Σε φάση επιταχυνόμενης εσωτερικής αποσύνθεσης δείχνει να εισέρχεται ο ΣΥΡΙΖΑ, μετά την απόφαση της Κεντρικής Επιτροπής να στηρίξει την πολιτική πρωτοβουλία του Αλέξη Τσίπρα. Η επόμενη κίνηση του πρώην πρωθυπουργού, μετά το Θησείο, μεταφέρεται στην Κοκκινιά, σε μια περιοχή με ισχυρό συμβολισμό για την Αριστερά, ενώ στο εσωτερικό της Κουμουνδούρου κορυφώνεται η μάχη για το ποιος μένει, ποιος φεύγει και ποιος ελέγχει την επόμενη ημέρα.
Η πολιτική σκηνή της Κεντροαριστεράς μπαίνει ξανά σε περίοδο βαθιάς αναδιάταξης. Ο Αλέξης Τσίπρας, μετά την πρώτη του δημόσια πολιτική εμφάνιση στο Θησείο, ετοιμάζει νέα ομιλία την Δευτέρα στην Κοκκινιά, επιχειρώντας να πατήσει σε παλιά εκλογικά και ιστορικά ερείσματα του ΣΥΡΙΖΑ και να δώσει συνέχεια στη δυναμική της ΕΛΑΣ, της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης.
Η επιλογή της Κοκκινιάς δεν είναι τυχαία. Πρόκειται για περιοχή με βαρύ ιστορικό και πολιτικό φορτίο, αλλά και με ισχυρή παρουσία του παλαιού ΣΥΡΙΖΑ στις καλύτερες εκλογικές του ημέρες. Ο Τσίπρας δείχνει ότι δεν επιδιώκει απλώς μια νέα κομματική καταγραφή. Θέλει να ξαναπιάσει το νήμα από εκεί όπου άλλοτε ο ΣΥΡΙΖΑ είχε κοινωνική γείωση, λαϊκό ακροατήριο και κυβερνητική προοπτική.
Την ίδια στιγμή, στην Κουμουνδούρου η κατάσταση θυμίζει κόμμα σε αναμονή διάσπασης. Η απόφαση της Κεντρικής Επιτροπής υπέρ της συμπόρευσης με τον Τσίπρα δεν έκλεισε τα εσωκομματικά μέτωπα. Αντιθέτως, τα άνοιξε περισσότερο.
Νίκος Παππάς, Παύλος Πολάκης και Ρένα Δούρου εμφανίζονται ως ο πυρήνας της εσωκομματικής αντίδρασης. Δεν αποδέχονται τη λογική μιας άτυπης αυτοδιάλυσης του ΣΥΡΙΖΑ μέσα στη νέα πρωτοβουλία Τσίπρα και ζητούν σαφή πολιτικό οδικό χάρτη. Στην πραγματικότητα, η σύγκρουση δεν αφορά πλέον μόνο τη στρατηγική. Αφορά την ίδια την ύπαρξη του ΣΥΡΙΖΑ ως αυτόνομου κομματικού φορέα.
Το κρίσιμο ερώτημα είναι απλό και ωμό: θα παραμείνει ο ΣΥΡΙΖΑ κόμμα με δική του οργανωτική και εκλογική υπόσταση ή θα μετατραπεί σε δεξαμενή στελεχών για το νέο εγχείρημα Τσίπρα;
Η απάντηση δεν έχει δοθεί ακόμη. Όμως οι κινήσεις στο παρασκήνιο δείχνουν ότι μέρος του πολιτικού προσωπικού του ΣΥΡΙΖΑ προετοιμάζεται για μετακίνηση προς την ΕΛΑΣ. Οι εξελίξεις, σύμφωνα με τις μέχρι τώρα πληροφορίες, τοποθετούνται χρονικά έως το φθινόπωρο. Ωστόσο η πίεση για αποφάσεις έχει ήδη ξεκινήσει.
Για την πλευρά Παππά, Πολάκη και Δούρου, η καθυστέρηση δεν λειτουργεί υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ. Αντιθέτως, δημιουργεί ένα παρατεταμένο πολιτικό μετέωρο: στελέχη που κοιτούν προς τον Τσίπρα, οργανώσεις που δεν ξέρουν σε ποια γραμμή να κινηθούν, βουλευτές που ζυγίζουν το κόστος της παραμονής ή της αποχώρησης και μια ηγεσία που καλείται να διαχειριστεί ένα κόμμα το οποίο πολιτικά φυλλορροεί.
Η σύγκρουση με τον Σωκράτη Φάμελλο είναι πλέον εμφανής. Η πλειοψηφία του ΣΥΡΙΖΑ έχει επιλέξει τη μη αντιπαραθετική στάση απέναντι στον Αλέξη Τσίπρα, θεωρώντας ότι η ανασύνθεση του προοδευτικού χώρου περνά αναγκαστικά μέσα από το νέο του εγχείρημα. Η μειοψηφία, όμως, φοβάται ότι αυτή η γραμμή οδηγεί σε πολιτική απορρόφηση και οργανωτική εξαφάνιση.
Κάπως έτσι, ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται μπροστά σε ένα παράδοξο: στηρίζει τον άνθρωπο που υπήρξε ο φυσικός του ηγέτης, αλλά ταυτόχρονα απειλείται να χάσει από αυτόν το πολιτικό του προσωπικό, τα εκλογικά του ερείσματα και τελικά τον λόγο ύπαρξής του.
Η Κοκκινιά, επομένως, δεν θα είναι απλώς ο επόμενος σταθμός του Αλέξη Τσίπρα. Θα είναι μια ακόμη δοκιμή ισχύος. Όσο περισσότερο κόσμο και στελέχη συγκεντρώνει η ΕΛΑΣ, τόσο περισσότερο θα πιέζεται ο ΣΥΡΙΖΑ να απαντήσει αν πορεύεται ως αυτόνομο κόμμα ή ως πολιτική γέφυρα προς το νέο σχήμα.
Στο παρασκήνιο, η συζήτηση για αποχωρήσεις, ανεξαρτητοποιήσεις και μετακινήσεις βουλευτών παραμένει ανοιχτή. Κανείς δεν θέλει να εμφανιστεί ως πρώτος που εγκαταλείπει το πλοίο, αλλά όλοι γνωρίζουν ότι το πλοίο αλλάζει πορεία και ίσως και σημαία.
Η εικόνα είναι πλέον καθαρή: ο ΣΥΡΙΖΑ δεν αντιμετωπίζει απλώς μια εσωκομματική διαφωνία. Αντιμετωπίζει υπαρξιακό ζήτημα. Η ΕΛΑΣ του Τσίπρα λειτουργεί ήδη ως μαγνήτης. Η Κουμουνδούρου προσπαθεί να κρατήσει τις ισορροπίες. Και τα στελέχη που διαφωνούν πιέζουν για ένα ξεκαθάρισμα πριν οι εξελίξεις γίνουν μη αναστρέψιμες.
Μετά το Θησείο και πριν από την Κοκκινιά, ο Αλέξης Τσίπρας φαίνεται να κερδίζει το πολιτικό timing. Το ερώτημα είναι αν ο ΣΥΡΙΖΑ θα προλάβει να διασώσει την αυτοτέλειά του ή αν θα καταγραφεί ως το κόμμα που, αφού γέννησε τον Τσίπρα, τελικά διαλύθηκε μέσα στην επιστροφή του.
