kornelios-kastoriades

Θα ήθελα να τελειώσω με την εξής επισήμανση, που όσο και αυτονόητη να είναι, αξίζει να την επαναλαμβάνουμε με κάθε ευκαιρία, αφού στους καιρούς που ζούμε, ειδικά σήμερα που «του ταλαιπώρου κράτους μας [είναι] μεγάλη η πτώχεια» (για να επικαλεσθώ τον σχεδόν πάντοτε επίκαιρο Καβάφη) και η λεγόμενη μεσαία τάξη, ιστορικά ο κατεξοχήν φορέας πολιτισμικής παραγωγής και κατανάλωσης στις αστικές δημοκρατίες της μεταδιαφωτιστικής περιόδου, τείνει να εξαφανισθεί, τίποτε δεν μπορεί να θεωρείται δεδομένο: διακίνηση και προώθηση του πολιτισμού δε μπορεί να συνεχίσει να γίνεται, αν διακριτός πολιτισμός δεν συνεχίσει να παράγεται.
Το παρόν άρθρο παρουσιάζει την συναισθηματική χρηματοοικονομική και τις βασικές προτάσεις της. Οι δύο ζωές του Κορνήλιου Καστοριάδη: το 1970, ο Καστοριάδης πήρε την απόφαση να αφιερωθεί αποκλειστικά στην ψυχανάλυση αφήνοντας πίσω του μια επιτυχημένη καριέρα στον Οργανισμό Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ). Σαν οικονομολόγος ο Καστοριάδης εφήρμοσε εναν απόλυτα ορθολογικό και αιτιοκρατικό τρόπο σκέψης. Σαν ψυχαναλυτής όμως, αφιερώθηκε στην έρευνα του ανθρώπινου νου, στις συνειδητές και κυρίως στις υποσυνείδητες διεργασίες του. Από αυτή την άποψη, ο Καστοριάδης ήταν προάγγελος του κλάδου της χρηματοοικονομικής που τώρα ονομάζουμε συναισθηματική χρηματοοικονομική.
Αυτή την κουβέντα είχα προσφάτως με μια μαμά που μου έλεγε πως άλλαξαν το ωράριο στο σχολείο του παιδιού της και αντί για 2 σχολάει 1:15. Πώς να δουλέψει μια γυναίκα πες μου! Τι να προλάβει; Πώς να φροντίσει την καθημερινότητα του παιδιού της; Υπάρχει το ολοήμερο θα μου απαντήσει κάποιος... ναι αυτό όμως είναι κανονικότατο «πάρκινγκ παιδιών»... καμία δημιουργική δραστηριότητα! Στην Ισπανία που ξεκίνησε η κόρη μου σχολείο, το εκπαιδευτικό σύστημα πέραν του να επιμορφώσει τα παιδιά προσπαθούσε να διευκολύνει τους γονείς οι οποίοι στην πλειοψηφία τους εργάζονται!
Απαντήσεις σε όλα τα ανωτέρω ζητήματα προβάλλει η «θεωρία της αποανάπτυξης» της οποίας οι ρίζες ναι μεν πηγάζουν από τη δεκαετία του 1970 αλλά έχει εντατικοποιηθεί η διάδοση της από τις αρχές του 21ου αιώνα. Κύριος πυλώνας της αποανάπτυξης αποτελεί η συνειδητοποίηση της κοινωνίας για το ατέρμονο της παρούσας πορείας που έχει επιλέξει προς τη διαρκή ανάπτυξη και η εθελοντική απομείωση της παραγωγής και της κατανάλωσης με μοναδικό σκοπό την οικολογική βιωσιμότητα. H πρόταση της αποανάπτυξης δεν αποτελεί μια ακόμα καταγγελία ενάντια στο καπιταλιστικό σύστημα και στην επέλαση του νεοφιλελευθερισμού.
Το συνηθισμένο job description για έναν σημερινό επαγγελματία πολιτικό καριέρας είναι «Ζητείται κενόδοξος πολέμιος της αριστείας που θα προωθήσει τα συμφερόντα της κομματικής φατριάς. Κατά προτίμηση διαπλεκόμενος, ψεύτης, αδαής, αμελέτητος κι αμελητέος. Επιθυμητή προϋπηρεσία: φοιτητοπατέρας ή φοιτητομητέρα. Κατάλληλα πτυχία: προτιμούνται υποψήφιοι που δεν πήραν πτυχίο ή όσοι εξαγοράσανε πτυχία, τίτλους και επιβραβεύσεις με κομματικές ή οικογενειακές διασυνδέσεις. Καθηγητές πανεπιστημίου δεκτοί αν στερούνται σοβαρού επιστημονικού έργου. Εργασιακή εμπειρία: καμία ή περιορισμένη - επιτυχημένη επαγγελματική πορεία αποτελεί σοβαρό κώλυμα». Ας μην κοροϊδευόμαστε: η θλιβερή αυτή περιγραφή ισχύει διακομματικά, έστω κι αν υπάρχουν εξαιρέσεις.
Το όραμα για την Ελλάδα του 2030 , δεν χωρά κανέναν από τους σημερινούς. Με παλιά υλικά δεν μπορείς να χτίσεις το Empire State Buillding. Δεν είναι ζήτημα διαχείρισης εξουσίας, αυτή δεν υπάρχει πλέον, λόγω ελλείμματος κυριαρχίας.