Μια εργαζόμενη γύρω στα 20 κατάλαβε ότι θα αργούσε στη δουλειά της και έστειλε μήνυμα στον προϊστάμενό της. Εκείνος ενοχλήθηκε: θεωρούσε την καθυστέρηση αρκετά σοβαρή ώστε να απαιτεί ένα τηλεφώνημα. Για την ίδια όμως, το μήνυμα ήταν ένδειξη ευγένειας. Γνώριζε ότι ο προϊστάμενός της ήταν απασχολημένος και δεν ήθελε να του αποσπάσει χρόνο με μια κλήση.
Το περιστατικό περιγράφει ο Jeff LeBlanc, ο οποίος μελετά την κουλτούρα και την επικοινωνία στον χώρο εργασίας, σε πρόσφατη ανάλυσή του. Και αποτυπώνει μια σύγκρουση που συχνά παρερμηνεύεται: και οι δύο πλευρές πίστευαν ότι συμπεριφέρονταν με σεβασμό. Απλώς εννοούσαν κάτι διαφορετικό όταν μιλούσαν για σεβασμό.
Το email που μοιάζει αγενές χωρίς να είναι
Οι διαφορές εμφανίζονται ακόμη και στον τρόπο που γράφεται ένα email. Οι μεγαλύτεροι σε ηλικία εργαζόμενοι είναι συχνότερα εξοικειωμένοι με ένα πιο τυπικό ύφος, ενώ οι νεότεροι έχουν μεγαλώσει με τα σύντομα μηνύματα και την άμεση ψηφιακή επικοινωνία.
‘Ενα email χωρίς προσφώνηση ή με ελάχιστη στίξη μπορεί για τον αποστολέα να είναι απλώς σύντομο και αποτελεσματικό, ενώ για τον παραλήπτη να ακούγεται απότομο ή υπερβολικά οικείο. Η Η γλωσσολόγος Betsy Sneller, η οποία ειδικεύεται στην κοινωνιογλωσσολογία, έχει επισημάνει ότι οι νεότεροι εργαζόμενοι δεν αντιμετωπίζουν πάντοτε το email ως το ιδιαίτερο, σχετικά επίσημο είδος επικοινωνίας που έμαθαν οι προηγούμενες γενιές.
Το πόσο ασαφείς είναι αυτοί οι κανόνες για τους νεότερους εργαζομένους φαίνεται και σε έρευνα του 2026 για την επαγγελματική επικοινωνία της Gen Z. Το 57% των συμμετεχόντων ανέφερε ότι μία από τις μεγαλύτερες δυσκολίες όταν γράφει ένα επαγγελματικό email είναι να αποφασίσει πόσο τυπικό πρέπει να είναι, ενώ το 51% δυσκολεύεται να κρίνει πότε είναι σωστό να επανέλθει, εάν δεν έχει λάβει απάντηση. Τα ευρήματα δεν προέρχονται από ακαδημαϊκή μελέτη αλλά από έρευνα της εταιρείας ZeroBounce· αποτυπώνουν, ωστόσο, εύστοχα μια καθημερινή αβεβαιότητα: κανόνες που για έναν έμπειρο εργαζόμενο μοιάζουν αυτονόητοι μπορεί να μην έχουν ποτέ εξηγηθεί σε κάποιον που κάνει τα πρώτα του επαγγελματικά βήματα.
Τι σημαίνει «μέχρι την Παρασκευή»;
Ακόμη και μια προθεσμία που φαίνεται απολύτως σαφής μπορεί να κρύβει διαφορετικές προσδοκίες. Ένας προϊστάμενος λέει «το χρειάζομαι μέχρι την Παρασκευή» και περιμένει να το παραλάβει το πρωί, ώστε να προλάβει να το ελέγξει. Ο εργαζόμενος το στέλνει στις 4:30 το απόγευμα και απορεί με την ενόχλησή του. Παρασκευή του είπαν, Παρασκευή το παρέδωσε.
Για τον LeBlanc, το παράδειγμα δείχνει γιατί η σαφήνεια δεν πρέπει να συγχέεται με την ανάγκη συνεχούς καθοδήγησης. «Παρασκευή» και «Παρασκευή στις 10 το πρωί, επειδή χρειάζομαι τρεις ώρες για να το ελέγξω» δεν είναι η ίδια οδηγία.
Οι κανόνες που κανείς δεν μας είπε
Υπάρχει και ένας άλλος λόγος για αυτή τη δυσκολία. Πολλοί από τους σημερινούς νέους εργαζομένους έκαναν τα πρώτα τους επαγγελματικά βήματα κατά τη διάρκεια της πανδημίας, όταν η εργασία και η εκπαίδευση μεταφέρθηκαν στις οθόνες. Έχασαν έτσι μέρος της καθημερινής επαφής με τους συναδέλφους, μέσα από την οποία οι νεότεροι εργαζόμενοι εξοικειώνονταν σταδιακά με τους άγραφους κανόνες του γραφείου: πώς αλλάζει ο τόνος ενός προϊσταμένου, πότε μια συζήτηση γίνεται πιο επίσημη, πότε ένα σύντομο μήνυμα αρκεί και πότε χρειάζεται προσωπική συζήτηση.
Πρόσφατη μελέτη για την επικοινωνία της Gen Z στον χώρο εργασίας καταλήγει σε μια παρόμοια διαπίστωση: αρκετές δυσκολίες που οι προϊστάμενοι αντιλαμβάνονται ως ελλείψεις στις επικοινωνιακές δεξιότητες μπορεί στην πραγματικότητα να προκύπτουν από διαφορετικές ερμηνείες και από την αδυναμία των δύο πλευρών να προσαρμοστούν η μία στον τρόπο επικοινωνίας της άλλης.
Με πληροφορίες από Fortune, Business and Professional Communication Quarterly, ZeroBounce
