loyokrisia

Το 2015 μοιάζει πολύ μακριά από αυτά. Είναι όμως; Ο πάλαι ποτέ κραταιός χώρος του ευρωπαϊκού μεταρρυθμισμού είναι σήμερα κατακερματισμένος - μπορεί ωστόσο να επιχαίρει ότι συνέβαλε στη σοσιαλφιλελεύθερη προσαρμογή του ΣΥΡΙΖΑ, εξαιτίας της οποίας το περίφημο «κοινωνικό ζήτημα» μοιάζει σήμερα να θεωρείται λήξαν. Στα συμφραζόμενα αυτά, τα λεγόμενα «εθνικά» θέματα δίνουν και πάλι μια πολιτική ευκαιρία στην Ακροδεξιά, να αποστιγματιστεί και να προβάλει ως η πραγματικά συνεπής αντιπολίτευση, στο μόνο πολιτικό και ιδεολογικό πεδίο που θεωρείται ακόμα ανοιχτό.
Η υπόθεση Polk και συνολικά η πορεία των Αμερικανών δημοσιογράφων στην Ελλάδα αναδεικνύει τη δύσκολη, σχεδόν ασυμβίβαστη, σχέση ανάμεσα στην ελευθερία της έκφρασης και στις συνθήκες της επιβεβλημένης εθνικής -ή υπερεθνικής όπως στην περίπτωση του Ψυχρού Πολέμου- ομοψυχίας, δηλαδή εκεί που επικρατεί το δόγμα «όποιος δεν είναι με το μέρος μας, είναι εναντίον μας». Ο George Polk μπορεί απλά να μην είχε αποφασίσει εκείνη την ημέρα που αναχώρησε από το ξενοδοχείο του· για αυτό άλλωστε για χρόνια η υπόθεσή του απασχολούσε ελάχιστους στις αντιμαχόμενες πλευρές της διπολικής αναμέτρησης.
«Δεν με ενδιαφέρει το γυμνό καθεαυτό, η εκτεθειμένη θηλύτης. Εκείνο που θέλω να εκφράσω είναι ένα αίσθημα ζωής, μια στάση ζωής. Αυτό το αίσθημα θα μπορούσε να ονομαστεί ηρεμία μέσα στον όλβο. Το αντικείμενο του γυναικείου γυμνού δεν είναι τίποτα παραπάνω ή παρακάτω από μια μεταφορά. Η πιο κοντινή και η πιο αυθεντική για μένα ως γυναίκα.»
Η φαινομενικά απλοϊκή φυσιογνωμία του Έλληνα κληρικού και η διαπραγμάτευσή της από την παλαιό ελληνικό κινηματογράφo, ούσα διαμετρικά αντίθετη από την αντίστοιχη αμερικανική και ευρωπαϊκή εκδοχή της, συνέδεσε την επανεμφάνισή της στη μεταπολιτευτική Ελλάδα με δύο χαρακτηριστικές τάσεις: την ανάδυση της ανάγκης διαχωρισμού κράτους-εκκλησίας και τη διευθέτηση του ζητήματος της εκκλησιαστικής περιουσίας, οι οποίες συνέπεσαν κατά τα τέλη της δεκαετίας του 1970 με τη δημοσιοποίηση της μεταπολεμικής αντι-κομμουνιστικής δράσης και ζωηρής ερωτικής δραστηριότητας του τότε μητροπολίτη Πρεβέζης, Στυλιανού.
Ο κινηματογράφος αποτελούσε στην Ελλάδα από το 1945 μέχρι το 1974 προνομιακό πεδίο για την επιβολή λογοκρισίας. Η επιτροπή μπορούσε να απαγορεύσει τη δημόσια προβολή μίας ταινίας σε όλη την επικράτεια ή σε ορισμένες περιφέρειες, να αφαιρέσει σκηνές ή διάλογους ή να αλλάξει τον τίτλο της ταινίας: «...εάν κατά τη κρίση της υπάρχουν εν αυτή στοιχεία επιλήψιμα, δυνάμενα να επιδράσουν επιβλαβώς εις την νεότητα ή να επιφέρουν διατάραξιν της δημόσιας τάξεως ή εφ΄ όσον προπαγανδίζουν ανατρεπτικάς θεωρίας ή δυσφημούν τη χώρα μας από απόψεως εθνικιστικής ή τουριστικής ή καθ΄ οιονδήποτε τρόπο υπονομεύουν τας υγιείς κοινωνικάς παραδόσεις του ελληνικού λαού ή καθάπτονται της χριστιανικής θρησκείας».
