Στη δεκαετία του ´60 ο Θύμιος του αξέχαστου Κώστα Χατζηχρήστου ήταν ο πονηρός και καταφερτζής Ελληναράς αλλά στις κινηματογραφικές αίθουσες. Σήμερα ο Θύμιος είναι το θύμα της της τρέχουσας γκρίζας πραγματικότητας. Στα σεισμογενή οικονομικά του, στα πολιτικά του «θέλω» που έμειναν ως απατηλές προσδοκίες, στην κοινωνική του υπόσταση που εξαντλείται στα reels του διαδικτύου. Και πλέον κατατρύχεται από τον φόβο τι θα απογίνει η ρηχή τσέπη του από τις πολεμικές περιπέτειες του Αμερικανού προέδρου. Με το πετρέλαιο να γίνεται είδος πολυτελείας, το ψωμί να θεωρείται παντεσπάνι και η παντσέτα να γυροφέρνει την τιμή του rib eye. Μόνο τα νοίκια μπορεί να πέσουν, αν επιβεβαιωθούν οι προβλέψεις για μαύρη νύχτα στον ελληνικό τουρισμό. Εκτός εάν σηκώσει τα μανίκια η αρμοδία υπουργός και δεν εξαφανισθεί, όπως τότε με τους σεισμούς στις Κυκλάδες. Επιπροσθέτως μπορεί να προσδοκά ότι η μαύρη νύχτα που ήδη καλύπτει τους τουριστικούς προορισμούς στον Περσικό και την Αίγυπτο θα φέρει το άγιο φως στους Έλληνες ξενοδόχους.
Φεύ, ο τουρισμός είναι το βάθρο της ελληνικής οικονομίας, (μαζί με την ποντοπόρο ναυτιλία). Όμως αυτό το βάθρο έχει ευαίσθητα πόδια. Ιδίως όταν αυτά πατήσουν πάνω σε νάρκες και δεν μπορούν να αποφύγουν τα μπαζούκας. Βλέπετε τα άλλα βάθρα, όπως αυτό της βιομηχανίας και δη της τεχνολογικής και αυτό της αγροτικής οικονομίας έχουν από καιρό ναρκοθετηθεί. Και μείναμε μόνον με τις ανεκπλήρωτες υποσχέσεις για τρελλές επενδύσεις που θα τα αποναρκοθετούσαν.
Τώρα Θύμιο μείνε με τα reels των κάθε λογής μυαλοπωλητών και βάλε κάποιο πρόσθετο ράμμα στη ρηχή σου τσέπη και στα λόγια τα μεγάλα.
