Υπάρχει μια ελληνική «παράδοση» που δυστυχώς δεν αλλάζει ποτέ. Όταν το πετρέλαιο ανεβαίνει στις διεθνείς αγορές, οι αυξήσεις φτάνουν στις αντλίες με την ταχύτητα του φωτός. Μέσα σε λίγες ώρες οι τιμές αλλάζουν, οι πινακίδες ανεβαίνουν και ο οδηγός πληρώνει τον λογαριασμό.
Όταν όμως το Brent υποχωρεί συνεχώς ανά βαρέλι και οι διεθνείς αγορές ανακουφίζονται, στην Ελλάδα συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο. Οι τιμές λες και έχουν… κολλήσει. Η αμόλυβδη εξακολουθεί να φλερτάρει ακόμη και με τα 2,05 ευρώ το λίτρο, ενώ σε αρκετά νησιά η κατάσταση παραμένει εξοργιστική.
Δεν γίνεται κάθε φορά η αγορά να επικαλείται όλους τους λόγους του κόσμου όταν αυξάνει τις τιμές και να μην βρίσκει ούτε έναν για να τις μειώσει. Δεν γίνεται ο καταναλωτής να πληρώνει μόνο τις διεθνείς αυξήσεις, αλλά να μη βλέπει ποτέ τις διεθνείς μειώσεις.
Η κυβέρνηση επίσης δεν μπορεί να αρκείται σε ανακοινώσεις και καλές προθέσεις. Αν έχουν δοθεί εκπτώσεις από τα διυλιστήρια ή έχουν εξαγγελθεί μέτρα ελάφρυνσης, τότε πρέπει να φτάνουν μέχρι την αντλία. Διαφορετικά, μένουν απλώς τίτλοι σε δελτία Τύπου και δηλώσεις μπροστά στις κάμερες.
Και οι ελεγκτικοί μηχανισμοί; Οφείλουν να αποδείξουν ότι υπάρχουν. Όχι με ανακοινώσεις, αλλά με ουσιαστικούς ελέγχους, διαφάνεια και κυρώσεις όπου χρειάζονται. Γιατί η αγορά δεν μπορεί να λειτουργεί με δύο μέτρα και δύο σταθμά: αστραπιαίες αυξήσεις και… ατελείωτη αναμονή στις μειώσεις.
Ο Έλληνας οδηγός δεν ζητά θαύματα. Ζητά δικαιοσύνη. Ζητά να ισχύουν οι ίδιοι κανόνες όταν οι τιμές ανεβαίνουν και όταν πέφτουν. Και μέχρι να συμβεί αυτό, θα παραμένει η εύλογη απορία: μήπως τελικά το ακριβότερο καύσιμο στην Ελλάδα δεν είναι η βενζίνη, αλλά η ανοχή των πολιτών απέναντι σε μια στρεβλή αγορά που επαναλαμβάνει το ίδιο έργο εδώ και χρόνια;
