Εδώ και λίγες ώρες έχω δεχτεί αρκετές κλήσεις από ευγενικούς συναδέλφους ώστε να «απαντήσω» στον Δημήτρη Ουγγαρέζο μετά τα σχόλια που έκανε για μένα στην εκπομπή «Το Πρωινό». Απόλυτα κατανοητό και τους ευχαριστώ για το ενδιαφέρον, η αλήθεια όμως είναι ότι δεν ανήκω στους επαγγελματίες του χώρου που χαίρονται να κάνουν θόρυβο με το όνομά τους, αλλά με το αποτέλεσμα της δουλειάς τους, το οποίο αμφισβήτησε για πολλοστή φορά, και είναι κάθε του δικαίωμα, ο συνεργάτης της πρωινής εκπομπής του ΑΝΤ1.
Για όσους με γνωρίζουν έστω και λίγο από την πολύχρονη θητεία μου στα Μέσα, έχουν καταλάβει ότι οι δημόσιες κόντρες και οι συγκρούσεις είναι κάτι που προσπαθώ να αποφεύγω από τα πρώτα μου βήματα, πράγμα καθόλου εύκολο όταν έχεις να κάνεις με ανασφάλειες και ματαιοδοξίες ανθρώπων που ζουν κάτω από τα φώτα.
Η απροθυμία μου αυτή κατά καιρούς μου έχει στοιχίσει και τηλεοπτικά, αφού αρχισυντάκτες εκπομπών παραπονιόντουσαν ότι δεν ήμουν αρκετά «συγκρουσιακός» στον αέρα, καθώς αυτό φαίνεται ότι θεωρείται προσόν για έναν δημοσιογράφο πρωινής εκπομπής. Προτιμούσα πάντα να φέρνω την πληροφορία και να κάνω ενδιαφέρουσες συνεντεύξεις ενώ μέχρι και σήμερα το βασικό αντικείμενο εργασίας μου δεν ήταν η τηλεόραση αλλά τα περιοδικά και το διαδίκτυο.
Ένα από τα -λίγα, είναι η αλήθεια- ωραία που… παθαίνεις όσο μεγαλώνεις είναι ότι μαθαίνεις να ελέγχεις τον παρορμητισμό σου και την ανάγκη να βρεις με κάθε τρόπο το δίκιο σου μπαίνοντας συχνά αδιέξοδες αντιδικίες. Εδώ, λοιπόν, η αντιπαράθεση με τον Δημήτρη Ουγγαρέζο είναι μονόπλευρη και δεν είναι λίγες οι φορές που μέσα από τη HuffPost έχω εκφραστεί θετικά για τη δουλειά του χωρίς να επηρεάζομαι από τις προκλήσεις που έχω εισπράξει το τελευταίο διάστημα.
Εξάλλου έχοντας συναναστραφεί όλα αυτά τα χρόνια με εκαντοντάδες, λιγότερο ή περισσότερο αναγνωρίσιμους, ανθρώπους, δεν είναι παράλογο να έχω απογοητευτεί κάποιες φορές από συμπεριφορές ανθρώπων που εκτιμούσα ή και θαύμαζα, όπως αντίστοιχα μπορεί να έχω κάνει και εγώ το ίδιο άθελά μου.
Για την ιστορία, η σχέση μας με τον Δημήτρη Ουγγαρέζο δεν είχε ξεκινήσει με τους καλύτερους όρους. Ήταν την εποχή που συμπαρουσίαζε την πρωινή εκπομπή του MEGA με τον Νίκο Παπαδάκη, τη Δούκισσα Νομικού, την Κατερίνα Καινούργιου και τη Μαρία Αραμπατζή. Η παρασκηνιακή κόντρα των δύο αντρών με είχε κάνει τότε να ταχθώ υπέρ του Νίκου, καθώς είχα αρκετή πληροφορία για όσα είχαν συμβεί.
Στην πορεία όμως, ήρθαμε κοντά, κάναμε παρέα- κολλητοί δεν γίναμε ποτέ- ενώ κάποιοι θυμούνται ότι πριν από λίγα χρόνια είχα δώσει στον Δημήτρη Ουγγαρέζο το δικό του blog στην ιστοσελίδα Ζnews στην οποία ήμουν επικεφαλής, μιας και διαθέτει μεγάλο ταλέντο (και) στο γράψιμο. Η συνεργασία εκείνη τελείωσε τότε άδοξα, όχι λόγω δικής μου υπαιτιότητας αλλά δικής του σύγκρουσης με την ιδιοκτησία, την οποία είχα προσπαθήσει με κάθε τρόπο να αποτρέψω.
Έχοντας μάθει πλέον να βλέπω τα πράγματα πιο αποστασιοποιημένα- άρα στις κανονικές τους διαστάσεις αφού δεν είναι κανείς μας το κέντρο του σύμπαντος- μπορώ να ομολογήσω με ειλικρίνεια ότι δεν ενοχλήθηκα καθόλου από τα σχόλια του Δημήτρη Ουγγαρέζου- ίσως κιόλας γιατί τα έχει επαναλάβει αρκετές φορές, από τον ραδιοφωνικό, κυρίως αέρα και όπως μου στέλνουν κατά καιρούς γνωστοί και άγνωστοι screenshots από αιχμηρές αναρτήσεις του.
Και ο λόγος που δεν έχω ενοχληθεί καθόλου είναι ότι υπάρχουν φορές, όπως αυτή, που είναι αρκετό να γνωρίζεις εσύ ο ίδιος την αλήθεια και ότι αυτό που συμβαίνει σήμερα, αύριο θα είναι παλιά είδηση. Επίσης επειδή δεν έχω μάθει να παίρνω τον εαυτό μου πιο σοβαρά από ό,τι πρέπει, η ατάκα του «ακόμα και κάτω από το μπαλκόνι μου να έρθει, θα κλείσουν τα παντζούρια» ήταν άλλο ένα μικρό τηλεοπτικό αριστούργημα.
Υ.Γ Παραδέχομαι ότι ο τίτλος για τον Ουγγαρέζο ήταν αυτό που λέμε clickbait, αλλά όσο το σκέφτομαι περισσότερο ίσως και όχι.
