Κάθε φορά που η Τουρκία επιχειρεί να εμφανιστεί ως «προστάτιδα» της μουσουλμανικής μειονότητας στη Θράκη, αναρωτιέμαι αν πράγματι απευθύνεται στη διεθνή κοινότητα ή αν πιστεύει τα δικά της αφηγήματα. Γιατί η πραγματικότητα είναι εντελώς διαφορετική.
Η Ελλάδα εφαρμόζει τη Συνθήκη της Λωζάννης, αναγνωρίζοντας τη μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης και επενδύοντας επί δεκαετίες στην εκπαίδευση, στις υποδομές και στις ίσες ευκαιρίες των πολιτών της. Αντίθετα, η Άγκυρα επιλέγει συστηματικά να μετατρέπει ένα ζήτημα εκπαίδευσης σε εργαλείο εξωτερικής πολιτικής.
Η μείωση του αριθμού των μειονοτικών σχολείων δεν αποτελεί αποτέλεσμα κάποιας πολιτικής δίωξης. Είναι πρωτίστως συνέπεια του δημογραφικού προβλήματος που αντιμετωπίζει συνολικά η χώρα. Όπως συμβαίνει σε ολόκληρη την ελληνική επικράτεια, όταν οι μαθητές μειώνονται δραματικά, αναπόφευκτα επηρεάζεται και ο αριθμός των σχολικών μονάδων. Το ίδιο συμβαίνει σε ορεινά χωριά, σε νησιά και σε κάθε περιοχή όπου ο πληθυσμός συρρικνώνεται.
Τα τελευταία χρόνια, μάλιστα, η ελληνική πολιτεία προχώρησε σε μέτρα που ενισχύουν και δεν περιορίζουν τις δυνατότητες των παιδιών της μειονότητας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η ενίσχυση της προσχολικής εκπαίδευσης με βοηθούς νηπιαγωγών, ώστε τα παιδιά να αποκτούν από πολύ μικρή ηλικία ουσιαστική γνώση της ελληνικής γλώσσας, την ώρα που οικογένειες τους, δωροδοκούμενος από το τουρκικό προξενείο, μαθαίνουν στα σπίτια τους τα παιδιά τους μόνο τούρκικα. Πρόκειται για μια εκπαιδευτική πολιτική που διευρύνει τις προοπτικές των μαθητών, αφού η γνώση της ελληνικής αποτελεί απαραίτητο εφόδιο για την ισότιμη συμμετοχή τους στην κοινωνία, στην ανώτατη εκπαίδευση και στην αγορά εργασίας.
Έχω κατά καιρούς διατυπώσει δημόσια σοβαρές καταγγελίες σχετικά με τη δράση του τουρκικού προξενείου στην Κομοτηνή και την προσπάθεια άσκησης επιρροής σε τμήματα της μειονότητας. Το έγκυρες με μαύρες σακούλες κάθε χρόνο με μετρητά πάνω από 20 εκατομμύρια κυκλοφορούν στους ορεινούς όγκους της Θράκης, στα χώρια, και δωροδοκούν οικογένειες με πεντακοσάρικά και χιλιάρικα ώστε τα παιδιά τους να μη μαθαίνουν ελληνικά παρά μόνο τούρκικα και τα κορίτσια από μικρή ηλικία να φοράνε μαντήλα. Οι θέσεις αυτές έχουν εκφραστεί από εμένα δημόσια και αποτελούν αντικείμενο πολιτικής αντιπαράθεσης. Εκείνο που δεν αμφισβητείται είναι ότι η Άγκυρα επιχειρεί διαχρονικά να διατηρεί τη Θράκη στο επίκεντρο της αναθεωρητικής της ρητορικής, χρησιμοποιώντας ακόμη και ζητήματα εκπαίδευσης ως μέσο άσκησης πίεσης προς την Ελλάδα.
Δεν είναι τυχαίο ότι η ίδια πολιτική ηγεσία που αμφισβητεί ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα, που προβάλλει τη θεωρία της «Γαλάζιας Πατρίδας» και που κατά καιρούς εμφανίζει ακόμη και ελληνικά νησιά στους αναθεωρητικούς της χάρτες, επιχειρεί σήμερα να εμφανιστεί ως υπερασπιστής των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στη Θράκη.
Η Ελλάδα δεν χρειάζεται υποδείξεις από την Τουρκία για το πώς θα εκπαιδεύει τους πολίτες της. Η ελληνική πολιτεία οφείλει να συνεχίσει να ενισχύει την παιδεία, την ισονομία και την ισοπολιτεία για όλους τους Έλληνες πολίτες της Θράκης, ανεξαρτήτως θρησκείας ή καταγωγής. Αυτή είναι η ουσία της δημοκρατίας και αυτή είναι η καλύτερη απάντηση απέναντι σε κάθε προσπάθεια εργαλειοποίησης της μειονότητας.
Η Θράκη είναι ελληνική, ευρωπαϊκή και δημοκρατική. Και το μέλλον των παιδιών της πρέπει να καθορίζεται από τη γνώση, την ελευθερία και τις ίσες ευκαιρίες, όχι από τις πολιτικές επιδιώξεις οποιασδήποτε ξένης δύναμης.
