«Το σπίτι αυτό δεν ήτανε ντουβάρια, κάηκαν αναμνήσεις, κάηκε η πνευματική μου εργασία 45 ετών και εμένα και της γυναίκας μου και των παιδιών μου» είπε ο Τάσος Χαλκιάς για την καταστροφική πυρκαγιά που έπληξε το Πόρτο Γερμενό πριν περίπου ένα μήνα και κατέστρεψε χιλιάδες στρέμματα. Η κατοικία του γνωστού ηθοποιού ήταν από αυτές που έγιναν στάχτη.
Η συνέντευξη του Τάσου Χαλκιά
Σε συνέντευξή του στην εκπομπή «Studio στις 3» που έκανε πρεμιέρα στον ΣΚΑΪ, ο Τάσος Χαλκιάς αναφέρθηκε στο συναισθηματικό κόστος από την καταστροφή: «Δεν είμαι εγώ το κεντρικό πρόσωπο στην πυρκαγιά αυτή. Είναι διακόσια σπίτια ανθρώπων, συνανθρώπων που κάηκαν. Το σπίτι αυτό δεν καήκανε ντουβάρια. Κάηκαν αναμνήσεις, κάηκε η πνευματική μου εργασία σαράντα πέντε ετών και εμένα και της γυναίκας μου και των παιδιών μου. Πίνακες ζωγραφικής άλλους που είχα κτλ. Δεν είναι η αξία όμως των πραγμάτων, είναι εδώ μέσα είναι»,
Όπως διευκρίνισε ο Τάσος Χαλκιάς δεν μιλά μόνο για τη δική του απώλεια, αλλά και για όλους όσοι έχουν βρεθεί στην ίδια θέση: «Αυτό δεν είμαι ο μόνος που το έπαθε. Είναι πολλοί άνθρωποι και είναι κάθε χρόνο πολλοί άνθρωποι που παθαίνουν ανάλογες ζημιές, ατυχήματα ή όπως αλλιώς μπορεί να τα πει κανείς, με αποκορύφωμα βέβαια αυτό που έγινε στο Μάτι πριν από οκτώ χρόνια. Έτσι γιατί να μην ξεχνάμε. Νιώθω πάρα πολύ άσχημα όταν εκατοντάδες χιλιάδες συμπολίτες μου έχουν πάθει το ανάλογο πλήγμα, να μιλάω εγώ για το σπίτι μου. Γι’ αυτό την ορίζω την κουβέντα ότι μιλάω για λογαριασμό όλων».
Παράλληλα, ο Τάσος Χαλκιάς συγκλόνισε περιγράφοντας την ιστορία ενός ηλικιωμένου άντρα, ο οποίος επέλεξε να μείνει μέσα στο φλεγόμενο σπίτι του με αποτέλεσμα να χάσει τη ζωή του.
«Όταν πήγαμε οργανωμένα με βυτία πολλοί ας πούμε, πήραμε και αγρότες μαζί μας με βυτία πίσω τους στα αγροτικά τους για να πάμε κάτω να βοηθήσουμε μην καούν τα σπίτια μας. Δεν μας επέτρεψε κανένας να περάσουμε για την ασφάλειά μας. Το παράδειγμα το έδωσε ένας γεράκος ο οποίος ήταν ογδόντα πέντε χρονών, ογδόντα επτά χρονών και πήγαμε να τον βγάλουμε ζωντανό από το σπίτι. Λέει, ποιοι είστε εσείς να με βγάλετε από το σπίτι μου;
Μα λέει να σε σώσουμε. Τι να σε σώσετε; Εγώ ξέρεις αν έχω κανέναν εγώ που θέλω να σωθώ, δεν έχω κανέναν. Αυτό το καλύβι έχω εδώ. Θα καεί. Μα να καεί. Μα θα καείς κι εσύ. Να καώ κι εγώ. Και ο άνθρωπος έμεινε εκεί και κάηκε. Αυτό το παράδειγμα θα το πάρει ποτέ κανείς να καταλάβει ποιος είναι ο άνθρωπος μέσα του όταν του συμβαίνουν ζητήματα, πώς τα αντιμετωπίζει, ότι υπάρχει και καρδιά και ψυχή και αισθήματα; Όταν το πάρουν χαμπάρι θα πάρουν και προσωπικό στην Πυροσβεστική περισσότερο και παντού, οπουδήποτε έχει ανάγκη ο κόσμος, ο πολίτης.
Όταν πιάνουν ας πούμε ξέρω γω εβδομήντα οχτώ φωτιές μαζεμένες, δεν υπάρχει το ανάλογο πυροσβεστικό προσωπικό να τρέχει από την Κρήτη στη Θεσσαλονίκη και από τη Θεσσαλονίκη ας πούμε στο ξέρω πού κοντά στο Καστελόριζο. Οπότε ναι, υπάρχει πρόβλημα με το κράτος, με την με τον τρόπο που το κράτος διαχειρίζεται αυτά τα φαινόμενα, αυτές τις καταστροφές, οι οποίες είναι μεγάλες πια πολύ μεγάλες», είπε ακόμα ο γνωστός ηθοποιός.
Και συμπλήρωσε: «Ήταν ένα παρθένο οχτακοσίων ετών δάσος με την ανάλογη πανίδα του και οτιδήποτε άλλο έχει ζει κάτω από το πεύκο, με το σκίνο, με το οτιδήποτε υπάρχει από κάτω. Ναι μεν να προσέχουμε την ανθρώπινη ζωή μη χαθεί γιατί είναι το κύριο θέμα στα μελήματά μας, αλλά δεν είναι το μόνο, γιατί ο άνθρωπος δεν μπορεί να ζήσει ούτε χωρίς τα ζώα, ούτε χωρίς τα δάση, ούτε χωρίς την αναπνοή του δάσους, ούτε χωρίς το κοτέτσι του. Αυτοί που έχουν κοτέτσια για κάποιο λόγο το έχουν. Οπότε κι αυτά είναι θύματα».
Όσο για την επόμενη μέρα μετά την πυρκαγιά, ο Τάσος Χαλκιάς υπογράμμισε: «Η επόμενη μέρα; Τηρούμε στάση αναμονής απέναντι στις αιτήσεις που έχουμε κάνει προς την κρατική μηχανή για τη βοήθεια που περιμένουμε και μέχρι να διεκπεραιωθούν τα γραφειοκρατικά ζητήματα γιατί ακόμα αιτήσεις δέχονται και θα δέχονται μέχρι τις δεκατέσσερις του Σεπτέμβρη. Θα δούμε τι βοηθήματα θα φτάσουν στα χέρια μας τελικά».
«Περνούσα ατέλειωτες φορές, ατέλειωτα Σαββατοκύριακα, ατέλειωτες νύχτες. Πενήντα πέντε χρόνια ήμουν εκεί και θα είμαι ακόμα με την προσπάθεια ας πούμε, να μπορέσω να το ξανακάνω. Όχι, αυτό που είχα. Ένα σπίτι που γίνεται σε πενήντα χρόνια δεν μπορώ να το φτιάξω ούτε σε πέντε χρόνια ούτε με πέντε χιλιάρικα», είπε για το σπίτι που έκανε.
