Η νέα αριθμητική της Βουλής μοιάζει περισσότερο με πολιτικό σεισμό παρά με απλή κοινοβουλευτική αναδιάταξη. Μετά τη διάλυση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της Νέας Αριστεράς, οι ανεξάρτητοι βουλευτές φτάνουν τους 39 και, με την αναμενόμενη ανάληψη της έδρας της Έφης Αχτσιόγλου από τον Γιάννη Δραγασάκη, αναμένεται να αγγίξουν τους 40. Πρόκειται για μια πρωτοφανή εικόνα στη μεταπολιτευτική Βουλή: μια ετερόκλητη δεξαμενή βουλευτών, χωρίς κοινό αρχηγό, χωρίς ενιαία πολιτική γραμμή και χωρίς θεσμική υπόσταση Κοινοβουλευτικής Ομάδας, εμφανίζεται αριθμητικά μεγαλύτερη από το ΠΑΣΟΚ, τον ΣΥΡΙΖΑ και όλα τα υπόλοιπα κόμματα πλην της Νέας Δημοκρατίας.
Η εικόνα είναι εντυπωσιακή αλλά χρειάζεται προσοχή στη διατύπωση. Οι ανεξάρτητοι δεν είναι «κόμμα» με την τυπική έννοια. Δεν έχουν πρόεδρο, δεν έχουν κοινοβουλευτική πειθαρχία, δεν έχουν κοινό πρόγραμμα και δεν απολαμβάνουν τα προνόμια μιας Κοινοβουλευτικής Ομάδας. Είναι, όμως, πλέον το μεγαλύτερο αριθμητικά μπλοκ μετά τη ΝΔ. Γι’ αυτό και περιγράφονται ως μια άτυπη δεύτερη κοινοβουλευτική δύναμη, όχι ως θεσμική αξιωματική αντιπολίτευση.
Το ΠΑΣΟΚ, με 32 βουλευτές, παραμένει κανονικά η αξιωματική αντιπολίτευση. Ωστόσο, η πολιτική εντύπωση που δημιουργείται είναι διαφορετική: στα έδρανα της Βουλής υπάρχει πια μια μεγάλη γκρίζα ζώνη ανεξάρτητων, η οποία αποτυπώνει την αποσύνθεση παλαιών κομματικών σχηματισμών και την αναζήτηση νέων πολιτικών στεγών.
Η ανθρωπογεωγραφία των ανεξάρτητων δείχνει και το μέγεθος της ρευστότητας. Η μεγαλύτερη δεξαμενή προέρχεται από τον χώρο του ΣΥΡΙΖΑ και της Νέας Αριστεράς. Στην ίδια ομάδα, όμως, συναντά κανείς πρώην βουλευτές των Σπαρτιατών, πρώην βουλευτές της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ, της Νίκης, της Πλεύσης Ελευθερίας και της Ελληνικής Λύσης. Το μόνο κόμμα που δεν έχει καταγράψει απώλειες είναι το ΚΚΕ.
Το ερώτημα αν οι ανεξάρτητοι είχαν υπάρξει ξανά δεύτερη δύναμη στη Βουλή οδηγεί σε αρνητική απάντηση, τουλάχιστον για τη μεταπολιτευτική περίοδο. Η προηγούμενη μεγάλη έξαρση ανεξαρτητοποιήσεων είχε καταγραφεί τον Δεκέμβριο του 2014, στην κορύφωση της μνημονιακής κρίσης και λίγο πριν από την αδυναμία εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας. Τότε οι ανεξάρτητοι είχαν φτάσει τους 24. Ήταν ήδη ένας πολύ υψηλός αριθμός για τα κοινοβουλευτικά δεδομένα. Το σημερινό μέγεθος, όμως, με 39 και πιθανώς 40 ανεξάρτητους, ξεπερνά κάθε προηγούμενο.
Η διάλυση της Νέας Αριστεράς στη Βουλή λειτούργησε ως καταλύτης. Οι αποχωρήσεις των Αλέξη Χαρίτση, Νάσου Ηλιόπουλου, Δημήτρη Τζανακόπουλου, Θεανώς Φωτίου, Μερόπης Τζούφη και Χουσεΐν Ζεϊμπέκ, σε συνδυασμό με την παραίτηση της Έφης Αχτσιόγλου, έριξαν την Κοινοβουλευτική Ομάδα κάτω από το αναγκαίο όριο. Οι τέσσερις που απομένουν, Πέτη Πέρκα, Ευκλείδης Τσακαλώτος, Σία Αναγνωστοπούλου και Θοδωρής Δρίτσας, δεν επαρκούν για τη διατήρηση Κοινοβουλευτικής Ομάδας.
Το βλέμμα, πλέον, στρέφεται στις επόμενες κινήσεις. Σύμφωνα με τις πληροφορίες που διακινούνται στο πολιτικό παρασκήνιο, μεγάλο μέρος των ανεξάρτητων που προέρχονται από τον ΣΥΡΙΖΑ και τη Νέα Αριστερά βλέπει προς τη νέα πολιτική πρωτοβουλία του Αλέξη Τσίπρα, την ΕΛ.Α.Σ. Σε αυτή την κατηγορία φέρονται να κινούνται αρκετά πρόσωπα από τον χώρο της πρώην κυβερνητικής Αριστεράς, αν και δεν θεωρούνται όλες οι περιπτώσεις ίδιες ούτε όλες οι μετακινήσεις δεδομένες.
