Εδώ και σχεδόν τρεις δεκαετίες, οι ιστορίες για τα μυστηριώδη «παιδιά με τα μαύρα μάτια» εξακολουθούν να προκαλούν φόβο και αίσθηση μυστηρίου. Πρόκειται για έναν από τους πιο γνωστούς σύγχρονους παραφυσικούς αστικούς μύθους, ο οποίος περιγράφει παιδιά με κατάμαυρα μάτια που εμφανίζονται ξαφνικά έξω από σπίτια ή αυτοκίνητα, ζητώντας βοήθεια ή άδεια να εισέλθουν.
Παρότι δεν υπάρχει καμία επιβεβαιωμένη απόδειξη για την ύπαρξή τους, εκατοντάδες παρόμοιες μαρτυρίες έχουν καταγραφεί από τότε που το φαινόμενο έγινε γνωστό στα μέσα της δεκαετίας του 1990.
Η προέλευση του θρύλου εντοπίζεται στο 1996, όταν ο δημοσιογράφος από το Τέξας, Μπράιαν Μπέθελ, ισχυρίστηκε ότι είχε μια ανατριχιαστική συνάντηση με δύο παιδιά με εντελώς μαύρα μάτια έξω από ένα εμπορικό κέντρο στην πόλη Άμπιλιν. Η εμπειρία, όπως έχει περιγράψει ο ίδιος, τον άφησε τρομοκρατημένο.
Από εκείνη τη στιγμή και μετά, δεκάδες και αργότερα εκατοντάδες παρόμοιες αφηγήσεις άρχισαν να εμφανίζονται στο διαδίκτυο. Μάρτυρες από διάφορες χώρες περιέγραφαν χλωμά παιδιά με μαύρα μάτια, τα οποία ζητούσαν να μπουν σε σπίτια ή οχήματα και στη συνέχεια εξαφανίζονταν χωρίς κανένα ίχνος.
Παρά την εξάπλωση του μύθου, δεν έχει παρουσιαστεί ποτέ επαληθευμένη φωτογραφία, βίντεο ή άλλο φυσικό στοιχείο που να επιβεβαιώνει την ύπαρξη των αποκαλούμενων «παιδιών με μαύρα μάτια».
Ο ίδιος ο Μπράιαν Μπέθελ, ο οποίος σήμερα εργάζεται στον τομέα της επικοινωνίας για τον Δήμο του Άμπιλιν, μίλησε ξανά για το περιστατικό σε συνέντευξή του στο επίσημο κανάλι της πόλης στο YouTube.
Όπως ανέφερε, βρισκόταν στο αυτοκίνητό του έξω από το πρώην θέατρο Γουέστγουντ κατά το σούρουπο και χρησιμοποιούσε το φως της φωτεινής επιγραφής του κινηματογράφου για να γράψει μια επιταγή. Τότε δύο αγόρια πλησίασαν το όχημά του.
Τα παιδιά φαίνονταν ηλικίας περίπου εννέα έως δώδεκα ετών και φορούσαν φούτερ με κουκούλα. Ο ίδιος υποστηρίζει πως αυτό που τον τρόμαξε αρχικά δεν ήταν η εμφάνισή τους, αλλά ένα έντονο και ανεξήγητο συναίσθημα φόβου.
«Αμέσως φοβάμαι. Δεν υπάρχει λόγος να φοβάμαι. Δεν συμβαίνει τίποτα εξωτερικά που θα έπρεπε να με κάνει να αισθάνομαι έτσι, αλλά αμέσως φοβάμαι», δήλωσε.
Ένα από τα αγόρια του ζήτησε να τα μεταφέρει κάπου, λέγοντας ότι έπρεπε να πάρουν χρήματα από τη μητέρα τους για να παρακολουθήσουν μια ταινία. Ο Μπέθελ περιέγραψε το παιδί ως «υπερβολικά άνετο για την ηλικία του» και σημείωσε πως όσο περισσότερο μιλούσε, τόσο περισσότερο μεγάλωνε ο φόβος του.
«Όσο περισσότερο μιλά αυτό το παιδί, τόσο πιο φοβισμένος γίνομαι. Δεν βγάζει κανένα νόημα», ανέφερε.
Σύμφωνα με τον ίδιο, το αγόρι προσπάθησε να τον καθησυχάσει λέγοντας: «Δεν έχουμε όπλο ή κάτι τέτοιο». Η φράση όμως είχε το αντίθετο αποτέλεσμα.
«Εκείνη ακριβώς τη στιγμή μπαίνω σε κατάσταση απόλυτου πανικού. Κάτι μέσα μου λέει ότι αυτά τα παιδιά δεν χρειάζονται όπλο», είπε χαρακτηριστικά.
