metapoliteese

Το ποσο ελκυστικός είναι ο θυμός και σαγηνευτική η αγανάκτηση το γνωριζουμε οι μεγαλύτεροι. Το ποσο πιο ευκολόπεπτος είναι ο Διχασμός και δυσνόητη η Ομόνοια το κατέχουν ελαχιστοι Ελληνες. Και περισσότερο ο Διονύσιος Σολωμός που γράφοντας τη δυναμικότερη αλλά και πιο ειλικρινή εξαρση ελληνικού πατριωτισμού, τον Υμνο στην Ελευθερία υπενθυμίζει ότι ανάμεσα στις δάφνες και τις δόξες, εκεί όπου η Ελευθερία 'κατοικουσε πικραμένη, εντροπαλή' μονίμως καραδοκεί μια σκοτεινή δύναμη...
Η διεξαγωγή δημοψηφίσματος σήμερα έχει ουσιαστικό ενδιαφέρον μόνο αν αυτό έχει εθνικό και συντακτικό χαρακτήρα κι αν συνδέεται με την επακεκκίνηση της πολιτικής ζωής σε μια νέα βάση. Το ερώτημα που μπορεί να τεθεί είναι ενδεικτικά το εξής «ΝΑΙ ή ΟΧΙ σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος δικαίου;»
Ενα νέο «μεταπολιτευτικό» αφήγημα είναι πλέον απαραίτητο, αφού η αμφισβήτηση του υφιστάμενου μοντέλου είναι γενική. Η κρίση μας αναγκάζει να αναρωτηθούμε όχι μόνο για το παρελθόν και το παρόν, αλλά και για το μέλλον. Το οποίο δεν θα προκύψει αυτόματα, αφού εμείς είμαστε συνδιαμορφωτές του ακόμα κι αν δεν το έχουμε συνειδητοποιήσει. Αφησα επίτηδες τελευταίο, το θέμα της παιδείας και του πολιτισμού.
Αυτή η τελευταία προβάλεται ως η μεγάλη του αρετή- η ανεκτικότητά του στην πολυφωνία. Ήταν, δίχως αμφιβολία. Αλλά εγώ νομίζω ότι μεγαλύτερη αξία και από αυτήν είχε μια άλλη αρετή που χαρακτηρίζει τον άνθρωπο, αλλά και τον καιρό του, τον καιρό των εφημερίδων. Ήταν ένας καιρός, όπου η δύναμη και η επιρροή του Τύπου ήταν υποχρεωτικό σχεδόν να ενδύεται με μια πνευματικότητα, να αποφεύγει την χυδαιότητα και να ασκείται με κάποιο μέτρο, με κάποια αυτοσυγκράτηση.