Δεν έχω καμία διάθεση να ακυρώσω το έργο του Γιώργου Φλωρίδη στο υπουργείο Δικαιοσύνης. Έχει προχωρήσει πράγματα, έχει συγκρουστεί και έχει πάρει αποφάσεις που θεωρώ σημαντικές.
Ακριβώς γι’ αυτό πιστεύω ότι η δήλωσή του πως, εάν μετά τις εκλογές η χώρα μείνει ακυβέρνητη, «θα γίνει το ντου από απέναντι», δηλαδή από την Τουρκία, είναι όχι απλώς ατυχής. Είναι απαράδεκτη και επικίνδυνη πολιτικά. Και θεωρώ ότι πρέπει να του επισημανθεί και από το Μέγαρο Μαξίμου.
Η Δημοκρατία δεν τελειώνει όταν δεν υπάρχει αυτοδυναμία
Η Ελλάδα είναι κοινοβουλευτική Δημοκρατία. Και σε μια Δημοκρατία, όπως έλεγε ο Παύλος Μπακογιάννης, δεν υπάρχουν αδιέξοδα.
Τα έχουμε ζήσει.
Το 1989 περάσαμε μια από τις μεγαλύτερες πολιτικές κρίσεις της Μεταπολίτευσης. Είχαμε την κυβέρνηση συνεργασίας υπό τον Τζαννή Τζαννετάκη και στη συνέχεια την οικουμενική κυβέρνηση του Ξενοφώντα Ζολώτα. Η χώρα δεν διαλύθηκε. Οι πολιτικές δυνάμεις αναζήτησαν λύσεις μέσα στο Σύνταγμα και στη Δημοκρατία.
Γιατί λοιπόν σήμερα πρέπει να παρουσιάζεται περίπου ως εθνικός κίνδυνος το ενδεχόμενο να μην υπάρξει αυτοδύναμη κυβέρνηση;
Η ίδια η Νέα Δημοκρατία έχει αποδείξει ότι μπορεί να ενσωματώνει και να συνεργάζεται με πολιτικά στελέχη που προέρχονται από άλλους χώρους. Ένας από αυτούς είναι και ο ίδιος ο Γιώργος Φλωρίδης, με μακρά διαδρομή στο ΠΑΣΟΚ.
Άλλο πολιτικό επιχείρημα, άλλο εθνικός φόβος
Διαφωνώ ακόμη και με την πίεση του Κυριάκου Μητσοτάκη για αυτοδυναμία με επιχείρημα ότι από την 1η Ιουλίου 2027 η Ελλάδα αναλαμβάνει την Προεδρία του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Όμως αναγνωρίζω ότι αυτό αποτελεί ένα πολιτικό επιχείρημα που μπορεί να τεθεί στον δημόσιο διάλογο: «Ποιον εμπιστεύεστε να εκπροσωπήσει τη χώρα σε αυτή τη σημαντική ευρωπαϊκή αποστολή;».
Ο πολίτης το ακούει, το αξιολογεί και ψηφίζει.
Αλλά η Τουρκία δεν μπορεί να μπει στην κάλπη ως φόβητρο.
Δεν μπορεί το δίλημμα να μετατραπεί σε «ή αυτοδυναμία ή οι Τούρκοι θα κάνουν ντου». Τα εθνικά θέματα είναι πολύ σοβαρά για να γίνονται εκλογικό επιχείρημα.
Όσο για την αναφορά στα Ίμια και ότι οι Τούρκοι δοκίμασαν τον Κώστα Σημίτη επειδή μόλις είχε καθίσει στην πρωθυπουργική καρέκλα, δεν θα μπω καν στη διαδικασία να την αναλύσω.
Κάπου πρέπει να υπάρχει ένα όριο.
Γιατί όταν η πολιτική επιχειρηματολογία ξεπερνά αυτό το όριο, κινδυνεύει αντί να πείσει τον πολίτη, να πέσει η ίδια στον γκρεμό της υπερβολής.
