Ήταν 14 Οκτωβρίου 1984. Ο Γιάννης Γκιωνάκης, ένας από τους πιο αγαπημένους κωμικούς ηθοποιούς του ελληνικού κινηματογράφου και του θεάτρου, βρέθηκε στο επίκεντρο μιας υπόθεσης ένοπλης βίας που συγκλόνισε την κοινή γνώμη. Εκείνο το βράδυ επισκέφθηκε στο σπίτι της την Αφροδίτη Κοζανιτά, με την οποία διατηρούσε ερωτικό δεσμό, παρότι ο ίδιος ήταν παντρεμένος. Η γυναίκα ήταν η μητέρα του Φοίβου, του μετέπειτα γνωστού μουσικοσυνθέτη.
Οι πυροβολισμοί
Σύμφωνα με δημοσιογραφικές αναδρομές, η σχέση είχε περάσει κρίση. Η συζήτηση εξελίχθηκε σε έντονο καβγά και ο ηθοποιός πυροβόλησε προς το μέρος της. Η Κοζανιτά τραυματίστηκε, μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο ΚΑΤ και επέζησε. Η σύλληψη του Γκιωνάκη και η υπόθεση απασχόλησαν εκτενώς τον Τύπο.
Η δίκη και τα 1,5 εκατομμύρια δραχμές
Η δικαστική περιπέτεια κράτησε περίπου δυόμισι χρόνια. Ο Γκιωνάκης υποστήριξε ότι δεν είχε πρόθεση να σκοτώσει τη σύντροφό του. Η αρχική κατηγορία της απόπειρας ανθρωποκτονίας μετατράπηκε τελικά σε επικίνδυνη σωματική βλάβη. Συνήγορός του ήταν ο Αλέξανδρος Λυκουρέζος. Του επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης 15 μηνών, εξαγοράσιμη. Σύμφωνα με τις αναφορές για την υπόθεση, κατέβαλε περίπου 1,5 εκατομμύριο δραχμές και δεν εξέτισε ποινή φυλάκισης.
Ο 13χρονος Φοίβος
Η Αφροδίτη Κοζανιτά ήταν μητέρα του Φοίβου, που τότε ήταν 13 ετών. Αργότερα ο συνθέτης θα συνδέσει το όνομά του με μεγάλες εμπορικές επιτυχίες της ελληνικής δισκογραφίας.
Η θέση της Πωλίνας Γκιωνάκη
Χρόνια αργότερα, η κόρη του ηθοποιού, Πωλίνα Γκιωνάκη, μίλησε για τη δύσκολη αυτή ιστορία, τονίζοντας ότι τα παιδιά δεν ευθύνονται για τις πράξεις των γονιών τους. Υπενθύμισε ότι είχε γίνει δίκη και είχε εκδοθεί απόφαση, ενώ περιέγραψε την υπόθεση ως πληγή για την οικογένεια.
Η ζωή του Γκιωνάκη
Ο Γκιωνάκης από μικρός ήθελε να γίνει γιατρός – ήταν και ο πατέρας του -, αλλά το 1943 άλλαξε την απόφασή του όταν παρακολουθεί εντελώς τυχαία την παράσταση «Αγριόπαπια» του Ερρίκου Ίψεν και τον μαγεύει το επάγγελμα του ηθοποιού.
Την θεατρική του καριέρα την ξεκινά το 1944 στον «Τελευταίο Ασπροκόρακα» και ακολουθούν τα κλασικά «Ο Βυθός» του Γκόρκι και «Ο Βυσσινόκηπος» του Τσέχοφ, πάντα στο θέατρο του Καρόλου Κουν. Ωστόσο η καριέρα του απογειώνεται όταν αποφασίζει να στραφεί στην επιθεώρηση, επηρεασμένος από τα έργα του Δημήτρη Ψαθά, του Αλέκου Σακελλάριου και του Χρήστου Γιαννακόπουλου.
Στον κινηματογράφο έκανε το ντεμπούτο του το 1946, στην ταινία του Σακελλάριου «Παπούτσι από τον τόπο σου». Αλησμόνητη και μοναδική έμεινε η ερμηνεία του στην ταινία «Τα κίτρινα γάντια», ως τρελο-Μπρίλης.
Η σκηνή με τον Νίκο Σταυρίδη όταν ο τελευταίος του ζητά πορτοκαλάδα και ο Γκιωνάκης του απαντά με έναν μοναδικό χιουμοριστικό τρόπο που προκαλεί δάκρυα γέλιων, έμεινε στην ιστορία του ελληνικού σινεμά.
Η σκοτεινή πλευρά πίσω από τη δημόσια εικόνα
Ο Γιάννης Γκιωνάκης παραμένει μία από τις αγαπημένες μορφές του ελληνικού κινηματογράφου. Όμως η καλλιτεχνική αναγνώριση δεν μπορεί να λειτουργεί ως άλλοθι για την ένοπλη βία. Η υπόθεση του 1984 υπενθυμίζει ότι πίσω από τα πρωτοσέλιδα υπήρχε μια γυναίκα που κινδύνευσε να χάσει τη ζωή της και ένα παιδί του οποίου η οικογενειακή ιστορία έγινε δημόσια υπόθεση.
Πηγή ιστορικής αφορμής: Το κείμενο βασίζεται σε δημοσιογραφικές αναδρομές για την υπόθεση.
