίνητό του σε εργαλείο απειλής.
Και δυστυχώς, αυτό δεν το βλέπουμε μόνο σε βίντεο από dashcam. Το ζούμε.Το έχω ζήσει κι εγώ.
Πριν από χρόνια, αργά το βράδυ, στη Βασιλίσσης Σοφίας, έξω από το Μέγαρο Μουσικής, έζησα μια τέτοια στιγμή που δεν την έχω ξεχάσει. Έβρεχε. Ο δρόμος γλιστρούσε. Η ορατότητα δεν ήταν ιδανική. Μπροστά μου ένας οδηγός κινούνταν στην αριστερή λωρίδα, μιλώντας στο κινητό, με περίπου 40 χιλιόμετρα την ώρα.
Δεν μιλάμε για έναν οδηγό που απλώς πήγαινε λίγο πιο αργά. Μιλάμε για κάποιον που οδηγούσε αριστερά, αργά, μέσα στη βροχή, κρατώντας το κινητό και εμποδίζοντας την κυκλοφορία.
Του άναψα τα φώτα από πίσω. Όχι για να τον προκαλέσω. Όχι για να του κάνω επίδειξη. Για να του δείξω το αυτονόητο: ότι βρίσκεται στην αριστερή λωρίδα, πηγαίνει πολύ αργά και πρέπει να κάνει στην άκρη.
Η αντίδρασή του ήταν αποκαλυπτική. Δεν έκανε στην άκρη. Επιτάχυνε λίγο. Και αμέσως μετά κοκάλωσε τα φρένα του μπροστά μου. Εκείνη τη στιγμή κατάλαβα ακριβώς τι έκανε. Δεν φρέναρε επειδή κινδύνευε. Δεν φρέναρε επειδή πετάχτηκε κάτι μπροστά του. Δεν φρέναρε επειδή υπήρχε κάποιο εμπόδιο. Φρέναρε για να μου κάνει τον μάγκα. Φρέναρε για να με φοβίσει. Φρέναρε για να με αναγκάσει, αν ήμουν λίγο πιο κοντά, να πέσω πάνω του.
Ευτυχώς είχα κρατήσει απόσταση. Ευτυχώς δεν αφαιρέθηκα. Ευτυχώς ο δρόμος, παρότι βρεγμένος, δεν με πρόδωσε. Ούτε τα λάστιχα μου. Ευτυχώς δεν ερχόταν μηχανή κολλητά πίσω μου. Ευτυχώς δεν έγινε το κακό.
Αλλά δεν μπορώ να το θεωρήσω «ευτυχώς» και να προχωρήσω σαν να μη συνέβη τίποτα. Γιατί συνέβη. Ένας άνθρωπος χρησιμοποίησε το αυτοκίνητό του για να με απειλήσει. Και αυτό πρέπει κάποτε να το λέμε με το όνομά του.
Δεν είναι οδηγική παρεξήγηση. Δεν είναι «άντε, νευρίασε». Δεν είναι «έλα μωρέ, όλοι έχουμε νεύρα». Είναι αντικοινωνική, επικίνδυνη, επιθετική συμπεριφορά. Είναι βία με τιμόνι, φρένο και λαμαρίνα.
Και το κερασάκι στην τούρτα; Όταν τελικά τον προσπέρασα, γιατί έκανε τελικά στην άκρη, ο ηλίθιος γελούσε. Με κοίταζε και γελούσε.
Το χειρότερο είναι ότι τέτοιες συμπεριφορές προέρχονται κυρίως από άντρες. Βεβαίως υπάρχουν και γυναίκες που οδηγούν επικίνδυνα, απρόσεκτα ή επιθετικά. Όμως αυτός ο συγκεκριμένος τσαμπουκάς, αυτή η ανάγκη να επιβληθείς, να εκδικηθείς, να δείξεις ότι «δεν σηκώνεις πολλά», να κάνεις τον δρόμο αρένα εγωισμού, είναι κυρίως ανδρική παθολογία.
Είναι ο ψευτοανδρισμός που μπαίνει στο αυτοκίνητο μαζί με τον οδηγό.
Είναι ο τύπος που μπορεί να έχει πλακωθεί στο σπίτι του, στη δουλειά του, με τη σύντροφό του, με τον φίλο του, με τον οποιονδήποτε, και αντί να διαχειριστεί την έντασή του, τη μεταφέρει στον δρόμο.
Και εκεί, απέναντί του, δεν έχει τον άνθρωπο με τον οποίο μάλωσε. Έχει έναν άγνωστο οδηγό. Έχει μια οικογένεια. Έχει έναν εργαζόμενο που γυρίζει σπίτι του. Έχει έναν μοτοσικλετιστή. Έχει κάποιον που δεν ξέρει τίποτα για τα νεύρα του και δεν φταίει σε τίποτα.
Το αυτοκίνητο, όμως, δεν είναι χώρος ψυχολογικής εκτόνωσης. Και όταν το χρησιμοποιείς έτσι, είσαι δημόσιος κίνδυνος.
Αν υπήρχαν κάμερες τότε στη Βασιλίσσης Σοφίας και είχε καταγραφεί καθαρά τι έκανε εκείνος ο οδηγός, θα έπρεπε να τον είχαν πάει σηκωτό. Με αφαίρεση διπλώματος. Όχι με μια απλή παρατήρηση. Όχι με ένα «μην το ξανακάνεις». Γιατί αυτό που έκανε δεν ήταν ένα απλό λάθος. Ήταν συνειδητή πράξη εκφοβισμού. Εγκληματική πράξη.
