Η προχθεσινή παράσταση της Ντερ Λάιεν στο Ευρωκοινοβούλιο και το ανάθεμα που εισέπραξε ακόμη και από το ίδιο της το κόμμα, καθρεφτίζει εναργέστατα την αποκρουστική εικόνα της σημερινής Ευρώπης. Τα κυρίαρχα μεταπολεμικά κόμματα του ευρωπαϊκού χάρτη – «συντηρητικά» και «προοδευτικά» – καταριώνται το ογκούμενο ακροδεξιό κύμα, αλλά ουδέν εξ αυτών εξηγεί τα συμβαίνοντα. Λες και ο ακροδεξιός εφιάλτης ήρθε εξ ουρανού, 80 χρόνια μετά την ήττα της ναζιστικής λαίλαπας. Οι σημερινές ευρωπαϊκές πολιτικές ηγεσίεςεκθεμελίωσαν – με τον άκρατο νεοφιλελευθερισμό τους – ό,τι έχτισαν ο Ζακ Ντελόρ, ο Βίλλυ Μπραντ, ο Ντε Γκωλ, ο Ουίλσον, ο Μιτεράν και όλοι όσοι υπερασπίστηκαν τις κοινωνικές κατακτήσεις της Ευρώπης.
Απορούν και εξίστανται γιατί η Ακροδεξιά τείνει να γίνει η κυριαρχούσα δύναμη στον ευρωπαϊκό χάρτη και κυρίως στους λεγόμενους «μεγάλους». Όταν οι ευρωπαίοι πολίτες – καταναλωτές αντιμετωπίζουν τις τιμές στα βασικά αγαθά και στα καύσιμα ως νέο Αρμαγεδώνα. Και επισείουν την απειλή νέου παγκοσμίου πολέμου, ως δικαιολογία για την επιδεινούμενη εικόνα του οικογενειακού πορτοφολιού. Και έτσι δίνουν εύκολη τροφή στους ακροδεξιούς που τάζουν λαγούς με πετραχίλια, όταν το πολιτικό κατεστημένο υπόσχεται ατελεύτητη μιζέρια και περισσή ανασφάλεια.
Εδώ η ακροδεξιά ομίχλη (για να θυμίσω την ομώνυμη ταινία τρόμου του Κάρπεντερ) δεν έχει καλύψει τις πόλεις και τα χωριά. Ακόμη. Ας όψεται, εν πολλοίς, η ισχυρή παρουσία Σαμαρά στην δεξιά πολυκατοικία, ως αναγκαίο ανάχωμα στους αγκυλωτούς σταυρούς και ίσως η υποσχόμενη εκ του μηδενός αναγέννηση του Τσίπρα στην κεντροαριστερή τοιαύτη.