Η κατασταλτική λογοκρισία την εποχή της επταετίας επιβαλλόταν από καραβανάδες που είχαν τοποθετηθεί στο ραδιόφωνο και την τηλεόραση και από εκεί κινούσαν τα νήματα. Τα κριτήρια του τι επιτρεπόταν να μεταδοθεί και τι όχι ήσαν απρόβλεπτα και ανεξήγητα. Αξιοσημείωτος ήταν ο τρόπος με τον οποίο εφάρμοζαν τις αποφάσεις τους. Για να προλάβουν την κατά λάθος ή «κατά λάθος» μετάδοση ενός κατ' αυτούς επικίνδυνου τραγουδιού, δεν περιορίζονταν στο σφράγισμα των ανεπιθύμητων δίσκων (εξώφυλλα, θήκες και ετικέτες) με τη σφραγίδα «Απαγορεύεται» - σε κάποιες περιπτώσεις η λέξη αυτή ήταν χειρόγραφη.
Tο φθινόπωρο του 2012, με μικρή χρονική διαφορά, εκτυλίχθηκαν δύο συναφείς υποθέσεις: αφ' ενός η σύλληψη και ποινική δίωξη του Φίλιππου Λοΐζου, δημιουργού της σατιρικής ιστοσελίδας «Γέρων Παστίτσιος», αφ' ετέρου οι διαμαρτυρίες εναντίον της παράστασης Corpus Christi, στο θέατρο Χυτήριο και η δίωξη του σκηνοθέτη και συντελεστών της. Στις δύο υποθέσεις, εκτός από τη χρονική εγγύτητα, υπάρχουν σημαντικά κοινά στοιχεία: η «προσβολή των θείων», η κινητοποίηση ακραίων εκκλησιαστικών και ακροδεξιών στοιχείων, η άσκηση ποινικής δίωξης με αποτέλεσμα την κατάργηση της ιστοσελίδας και το κατέβασμα της παράστασης, με αποτέλεσμα ένα σοβαρό πλήγμα στην ελευθερία της έκφρασης.
Άραγε ένα κόμμα, που δεν δείχνει να αντιδρά για τις υποθέσεις φημολογούμενης διαφθοράς (μέχρις αποδείξεως του εναντίον) των κ.κ. Φλαμπουράρη και Σταθάκη είναι τόσο ευαίσθητο για την περίπτωση της κ.Σαββαίδου; Μα όχι βέβαια. Ο Αλέξης Τσίπρας θέλει να έχει τον πλήρη έλεγχο Και των δημοσίων ταμείων και των εφοριών καθώς μία ανεξάρτητη αρχή, όπως αυτή της Γ.Γ. Δημοσίων Εσόδων, που υποστηρίζεται και από τους εταίρους δανειστές μας δεν ικανοποιεί τις δικές του επιδιώξεις και τον συγκεντρωτικό τρόπο διακυβέρνησης, που επιδιώκει σε μία σειρά από τομείς.
Η θέση των δικαιωμάτων στη Μέση Ανατολή σήμερα έχει επηρεαστεί όσο τίποτε άλλο από τις αλλεπάλληλες εχθροπραξίες που λαμβάνουν χώρα στη Συρία και στο Ιράκ. Η κρίση σε αυτές τις χώρες εντείνεται όλο και περισσότερο με αποτέλεσμα να είναι πλέον ορατός ο κίνδυνος της εξάπλωσης της σε όλο και περισσότερες χώρες της Μέσης Ανατολής. Τα κράτη σε εμπόλεμη κατάσταση χρησιμοποιούν ειδικά κίνητρα και δικαιολογίες για να επιβάλλουν ακόμη πιο σκληρά μέτρα λογοκρισίας και ελέγχου στο όνομα της ασφάλειας.
Oι ουκρανικές αρχές απαγόρευσαν σήμερα 38 ρωσικά βιβλία, ανάμεσά τους έργα του Έντουαρντ Λιμόνοφ, υποστηρίζοντας ότι «υποκινούν