Τα παιδιά ισχυρίστηκαν ότι ήθελαν να δουν την ταινία «Mortal Kombat», όμως ο Μπέθελ συνειδητοποίησε πως η προβολή είχε ήδη ξεκινήσει. Όταν τα κοίταξε ξανά, υποστηρίζει ότι είδε πως τα μάτια τους ήταν εντελώς μαύρα.
«Αυτά τα παιδιά έχουν ολόμαυρα μάτια. Και δεν μιλάω για διεσταλμένες κόρες ή κάτι τέτοιο. Εντελώς μαύρα. Μαύρα, κενά, χωρίς ψυχή που αντανακλούσαν το φως της επιγραφής του κινηματογράφου», περιέγραψε.
Καθώς προσπαθούσε να ανεβάσει το παράθυρο και να απομακρυνθεί, ο Μπέθελ ισχυρίστηκε πως το αγόρι άρχισε να χτυπά το τζάμι ζητώντας να τους αφήσει να μπουν.
«Κύριε, δεν μπορούμε να μπούμε στο αυτοκίνητό σας αν δεν μας πείτε ότι είναι εντάξει. Αφήστε μας να μπούμε», φέρεται να είπε.
Ο δημοσιογράφος έβαλε αμέσως όπισθεν και απομακρύνθηκε. Λίγα λεπτά αργότερα, όταν κοίταξε στον καθρέφτη, τα παιδιά είχαν εξαφανιστεί.
Όπως περιέγραψε, όταν έφτασε στο σπίτι του έτρεξε από το αυτοκίνητο μέχρι την πόρτα του διαμερίσματός του, προσπαθώντας να επεξεργαστεί όσα είχαν συμβεί. Λίγες εβδομάδες αργότερα έγραψε για την εμπειρία του κατά τη διάρκεια συνεδρίου δημοσιογραφίας στο Όστιν και δημοσίευσε την ιστορία στο διαδίκτυο. Η αφήγηση εξαπλώθηκε γρήγορα και σύντομα εμφανίστηκαν νέες παρόμοιες αναφορές.
Σχεδόν 30 χρόνια μετά την πρώτη μαρτυρία, ερευνητές της λαογραφίας και του παραφυσικού εξακολουθούν να διαφωνούν για το αν τα «παιδιά με μαύρα μάτια» αποτελούν απλώς έναν διαδικτυακό θρύλο ή κάτι πιο ανεξήγητο.
Ο Τζέισον Όφατ, καθηγητής δημοσιογραφίας στο Πανεπιστήμιο Northwest Missouri State, ο οποίος μελετά το φαινόμενο για περισσότερο από μία δεκαετία, έχει επισημάνει ότι ένα από τα πιο εντυπωσιακά στοιχεία των αναφορών είναι η ομοιότητά τους.
Έχει μιλήσει με ανθρώπους από τη Βόρεια Αμερική, αλλά και από την Πορτογαλία, την Αγγλία, τη Σαουδική Αραβία και την Αυστραλία, οι οποίοι περιέγραψαν σχεδόν την ίδια εμπειρία.
Σύμφωνα με τον ίδιο, πολλές αναφορές μιλούν για δύο παιδιά, με το ένα να φαίνεται μεγαλύτερο και πιο σίγουρο. Οι περιγραφές συχνά περιλαμβάνουν χλωμό δέρμα, μαύρα μάτια, παλιομοδίτικα ρούχα, λιπαρά μαλλιά και έναν ασυνήθιστα ώριμο τρόπο ομιλίας.
«Μιλούν με αυτοπεποίθηση. Μιλούν σαν να είναι πολύ μεγαλύτερα από όσο φαίνονται», ανέφερε.
Ένα ακόμη επαναλαμβανόμενο στοιχείο είναι ότι τα θύματα νιώθουν αρχικά την ανάγκη να βοηθήσουν τα παιδιά, πριν κυριαρχήσει ο φόβος. Τα παιδιά, σύμφωνα με τις αφηγήσεις, συχνά ζητούν μεταφορά, είσοδο σε σπίτι ή συνοδεία σε κάποιο απομονωμένο σημείο.
Ο Όφατ έχει σημειώσει ότι η λεπτομέρεια της «πρόσκλησης» θυμίζει παλαιότερους θρύλους, ιδιαίτερα εκείνους που σχετίζονται με βρικόλακες, όπου μια υπερφυσική οντότητα πρέπει να λάβει άδεια για να εισέλθει σε έναν χώρο.
Μία από τις πιο γνωστές αναφορές αφορά τη Μπεθ Στρίνγκφιλντ από το Μιζούρι. Σύμφωνα με την αφήγησή της, βρισκόταν μόνη στο σπίτι με τα παιδιά της όταν άκουσε χτύπο στην πόρτα.
