edroyonanthrakes

Αυτή τη συμφωνία δείχνει να «φοβάται» ο κ. Ερντογάν και τοποθετεί ως αντιστάθμισμά της στο τραπέζι τη Συνθήκη της Λωζάνης. Δε θα πρέπει να μας προκαλεί έκπληξη η αμφισβήτηση της Συνθήκης της Λωζάνης από πλευράς Ερντογάν: η ομιλία Ερντογάν βρίσκεται μέσα στα πλαίσια του αναθεωρητισμού και του νεο-Οθωμανισμού. Από το 2001 είχε αναγνωρισθεί το γεγονός πως από τη στιγμή που μία περιοχή αποκτά την ιδιότητα της εν δυνάμει πλουτοπαραγωγικής (resource potential) τότε αυτόματα η περιοχή αυτή, ίσως, μετατραπεί σε εστία συγκρούσεων (resource wars).
Άλλωστε, η ενότητα της Ευρώπης διακυβεύεται σήμερα, όσο ποτέ άλλοτε. Αυτό που λείπει και πρέπει να αναζητηθεί είναι η κοινή πολιτιστική ταυτότητα πάνω στην οποία θα οικοδομηθεί η πολιτική ολοκλήρωση. Και τα στοιχεία της ταυτότητας αυτής, εξακολουθούν να υπάρχουν, εν πολλοίς, στο Μεσογειακό χώρο. Στο χώρο που γέννησε την Ελευθερία, τον Ανθρωπισμό, το Μέτρο. Η Μεσόγειος υπήρξε και παραμένει μήτρα, χωνευτήρι και γέφυρα πολιτισμών, αυτό δηλαδή που η Ενωμένη Ευρώπη πασχίζει να γίνει σήμερα. Και υπό αυτή την οπτική, στη Μεσόγειο ίσως βρίσκεται σήμερα το «κλειδί» της Ευρωπαϊκής συνοχής.
Η άλλη βασική παράμετρος που θα καταστήσει τη χώρα μας ενεργειακό κόμβο είναι η εκμετάλλευση των ημέτερων ενεργειακών αποθεμάτων. Αιγαίο, Ιόνιο και Κρητικό αλλά και η ηπειρωτική περιοχή της Δυτικής Ελλάδας εκτιμάται ότι διαθέτουν ικανοποιητικές ποσότητες εκμεταλλεύσιμων υδρογονανθράκων, που θα προσδώσουν άλλο χαρακτήρα στη θέση της Ελλάδας στην ενεργειακή σκακιέρα. Βεβαίως, και εδώ τροχοπέδη αποτελεί η πολιτική βούληση, καθώς, με εξαίρεση τα πετρέλαια του Πρίνου στη Θάσο, πουθενά αλλού, στο θαλάσσιο χώρο δεν έχουν δοθεί άδειες έρευνας και εκμετάλλευσης των ενεργειακών πηγών.