Στην ίδια εικόνα εντάσσονται και οι πληροφορίες για την Έλενα Καραγεωργοπούλου, η οποία έχει δηλώσει ότι θα στηρίξει κόμμα Τσίπρα. Αντίθετα, η Ραλλία Χρηστίδου και η Γιώτα Πούλου έχουν ήδη κινηθεί προς τους Δημοκράτες του Στέφανου Κασσελάκη, ενώ προς τα εκεί φέρεται πιθανό να επιστρέψει και η Θεοδώρα Τζάκρη, μετά το μπλόκο που συνάντησε στο ΠΑΣΟΚ. Ο Μιχάλης Χουρδάκης έχει επίσης ενταχθεί στο κόμμα Κασσελάκη.
Ο Παύλος Πολάκης, σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες, επιδιώκει την επιστροφή του στον ΣΥΡΙΖΑ. Πρόκειται για μια κίνηση με ιδιαίτερο συμβολισμό, καθώς ο πρώην αναπληρωτής υπουργός Υγείας παραμένει πρόσωπο με ισχυρό αποτύπωμα στο κομματικό ακροατήριο, αλλά και με βαρύ φορτίο εσωκομματικών συγκρούσεων.
Στη Νέα Αριστερά, οι Πέτη Πέρκα, Θοδωρής Δρίτσας και Ευκλείδης Τσακαλώτος φέρονται να παραμένουν στον χώρο και, υπό την καθοδήγηση του Γαβριήλ Σακελλαρίδη, να αναζητούν φόρμουλα εκλογικής συνεργασίας με το ΜέΡΑ25 του Γιάνη Βαρουφάκη. Ωστόσο, μια τέτοια συμφωνία δεν θεωρείται απλή, ιδίως λόγω των γνωστών πολιτικών αποστάσεων ανάμεσα στον Γιάνη Βαρουφάκη και τον Ευκλείδη Τσακαλώτο.
Στη δεξιά πλευρά του χάρτη, οι πρώην Σπαρτιάτες βουλευτές αποτελούν ξεχωριστή κατηγορία. Οι Αθανάσιος Χαλκιάς και Γιάννης Κόντης εμφανίζονται το τελευταίο διάστημα κοντά στην Κοινοβουλευτική Ομάδα της Ελληνικής Λύσης, χωρίς όμως να θεωρείται δεδομένη η μεταγραφή τους. Ο Χάρης Κατσιβαρδάς, από την άλλη, ευθυγραμμίζεται συχνά με τη γραμμή της ΝΔ στις κοινοβουλευτικές διαδικασίες, αλλά ούτε εκεί υπάρχει επιβεβαιωμένη μεταπήδηση.
Ιδιαίτερη περίπτωση είναι ο Αντώνης Σαμαράς. Ο πρώην πρωθυπουργός, μετά τη διαγραφή του από τη ΝΔ, φημολογείται ότι σταθμίζει το ενδεχόμενο δημιουργίας δικού του πολιτικού φορέα. Πρόκειται για σενάριο με βαρύ πολιτικό φορτίο, καθώς μια τέτοια κίνηση θα επηρέαζε όχι μόνο τη δεξιά πολυκατοικία, αλλά και την εκλογική στρατηγική της Νέας Δημοκρατίας.
Στο ΠΑΣΟΚ, οι απώλειες των Παναγιώτη Παρασκευαΐδη και Μπουρχάν Μπαράν καταγράφουν επίσης τη φθορά της κομματικής συνοχής. Για τον Μπουρχάν Μπαράν, μετά την αθωωτική δικαστική εξέλιξη, υπάρχουν εκτιμήσεις ότι θα μπορούσε να ανοίξει δρόμος επιστροφής στο ΠΑΣΟΚ, χωρίς όμως να έχει υπάρξει τελική πολιτική απόφαση.
Η μεγάλη εικόνα είναι σαφής: η Βουλή του 2026 δεν θυμίζει πια τη Βουλή που προέκυψε από τις εκλογές του 2023. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει υποστεί αλλεπάλληλες διασπάσεις, η Νέα Αριστερά έχασε την Κοινοβουλευτική της Ομάδα, το ΠΑΣΟΚ παρακολουθεί τους συσχετισμούς να αλλάζουν, η δεξιά πτέρυγα έχει δικές της φυγόκεντρες τάσεις και η εμφάνιση νέων πολιτικών σχημάτων επιταχύνει τις μετακινήσεις.
Το πιο παράδοξο είναι ότι η μεγαλύτερη πολιτική ομάδα μετά τη ΝΔ δεν είναι στην πραγματικότητα ομάδα. Είναι ένα άθροισμα διαφορετικών διαδρομών, προσωπικών στρατηγικών, πολιτικών ρήξεων και εκλογικών υπολογισμών. Ακριβώς γι’ αυτό, όμως, οι 39 ή 40 ανεξάρτητοι γίνονται το πιο χαρακτηριστικό σύμπτωμα της νέας πολιτικής εποχής: μιας Βουλής πιο ρευστής, πιο απρόβλεπτης και πολύ λιγότερο κομματικά συμπαγούς από ό,τι γνωρίζαμε μέχρι σήμερα.
