Η Βούλα Πατουλίδου παρενέβη δυναμικά στη δημόσια συζήτηση για τις γυναικοκτονίες, με αφορμή τη δολοφονία της 45χρονης Αντιγόνης στη Δράμα από τον σύζυγό της. Μέσα από μια ιδιαίτερα προσωπική ανάρτηση, εξέφρασε την οργή και τη θλίψη της, ασκώντας κριτική όχι μόνο στους δράστες αλλά και σε μια κοινωνία που, όπως υποστηρίζει, εξακολουθεί να ανέχεται νοοτροπίες κυριαρχίας, ελέγχου και βίας απέναντι στις γυναίκες. «Δεν τη σκότωσε επειδή την αγαπούσε. Τη σκότωσε επειδή νόμιζε ότι του ανήκε», έγραψε χαρακτηριστικά.
Η Ολυμπιονίκης αναφέρθηκε επίσης στον εκλιπόντα σύζυγό της, τονίζοντας πως της προσέφερε αγάπη και σεβασμό, κάνοντάς την να αισθάνεται «θεά και όχι κτήμα». Με αφετηρία αυτή την προσωπική εμπειρία, αντιπαρέβαλε την ουσιαστική αγάπη με τις τοξικές αντιλήψεις κατοχής και ελέγχου που συχνά βρίσκονται πίσω από εγκλήματα τα οποία λανθασμένα χαρακτηρίζονται ως «εγκλήματα πάθους».
Η ανάρτηση της Βούλας Πατουλίδου
«Ακούστε με καλά. Με βλέπετε; Είμαι μια γυναίκα που πριν από ένα χρόνο έχασε τη γη κάτω από τα πόδια της. Έχασα τον άντρα που με λάτρεψε. Που με κοίταζε στα μάτια και με έκανε να νιώθω θεά, όχι κτήμα του. Που η αγάπη του ήταν ασπίδα, όχι φυλακή. Ξέρω τι σημαίνει Άντρας με Άλφα κεφαλαίο.Και σήμερα, κοιτάζω γύρω μου και νιώθω σαν να προσγειώθηκα σε έναν πλανήτη γεμάτο εξωγήινα, θλιβερά ανδρείκελα. Μια ακόμα γυναικοκτονία. Στη Δράμα. Δίπλα μας. Μια ακόμα γυναίκα στο χώμα. Δεν τη σκότωσε επειδή την αγαπούσε.
Τη σκότωσε επειδή νόμιζε ότι του ανήκε. Κουράστηκα να ακούω ανοησίες. «Έγκλημα πάθους” Το πάθος δεν κρατάει όπλο.Η αρρωστημένη ανάγκη για έλεγχο σκοτώνει. Η ξεφτιλισμένη αδυναμία τους να δεχτούν ότι μια γυναίκα έχει δική της φωνή, δική της μοίρα, δική της ανάσα. Δεν άντεξε ότι η γυναίκα τού είπε «ως εδώ». Δεν άντεξε ότι η ζωή της δεν περιστρεφόταν γύρω από τον εγωισμό του. Μα η γυναίκα δεν είναι χωράφι να το γράψεις στο όνομά σου.
Δεν είναι αυτοκίνητο να κρατάς τα κλειδιά. Δεν είναι τρόπαιο να το βάλεις στη βιτρίνα σου. Και ξέρετε ποια είναι η μεγάλη αλήθεια; Ο πραγματικά δυνατός άντρας αντέχει το «όχι». Ο αδύναμος τραβάει σκανδάλη. Ο πραγματικά άντρας σέβεται, υποκλίνεται, αν χρειαστεί ματώνει ο ίδιος, αλλά δεν αγγίζει ούτε τρίχα. Ο δειλός απειλεί. Κάθε φορά που μια γυναίκα πέφτει νεκρή, αποτυγχάνει η κοινωνία μας.
Και εδώ στρέφω το βλέμμα μου σε εμάς. Στις μανάδες. Τι γιους μεγαλώνουμε, ρε γαμώτο; Τι σκαρώνουμε μέσα στα σπίτια μας; Αν ανεχόμαστε το αγόρι μας να θεωρεί ότι η κοπέλα του είναι «δικιά του», αν του μαθαίνουμε ότι ο κόσμος του ανήκει και οι γυναίκες είναι απλά τα διακοσμητικά της ζωής του, είμαστε συνένοχες.
Έχουμε χρέος να τους σπάσουμε τον τσαμπουκά πριν γίνει φονικό όπλο. Να τους μάθουμε ότι η μεγαλύτερη μαγκιά είναι ο σεβασμός στην ελευθερία του άλλου. Όχι, δεν είναι δική σου. Δεν ήταν ποτέ. Δεν είμαστε όλες εδώ. Λείπουν οι δολοφονημένες. Χρέος μας να γίνουμε η φωνή τους που θα στοιχειώνει κάθε κακομοίρη θρασύδειλο νταή που δεν έχει κανένα δικαίωμα στη κοινωνία μας».