Έξω στεκόταν ένα κορίτσι περίπου επτά ετών, ντυμένο με ένα κίτρινο φόρεμα με λουλούδια που έμοιαζε να προέρχεται από άλλη εποχή. Το παιδί ισχυρίστηκε ότι ένας άνδρας το καταδίωκε και ζήτησε να μπει μέσα.
Η γυναίκα ένιωσε αρχικά συμπόνια, μέχρι που παρατήρησε τα μάτια του. Όπως είπε αργότερα, έμοιαζαν «σαν κάποιος να είχε ρίξει μελάνι μέσα τους και ήταν κατάμαυρα από άκρη σε άκρη».
Έκλεισε την πόρτα και έτρεξε στο εσωτερικό του σπιτιού. Λίγο αργότερα άκουσε χτυπήματα σε κοντινό παράθυρο και φοβήθηκε ότι το παιδί είχε κινηθεί γύρω από το σπίτι.
Μια ακόμη αναφορά προέρχεται από τον Κρεγκ Μπέσαντ, φοιτητή από το Μιζούρι, ο οποίος ισχυρίστηκε ότι συνάντησε δύο παιδιά με μαύρα μάτια στο Νόριτς της Αγγλίας.
Όπως περιέγραψε, περπατούσε προς το σπίτι του λίγο μετά τη μία τα ξημερώματα όταν δύο αγόρια τον πλησίασαν κοντά σε ένα νεκροταφείο ζητώντας οδηγίες. Αρχικά προσπάθησε να τα βοηθήσει, όμως σύντομα παρατήρησε τα μάτια τους.
«Ήταν σαν να μην είχαν ψυχή ή τίποτα μέσα τους», θυμήθηκε.
Όταν τα παιδιά τον πίεσαν να μπει μαζί τους στο νεκροταφείο και εκείνος αρνήθηκε, η συμπεριφορά τους άλλαξε. Σύμφωνα με τον ίδιο, ένιωσε πως το μικρότερο παιδί προσπάθησε να τον προειδοποιήσει λέγοντας: «Δεν θα έπρεπε να το κάνουμε αυτό».
Τότε, όπως υποστήριξε, το ένστικτο επιβίωσης τον έκανε να τρέξει μακριά. Όταν κοίταξε πίσω, τα παιδιά είχαν εξαφανιστεί.
Παρά τις πολλές ιστορίες, οι ισχυρισμοί ότι οι συναντήσεις με τα «παιδιά με μαύρα μάτια» προκαλούν ασθένειες, ατυχήματα ή άλλες συμφορές δεν έχουν αποδειχθεί. Οι ειδικοί επισημαίνουν ότι η ανθρώπινη μνήμη μπορεί να επηρεαστεί από φόβο, υποβολή και λανθασμένες ερμηνείες.
Ο Όφατ έχει τονίσει ότι η μαρτυρία αυτοπτών μαρτύρων είναι συχνά αναξιόπιστη, καθώς ο εγκέφαλος συμπληρώνει κενά στις αναμνήσεις μας.
Άλλοι θεωρούν ότι ορισμένες αναφορές μπορεί να εξηγούνται από φάρσες με μαύρους φακούς επαφής, αν και ο ίδιος σημειώνει ότι αυτό δεν εξηγεί όλες τις ιστορίες.
Οι σκεπτικιστές βλέπουν το φαινόμενο ως έναν σύγχρονο αστικό μύθο που ενισχύθηκε από το διαδίκτυο και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Ωστόσο, η συνέπεια των περιγραφών εξακολουθεί να προκαλεί ενδιαφέρον.
Ο Όφατ σημειώνει πως δεν έχει βρει κάποιο κοινό χαρακτηριστικό στους ανθρώπους που ισχυρίζονται ότι είχαν τέτοια εμπειρία. Ανάμεσά τους υπάρχουν άνθρωποι διαφορετικών ηλικιών, πεποιθήσεων και χωρών.
Το φαινόμενο, όπως λέει, μοιάζει με τον Σλέντερ Μαν, τον φανταστικό χαρακτήρα του διαδικτύου που δημιούργησε χιλιάδες αναφορές θεάσεων. Όταν κάτι εισέρχεται στο συλλογικό φαντασιακό, οι άνθρωποι συχνά ερμηνεύουν ασυνήθιστες εμπειρίες μέσα από το ίδιο πλαίσιο.
Έτσι, τα «παιδιά με μαύρα μάτια» παραμένουν ένα από τα πιο επίμονα σύγχρονα μυστήρια, κάπου ανάμεσα στον φόβο, τη λαογραφία και την ανθρώπινη ανάγκη να εξηγήσει το ανεξήγητο.
Πηγή: Dailymail
