Η νέα κινηματογραφική μεταφορά του βιβλίου «Ανεμοδαρμένα Ύψη» (Wuthering Heights) από την Έμεραλντ Φένελ (σκηνοθέτησε πέρσι το Saltburn), με πρωταγωνιστές τη Μάργκο Ρόμπι και τον Τζέικομπ Ελόρντι έχει προκαλέσει μια πραγματική κριτική «θύελλα» από την ημέρα της πρεμιέρας της.
Ενώ ορισμένα έντυπα εκθειάζουν την αισθητική της, οι πιο αυστηρές κριτικές από τα πιο μεγάλα Μέσα της Αμερικής και της Βρετανίας είναι ισοπεδωτικές, εστιάζοντας κυρίως στην «ιεροσυλία» απέναντι στο κλασικό έργο της Έμιλι Μπροντέ και στην αμφιλεγόμενη επιλογή του καστ.
«Η Έμιλι Μπροντέ στριφογυρίζει στον τάφο της»
Στη Βρετανία, όπου το βιβλίο «Ανεμοδαρμένα Ύψη» θεωρείται εθνικός θησαυρός, οι κριτικές ήταν ιδιαίτερα σκληρές:
H Guardian χαρακτήρισε την ταινία ένα «συναισθηματικά κενό ναυάγιο». Ανέφερε ότι μοιάζει περισσότερο με «φωτογράφιση μόδας 20 σελίδων» παρά με δράμα, ενώ κατηγόρησε τη σκηνοθέτη ότι μετέτρεψε την τοξική αγάπη των ηρώων σε μια «ρηχή, camp παρωδία» με αισθητική νυχτερινού κλαμπ.
Ίσως η πιο σκληρή κριτική δημοσιεύτηκε στην Indepedent, που περιέγραψε το φιλμ ως μια «αναιμική μεταφορά ». Η εφημερίδα έγραψε χαρακτηριστικά ότι η ταινία προορίζεται για «TikTok edits και moodboards στο Pinterest» και στερείται οποιασδήποτε ψυχικής ανάτασης.
Οι Times εστίασαν στην έλλειψη χημείας, γράφοντας ότι η σχέση Ρόμπι- Ελόρντι είναι «παραδόξως αδιάφορη» και ότι η ταινία «ξεφουσκώνει» μόνη της λόγω της εμμονής της με το στυλ έναντι της ουσίας.
Το κάστινγκ στο Μικροσκόπιο: «Πολύ όμορφοι, πολύ μοντέρνοι»
Το μεγαλύτερο σημείο τριβής στις ΗΠΑ -αλλά και τη Βρετανία- ήταν η επιλογή των πρωταγωνιστών που δεν έχουν σχέση με τους ήρωες του βιβλίου «Ανεμοδαρμένα Ύψη»:
Στο Collider η κριτική ήταν καταπέλτης για τη Μάργκο Ρόμπι: «Μια γυναίκα στα 35 της δεν μπορεί να πείσει ως η 17χρονη, επαναστάτρια Κάθριν». Παράλληλα, κατηγόρησε την παραγωγή για «whitewashing», καθώς ο Χίθκλιφ στο βιβλίο περιγράφεται ως σκουρόχρωμος, ενώ ο Ελόρντι είναι ένας «καθαρόαιμος λευκός καρδιοκατακτητής».
Το Variety, αν και πιο μετριοπαθές σημείωσε ότι ο Τζέικομπ Ελόρντι μοιάζει περισσότερο με «λυπημένο κουτάβι με κακή προφορά από το Γιορκσάιρ» παρά με τον άγριο, δαιμονικό Χίθκλιφ που περιέγραψε η Μπροντέ.
Το «αταίριαστο» soundtrack
Πολλές κριτικές στάθηκαν στην «αναχρονιστική» προσέγγιση της Φένελ:
Το The New Yorker χαρακτήρισε τους διαλόγους «ενοχλητικά αταίριαστους» με την εποχή, κάνοντάς τους να μοιάζουν με «έκθεση γυμνασίου».
Άλλοι σχολιάσαν ότι η χρήση της μουσικής από την Charli XCX και το «ψυχεδελικό» στυλ κάνουν την ταινία να μοιάζει με τεχνητό music video παρά με έναν κόσμο που μπορείς να πιστέψεις.
Τα Ανεμοδαρμένα Ύψη που… γκρεμοτσακίστηκαν
The Independent:«Μια εκπληκτικά κακή διασκευή».
The Guardian: «Αστοχία που σκίζει κορσέδες».
The Times: «Χωρίς ίχνος χημείας μεταξύ των πρωταγωνιστών».
The New Yorker: «Υποτονικό σεξ, μισοψημένοι χαρακτήρες».
Collider: «Μια προδοσία της ψυχής του βιβλίου».
