Δεν είμαι αφελής. Αντιλαμβάνομαι απολύτως ότι σε μία τόσο σοβαρή υπόθεση το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών δεν είναι υποχρεωμένο να εκδίδει ανακοίνωση για κάθε τουρκικό έγγραφο. Υπάρχουν διπλωματικοί χειρισμοί που γίνονται αθόρυβα.
Αλλά υπάρχει και ένα όριο στη σιωπή.
Η ίδια η τουρκική πολιτική ηγεσία επιβεβαιώνει εγγράφως ότι στον σχεδιασμό της περιλαμβάνονται σενάρια «κρίσης, έντασης και πολέμου», ενώ παρακολουθεί στενά την αμυντική συνεργασία Ελλάδας–Ισραήλ. Δεν μιλάμε, λοιπόν, για έναν ακόμη τηλεοπτικό λεονταρισμό. (HuffPost Greece)
Και αναρωτιέμαι: οι κατά τα άλλα λαλίστατοι υφυπουργοί μας στο κτίριο της Βασιλίσσης Σοφίας και Πανεπιστημίου δεν βρήκαν ούτε μία ευκαιρία, προσκεκλημένοι σε ένα κανάλι ή ένα ραδιόφωνο, να πουν δυο καθαρές κουβέντες;
Να εξηγήσουν, για παράδειγμα, ότι βεβαίως και η Ελλάδα διαθέτει στρατιωτικά σχέδια για κάθε ενδεχόμενο. Όπως κάθε σοβαρό κράτος. Με μία θεμελιώδη διαφορά: η Ελλάδα οργανώνει την άμυνα και την αποτροπή της. Δεν διεκδικεί ξένα εδάφη, δεν απειλεί με casus belli και δεν αμφισβητεί την κυριαρχία των γειτόνων της.
Ο «γιαλαντζί σουλτάνος» αυτή τη φορά δεν βάζει απλώς ένα μαχαίρι στον πάτο των πολυδιαφημισμένων «ήρεμων νερών». Βάζει μία κανονική τρίαινα: Ελλάδα, Κύπρος, Ισραήλ.
Οι Ισραηλινοί, τουλάχιστον, απαντούν χωρίς περιστροφές. Ο Ισραέλ Κατζ προειδοποίησε ήδη τον Ερντογάν να μην οδηγήσει την Τουρκία σε «επικίνδυνες περιπέτειες». (HuffPost Greece)
Η Λευκωσία, κατανοητά, κρατά χαμηλότερους τόνους ενόψει των προσπαθειών για επανεκκίνηση της διαδικασίας στο Κυπριακό.
Αλλά οι Βρυξέλλες;
Η Κάγια Κάλας και η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν δεν έχουν μία ερώτηση να κάνουν στην Άγκυρα;
Γιατί σχεδιάζετε σενάρια που φτάνουν μέχρι τον πόλεμο και αφορούν δύο κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης; Από ποιον ακριβώς κινδυνεύετε;
Γιατί κάποια στιγμή τα «ήρεμα νερά» χρειάζονται και κόκκινες γραμμές.
